AANKLACHT TEGEN DE VERPAKKINGSBELASTING

Horen en zien verging ons in de supermarkt. Van alle kanten steeg een enorm geklaag op. Woedende flessen wijn stonden te schelden tegen kratten bier.

"Jullie hebben makkelijk praten," schreeuwden ze, "op jullie zit statiegeld. Jullie worden niet duurder."De kratten haalden hun schouders op. "Nou," zeiden ze, "dan moeten jullie zorgen dat jullie ook statiegeldflessen worden."

"Flessen hebben niets te willen," riepen de wijnflessen terug, ze rinkelden tegen elkaar van kwaadheid.Andere producten, die zich tot nog toe op de vlakte hadden gehouden, begonnen zich ermee te bemoeien.

"Wat dacht je van ons," riepen de Minimarsjes, "wij zijn allemaal apart verpakt." "Wij ook," riepen de vaatwastabletten. "Wij ook," riepen de Chocotovs, de citroenballen, de Mercitjes, de keelpastilles, de After-eights, de Bifiworstjes en de minipakjes Dubbelfrisssssssssss. "En Wij ook," riepen de Sultana's.

"Nee, jullie niet," zei het bier, "jullie zitten met zijn drieën in een pakje, jullie moeten je bek houden."

"Dat maken we zelf wel uit," riepen de Sultana's.

"En wat hangt ons boven het hoofd," jammerden de sinaasappels. "Wordt onze schil aangemerkt als verpakking?"

"Vast wel," zei een kokosnoot, "dit kabinet is tot alles in staat. En wie heeft er het meeste verpakking van allemaal, dus wie is er straks de lul? De kokosnoot, zo gaat het nou altijd. Ik ga op Rutte stemmen de volgende keer."

"Het is maar goed," zei het biologisch brood, "dat kokosnoten geen stemrecht hebben."

"Ik stem op Wilders," zei de rookworst. "Ik op Rita," riepen de hagelslag en de pindakaas en de drop en de babbelaars."

"Dit kabinet," zei de kokosnoot, betaalt zelf maar de verpakkingsbelasting. Het bestaat alleen maar uit zakken."