Vincent Bijlo

OPLUCHTING EN LAWAAI OP DE CRECHE

Het was gisteren een ongelofelijke herrie op de binnenplaats van de crèche.

Jayden, Sophie, Thomas, Melanie, Osama, George, Jihad, Barack en Geert-Mohammed waren in alle staten. ""Cramer, Cramer, Cramer," scandeerden ze. Ze sloegen met hun vlakke handen hard op de speeltoestellen. Ze scheurden met hun driewielertjes over de binnenplaats.

Jihad reed over George heen, die het op een krijsen van op zijn minst 140 Decibel zette. Geert-Mohammed kreeg het aan de stok met Osama, die dreigde de hele crèche op te blazen. Een leidster klapte in haar handen en riep de opgewonden ADHD-ertjes tot de orde. Erg lang duurde de rust niet. Maar dat hoefde ook niet.

"Haha," riep Sophie, "omwonenden, wij zijn vrijgesteld van de geluidsnormen."

"Gelukkig maar," riep Thomas, "we konden ons er toch niet aan houden."

"Belachelijk," gilde Jayden, "wie gaat er nou kinderen zoals ons en wij opleggen dat ze maar tot 80 Decibellen mogen. Wij kenne niet eens tot 80 tellen."

"Ik wel ik wel," riep Melanie, ze begon te tellen met haar schelle hoge stem die tot ver buiten de stad te horen was: "Een, twee, drietig, vier, zestien…"

"wat een herrie," zei Barack, "jaag de buurt niet zo op stang, ze zijn hier toch al zo intolerant. Wij zijn vrijgesteld, maar nu moeten we laten zien dat wij ons kunnen gedragen, en dat kunnen we, natuurlijk kunnen we dat."

"Poep," zei Sophie, "ik mag nu tot 10 triljard Decibel." "Wraak nemen is niet goed," zei Barack met zachte stem, "als wij willen dat de buurt ons tolereert moeten wij ook de buurt tolereren."

Het werd stil en iedereen ging braaf een puzzel maken en daarna was er diksap.