EEN PAAR VRAAGJES OVER DE SPELEN

Stel ik was sporter en ik had me gekwalificeerd voor de Olympische Spelen in China. Zou ik dan gaan?

Het zou heel makkelijk zijn om nu "nee" te zeggen en een mooi betoogje op te bouwen over de slechte mensenrechtensituatie in China, de ongeveer 20 executies per dag die er plaatsvinden en de gedwongen huisuitzettingen voor de bouw van stadions voor de Spelen.

Het zou makkelijk zijn om "ik blijf thuis" te zeggen en dat te staven met de bezetting door China van Tibet, de Chinese steun aan de junta in Birma en de rol die China speelt in Darfur in Soedan.

Als ik sporter was geweest, had ik waarschijnlijk alleen maar willen sporten. Ik zou helemaal geen tijd hebben om te lezen over het gebrek aan vrijheid van meningsuiting in China en het bestaan van heropvoedingskampen.

Ik zou als sporter denken: ja, dat zal allemaal wel, maar ik ben sporter, en een mens moet doen waar hij goed in is, en ik ben zo goed dat ik me gekwalificeerd heb, dus ik ga.

Ik ben sportvolger, sportluisteraar, sportlezer. Ik misgun niemand deelname aan zo’n groot evenement als de Olympische Spelen. Het moet prachtig zijn om in het brandpunt van de belangstelling te staan.

Maar kun je trots zijn als je een medaille omgehangen krijgt op een plaats waar een jaar geleden nog mensen woonden die als oud vuil aan de kant zijn geveegd? Ben je een held als je gehuldigd wordt in een land waar je naar een kamp wordt gestuurd als je voor een vrije pers bent?

Kun je deelnemen aan Spelen die worden gebruikt als etalage voor het totalitaire Chinese communisme?

Het zijn zomaar wat vraagjes van een sportliefhebber, sporters en leden van NOC/NSF, doe ermee wat je wilt.