EEN SLECHT TONEELSTUK OVER EEN SCHERTS-NEDERLAND

Aandoenlijk, dat was het, potsierlijk, krukkig amateurtoneel. Ik wist niet dat ik het in me had, maar ik had met haar te doen. Hoe ze strompelend, begeleid door een loungeversie van het Wilhelmus naar het podium ging. Hoe lullig dat klonk, dat gepimpte volkslied. Geen schetterend koper. Nee, een verwaterd volkslied, gemaakt op en goedkoop synthesizertje.

Ze leek verdwaald in de enorme passengers terminal. Haar onmachtige woorden ploften neer in de reusachtige ruimte. De joelers joelden, maar je hoorde aan alles dat dat joelen geen echt joelen was. De joelers waren acteurs. Goed joelen is een kunst. Je moet timen. Deze joelers joelden soms te vroeg, omdat ze de tekst van de hoofdrolspeelster al kenden.

Wij kenden de tekst ook al. Hij ging over Nederland. Over de weg-met-onscultuur die hier zou heersen. Over het feit dat hier zelfs het Sinterklaasfeest al ter discussie zou staan.

Nou nee hoor, de Sint is de laatste jaren bezig aan een revival, er wordt meer Sinterklaas gevierd in Nederland dan ooit. Misschien dat ze doelde op het feit dat sommigen vraagtekens zetten bij het fenomeen Zwarte Piet, maar daar is zij zelf mee begonnen toen ze nog minister was.

Het klonk allemaal zo onbeholpen. Ze wilde zo graag van leer trekken tegen de gevestigde politiek. Ze schoot met kruit dat door en doornat was, zij heeft zelf immers heel lang deel uitgemaakt van diezelfde gevestigde politiek. IJzeren Rita is verdwaald geraakt in een slecht toneelstuk met Ritaspeldjes, Verdonkballen en Ritawijnglazen en ondernemers die zich graag willen inkopen in de politiek. Wat een droevige vertoning. Ik ben wel trots op Nederland, maar dan op het echte Nederland, niet op haar geregisseerde scherts-Nederland.