IK OEFEN IN DUITSLAND DE TWEE MINUTEN STILTE

Hallo, hier Duitsland, Hamm om precies te zijn, in het Ruhrgebied. We zitten, samen met onze Duitse vriendin bij wie we logeren, te oefenen op de 2 minuten stilte van morgenavond. Ze wil graag meedoen.

"Het is nou al zo lang geleden," vindt ze, "ik voel het zo dat jullie doden ook onze doden zijn. Dood is tenslotte dood en dat is erg."Zo denken de andere Duitsers die ik erover spreek ook.Ik was dan ook blij toen ik gisteren in een Nederlandse krant las dat Nederlanders tegenwoordig milder denken over Duitsers.Ooit waren het beesten, natuurlijk, maar ze zij zelf de eersten om dat toe te geven. Vergeet niet dat wij ook ooit beesten waren, in de tijd van de slavernij, maar zelfs nog in Indonesië. Het beest zit in ons allemaal, Duitsers weten dat, en wij?Moet Balkenende excuses aanbieden voor de slavernij als hij volgende week naar Suriname gaat? SP-Kamerlid Harry van Bommel wil dat hij dat doet. Mijn eerste gedachte was: is dat dan nog nooit gebeurd? Als dat zo is, dan zou ik dat toch maar eens doen. Het is een beetje laat, ik geef het toe, maar kwaad kan het niet lijkt me. Maar dan moet hij er maar niet bij zeggen dat hij weer de VOC-mentaliteit terug wil.Het wordt tijd voor vrede en erkenning van het besef dat mensen mensen zijn, met hun zwarte kanten. Ik weet het, het is een oud hippie-ideaal, en het klinkt soft, nou ja, dat is dan maar zo.Ik schrijf dit op in stilte, het Duitse huis zwijgt eerbiedig. Straks gaan we wandelen in de zon en wafels met kersen en slagroom eten. We zijn vrij en ik ben blij dat ik in Duitsland kan komen zonder woede. De wereld is van iedereen.