Vincent Bijlo

MET NIESLES HOUDEN WIJ GRIP OP GRIEP

Ik had me opgegeven voor niesles, ik wilde toch altijd al eens iets aan mijn niet doen. Mijn nies is keihard. Twee jaar geleden is er een buurman aan bezweken, hij kreeg een hartaanval van schrik toen ik in de tuin niesde. Het was niet zo erg, het was geen aardige buurman, zelfs zijn vrouw vond het geen ramp dat ik hem had doodgeniesd, haar man had een riante levensverzekering, ze woont nu naast Linda De mol, maar toch, ik wilde iets aan mijn nies doen, die wordt namelijk steeds gevaarlijker.

Stel dat ik Mexicaanse griep krijg en ik nies één keer, dan is het halve land besmet. Dus ik naar niesles, met de auto, natuurlijk, ik neem geen risico meer, ik ga niet met het openbaar vervoer, ik kan beter zelf rijden. De deur van het niesleslokaal duwde ik met mijn elleboog open. Het was er druk. 20 leerlingen en de niesdocent stonden zich aan elkaar voor te stellen. Dat is levensgevaarlijk. Ik stopte mijn handen diep weg in mijn zakken en ging op de achterste bank zitten. Het lokaal was bedompt en stoffig. Het stof prikte in mijn neus. Uit alle macht drukte ik de nagel van mijn wijsvinger in het topje van mijn duim, dat doe ik altijd als ik dreig te gaan niezen. het hielp niet. Ik kneep wanhopig in mijn neus, ademde diep in, door mijn mond. De kriebel in mijn neus zakte. Opgelucht ontspande ik. Dat had ik niet moeten doen. De nies die zich plotseling een weg naar buiten zocht was krachtiger dan alle niezen van voorheen. Binnen 1 seconde was het lokaal leeg. Toen ik 5 minuten later naar beneden liep was in het hele schoolgebouw geen mens meer te bekennen. Vannacht is het door de gemeente tot ontploffing gebracht.