Vincent Bijlo

VANNACHT DROOMDE IK DAT IK KON ZIEN

Een 70-jaire slechtziende Brit kreeg een beroerte, werd daarna geopereerd aan een prop in een slagader, werd wakker, zette zijn bril op en zag… helemaal niets meer.

Maar o wonder, hij zette hem af en toen kon hij de koppen lezen van een krant die een verpleegster in haar hand hield. En sindsdien ziet de wonderBrit alleen nog maar beter.

Ik droomde ervan, vannacht. Ik werd wakker, in mijn droom dan, ik sloeg mijn ogen op en ik keek recht in het gezicht van Balkenende. Ik herkende hem meteen, er zijn mensen daar kun je je blind een voorstelling van maken, dat had ik dus blijkbaar al gedaan voor mijn beroerte.

Hij begon te praten. Ik verstond hem niet. Even dacht ik dat dat door mijn beroerte kwam, maar toen realiseerde ik me dat ik hem nooit had verstaan. Ik bedacht dat dat eigenlijk ook zijn kracht is. Als iedereen elk woord dat Balkenende spreekt zou kunnen verstaan, was hij allang geen premier meer.

Ik keek ham aan, we glimlachten naar elkaar.

"Wijjjeenappul?" Vroeg hij. Ik trok mijn wenkbrauwen op.

"Nappul,, uittufruitmant, khepunfruitmantmeegnome."

Toen zag ik de fruitmand staan, op mijn nachtkastje. "Foor Gerda," stond er op het kaartje dat tussen de appels gestoken was. Balk zag dat ik naar het kaartje keek.

"Och heden drimmeltje jan snotje nog eens aan toe zeg." Hij griste het kaartje weg en stopte het in de zak van zijn jasje.

"Fkeerde kartje," zei hij blozend, "Gerda Verburg sitlweeroptetrekker, hahahaha."

Ik pakte een appel en nam een hap. Mijn gezicht vertrok, ik kneep mijn ogen dicht. "jajajaja," lachte Balk, "na tsoet komtutsuur." Toen werd ik wakker, ik zag gelukkig niets meer.