Vincent Bijlo

MIJN NIEUWE THEATERVOORSTELLING

Ik ijsbeer dor mijn werkkamer en prevel: "Donorcodicil, ogen laat ik na aan Wilders. Staking in de FNV door opmerkingen Jongerius... Ophouden met wij-zijdenken... Links en Rechts opheffen... Als cabaretier moet je jezelf niet al te serieus nemen, want als je denkt dat je heel wat voorstelt voordat je een voorstelling gaat spelen, wat stelt die voorstelling dan nog voor..."

Ik heb nog vier dagen tot de première, dan moet alles goed in mijn hoofd zitten.

"Wij laten in Nederland al die klagers maar de hele dag klagen. We moeten gewoon zeggen: zeik niet zo, anders ga je maar bij de klaagmuur staan klagen."

Ja, dat zit er wel goed in.

"Je zult mij niet horen klagen, maar als ik ergens een hekel aan heb dan is het aan die klagers. Ze hebben allemaal een hond, laten die midden op straat schijten en vervolgens gaan ze klagen over hondenpoep. Maar wie trapt daar in? Ik, en hoor je mij klagen? Nou dan. En wie kan die schijt opruimen? Mijn vrouw. En wie wordt er dan kwaad? Mijn vrouw, op mij, terwijl ze kwaad moet worden op die klagers."

Enzovoort enzovoort. Ik speel de liedjes nog eens door, roffel op de jembe, blaas op de diggeriedoo en verscheur ritmisch wat papier, want ook dat moet ik doen in de voorstelling.

Ik steek een sigaret op, ik rook weer even, dat mag, zo vlak voor de première, bovendien, er staat nergens in braille op de pakjes dat roken dodelijk is, dus dat geldt niet voor mij.

Ik moet nu toch echt even iets anders gaan doen, ik word een beetje manisch van dat repeteren. Ik ga even mijn geld weghalen bij DSB.