KERST IS AL MEER DAN 2000 JAAR HETZELFDE

De koningin en de paus, ze horen bij kerst als de ballen en de boom, als de piek en de os, als de ezel en Jezus Christus zelf.

Elk jaar spreken de koningin en de paus dezelfde tekst uit. Elk jaar weer gaat het over tolerantie en vertrouwen. Elk jaar weer zegt de koningin dat de wereld in 2000 jaar nog niet veel is opgeschoten.

"Nou, doe er dan eens wat aan," roep ik elk jaar naar de televisie. "Neem dan eens het voortouw?"

Elk aar weer staan mensen elkaar naar het leven en elk jaar weer roept men met kerst op daar eens mee te stoppen. Stel dat dat volgend jaar eens zou gebeuren? De koningin en de paus en al die anderen met hun mooie kerstwoorden zouden met hun bek vol tanden staan.

Maar ze hoeven niet bang te zijn, intolerantie zal er blijven, oorlogen zullen gevoerd blijven worden, zodat we ons elk jaar fijn bij de boom en de lichtjes kunnen afvragen: Waar is dat nou allemaal voor nodig, dat zinloze bloedvergieten?

Kerst is het feest van de intenties, van de goede bedoelingen waar nooit iets van terecht komt. Het feest van het licht dat even opflakkert maar al gauw weer verduisterd wordt door wolken kruitdamp.

Er is geen vrede. Zelfs op eerste kerstdag niet. Ik las op die dag dat Israël het gebruik van clusterbommen in Libanon legaal vond. Ik dacht aan al die doorboorde lichamen, die verminkte kinderen. Ik wilde boos worden, maar ik nam snel een kransje en een glas wijn. Mag ik, dacht ik, in godsnaam een dag vrij van wereldleed zijn? Het werd een gezellige kerst, in mij was een welbehagen en bij ons thuis heerste vrede. No nog in de rest van de wereld, volgende jaar met kerst nog maar eens proberen.