MIJN BLIK OP DE ZIENDE MEDEMENS 3

Soms lijkt het wel alsof alles tegenvalt in de wereld van de zienden, omdat de vorm bepaalt hoe ze leven, en niet de inhoud.Ik ken iemand die dol is op design. Design dat is dat je alledaagse gebruiksvoorwerpen mooi vorm geeft. Het voelt lekker, maar het is duur, en raar. Die man had een design fluitketeltje gekocht in de vorm van een konijntje. Niet zomaar een konijntje, nee, een gestileerd konijntje. Dat moest hij elke dag zeker vier keer vullen met water en dan op het gas zetten. Het stond een beetje wankel, en het was een beetje klein. Voor een flinke pot thee had hij twee konijntjes nodig. Maar hij bleef water koken in dat designding, dat was hij aan zijn status als designliefhebber verlicht. Het werd al snel lelijk, zei hij, zwartgeblakerd. Dat kon natuurlijk niet. Dus kocht hij weer een nieuw konijntje. Ik zei nog tegen hem: "Je moet er twee kopen, dan heb je er binnen de kortste keren tien," want zo gaat dat met konijnen.Design is leuk, maar niet voor gebruik, het hoort in een museum. Sommige dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn. Een ketel is een ketel, en die moet op den duur zwartgeblakerd zijn. Dat is een teken dat je er heel vaak fijn water in hebt gekookt.

Ze vinden mij een saaie, oude zeur, en veel te gewoon. Te calvinistisch ook. Laat ze maar lullen, ze weten niet wat lekker is. Ze hebben nog nooit mijn koffie gedronken. Die zet ik met de hand, ik schenk het water uit een oude ketel langzaam op het filter, zodat de korrels opzwellen en al hun aroma's prijsgeven aan mijn ongedesignde pot. Wat een goddelijke smaak, wat een geur. Veel beter dan dat lauwe, doodgeslagen bocht dat ze uit hun gedisignde senseo's, cafféo's, aromissimo's en cappuccariosio's halen.