Vincent Bijlo

VAN NCRV TOT DSB-DEBACLE, GOVERT VAN BRAKEL

Hij hoorde bij de radio Als mayonaise bij patat, als boter bij brood, als beltegoed bij jongeren, als een tuinslang bij een droge zomer.

Misschien kent u zijn naam niet, zo vanzelfsprekend was hij. Hij heet Govert Van Brakel. Hij deed sport en hij was vaste presentator van het Radio 1-journaal in de middag. Miljoenen doden heeft hij gemeld. Aardbevingen, gijzelingen, aanslagen, ongelukken, lintjesregens, koninklijke huwelijken, altijd op een zakelijke manier, maar niet zonder emoties. Zijn emoties hoorde je in zijn adem, in een klein ehtje, in een zucht, in een licht gestamel. Nooit was hij onverschillig, altijd betrokken. Soms, heel soms een beetje lollig, bij het voorlezen van het avondkrantenoverzicht. Dan dacht ik: Misschien past dit snelle programmaformat je niet zo goed. Al dat gejaagde nieuws, steeds maar weer dezelfde berichten, sommige doden vielen bij Govert wel zes keer op een avond.

Eigenlijk, dacht ik dan, zou jij iets anders willen dan Mexicaanse griep, Saban B en de Ares-1raket.

Twee weken geleden zat ik in de NCRV-studio in Hilversum, toen ik hem opeens op Radio 5 hoorde.

Daar was hij weer, de oude NCrV-Govert van de ditjes en datjes, van de fietstochtjes en de pannenkoekenboerderijen.

Hij ging gisteren met vervroegd pensioen. Het zal anders klinken op de radio. De Mexicaanse griep zal nog vele slachtoffers maken, de economie zal opleven, Govert zal het er niet over hebben.

Ik troost mij met de gedachte dat hij ook nooit meer zal hoeven melden dat Feyenoord verloren heeft. Misschien kom ik hem nog eens tegen als ik een fietstochtje naar een pannenkoekenboerderij maak.