Vincent Bijlo

RUSSISCHE ZAKEN 2

Veel dingen in Moskou zijn zo omdat ze gewoon zo zijn. De Moskoviet vraagt niet meer naar het waarom. Als de stroom uitvalt, dan valt hij uit. Men belt niet woedend het energiebedrijf, nee, men gaat even iets anders doen, omdat de stroom uitgevallen is.

We moesten er erg aan wennen, aan het niet stellen van de waaromvraag. In een dure supermarkt, Moskou heeft inmiddels meer miljonairs dan New York, in een dure supermarkt zagen we een bakje met Nederlandse frambozen staan. Het kostte zestig Euro. We vroegen waarom dat zo duur was, het simpele antwoord was: het wordt verkocht.

We dronken een biertje op de boulevard. Jelle Brandt Corstius, correspondent in Moskou en onze gids, had ons geleerd hoe dat moet. Je koopt bij de kiosk bier, gaat op een bankje zitten langs de boulevard, temidden van de jongeren, je praat wat, drinkt wat en zet je blik onder het bankje. "Niet weggooien," zei Jelle.

"Waarom niet?"

"omdat niemand dat doet. Straks, als wij weg zijn, komen de bejaarden, die nemen de blikken mee, daar zit statiegeld op."

En zo doet in Moskou iedereen keurig zijn blikjes niet in de prullenbak.

Net zoals men geen gebruik van taxi’s maakt. Taxi’s? Veel te duur, en de chauffeurs slaan de passagiers maar dood, nee, in Moskou heb je mannetjes. Mannetjes met Lada’s die altijd door de stad rijden. Je gaat langs de weg staan, steekt je hand op, en tien seconden later staat er een oude stinkende knetterende Lada voor je klaar. Voor 200 Roebel, 5 Euro, wordt je door de stad vervoerd. Het kan zijn dat je halverwege je bestemming moet uitstappen, de Lada slaat vaak af. Waarom? Nou, omdat dat gewoon zo is.