Vincent Bijlo

WIE WAS ER NIET IN BERLIJN OP 9 NOVEMBER 1989

Natuurlijk was ik erbij, op 9 november 1989. Ik stond samen met de toen nog volslagen onbekende Nicolas Sarkozy met mijn eigen handen de muur te slopen. Sarko had een tandenstoker en een nagelvijltje meegenomen, ik mocht zijn vijltje lenen. We stonden aan de westkant van de muur, we bikten een gat voor de Oost-Berlijners, een gat naar de vrijheid, Sarko en ik. En niet alleen wij waren erbij, nee, heel veel mensen van wie we dat tot voor kort niet wisten waren op die historische negende november 1989 in Berlijn.

Van Herman Finkers wisten we het, dat hij er was, van hem is de grap: "Ik kom in Berlijn, zet mijn fiets tegen de muur, kom ’s avonds terug, wat denk je, muur weg."

Het is met de Muur net als met het verzet: hoe langer geleden, hoe meer mensen erbij waren.

Ook Wilders was er, meen ik mee te herinneren, met hamer en bijtel. Pechtold ook ja, zeker, met zijn pioschopje uit zijn diensttijd had hij binnen vijf minuten een poort gemaakt vlakbij de Alexanderplatz. Dat vonden Sarko en ik toen nog zo’n ijdele actie van Alexander Pechtold.

Rita Verdonk was er ook, die zat toen nog bij de PSP, hoewel die al opgegaan was in GroenLinks, maar dat wist Verdonk niet.

Het was een mooie tijd. Het was zo ontroerend om te zien hoe wij, onder aanvoering van Sarko, Pechtold en ik het steen van de dictatuur braken. Wij stonden daar zo ontzettend pal, op die negende november.

Zo pal stond niemand, behalve dan Gordon Brown, die was er ook, niemand kende hem nog, hij stond volkomen anoniem met een Engelse sleutel op de muur te beuken. Maar je zag aan zijn beuken dat hij ooit nog eens premier zou worden, net als aan Sarko en aan mij.