DE MILIEUACTIVIST EN DE NOBELPRIJSWINNAAR

Gisteren werd de Nobelprijs voor de wereldvrede uitgereikt aan Al Gore.

Ik sprak erover met een Nederlandse milieuactivist. Hij is nog steeds kwaad. Hij kan nog altijd niet verkroppen dat die vermaledijde Amerikanen er met het milieu vandoor zijn gegaan. An Inconvenient Truth, de spannende milieufilm van Gore met veel trompetten, pauken en Amerikaans effectbejag, vindt hij een slechte film.

"En dan ook nog eens de Nobelprijs voor de wereldvrede, Alsof Al Gore de wereldvrede ook maar een heel klein stapje dichterbij gebracht zou hebben," riep hij.

Nou, milieuactivist, laat me je dan één ding zeggen, het Nobelcomité is slimmer dan je denkt.

Stel dat Gore succes heeft met zijn boodschap. Stel dat hij het voor elkaar zou kunnen krijgen dat er veel meer energie in de toekomst duurzaam zal worden opgewekt dan nu, dan zal hij zeker bijdragen aan de wereldvrede.

Want wat, milieuactivist, regeert de wereld? Geld? God? Nee, olie, en alleen olie regeert. Eerst was het woord, en het woord was olie.

Waarom viel Amerika Irak aan? Vanwege de olie. Nog voor de aanval waren de oliecontracten al onder Amerikaanse bedrijven verdeeld.

Waarom viel Amerika Afghanistan binnen? Vanwege de olie.

De vrijheid, the enduring freedom, de democratie, the war on terror, het zijn allemaal mooie woorden, fijne alibi’s, maar olie, en niets anders dan olie, de steeds schaarser wordende olie is het motief.

Dus, zo moet het Nobelcomité gedacht hebben, als we Gore de Nobelprijs geven, wordt de wereld hopelijk straks minder afhankelijk van olie en zal er uiteindelijk minder oorlog worden gevoerd.

Dus stop met cynisch doen, milieuactivist, cynisme leidt niet tot een beter milieu.