IK PROOST OP THIJS WÖLTGENS

de gisteren veel te vroeg overleden Thijs Wöltgens, oud-fractieleider in de Tweede Kamer van de PvdA, was een man met een van de mooiste stemmen van Nederland. Een laag, rustige timbre had hij, hij was een zachte Limburgse bas. Hij had precies de goede stem voor een politicus. Een stem die je geloofde, waar je op kon vertrouwen. Ook al zei hij rare dingen, als hij het zei dan klonk het goed. Hij klonk als een man waar je tegenaan kon leunen als je het even niet meer wist.Hij droeg vaak spencers, of pull-overs, of hoe die mouwloze truitjes ook maar mogen heten. Van die truitjes die ik als puber op een dag niet meer aan wilde omdat ik ze saai vond. Maar Wöltgens kon ze hebben.Ik heb hem maar een keer ontmoet. Hij gaf me een joviale schouderklop en een biertje, onze ontmoeting vond plaats tijdens een verkiezingsbijeenkomst van de PvdA. Hij stond op gemoedelijke toon een plan uit te leggen. Een plan dat in het groepje om hem heen nogal wat gelach veroorzaakte.

"Als nou," zei hij, "Nederland zich aansluit bij de Bondsrepubliek Duitsland, dan wordt Nederland veel machtiger in Europa dan het nu is. Want dan zijn wij de grootste Bondsstaat van Duitsland."

Hij lachte er gemoedelijk bij, want hij wist dat het plan veel hoon en woede zou opleveren, maar toch vond hij het leuk om het te berde te brengen.Ik had hem graag nog eens ontmoet, om gezellig met een biertje over politiek te praten. Om zijn bezonken, wijze meningen te horen. Die komen goed van pas in een tijd waarin de politiek meer dan ooit door de waan van de dag wordt bepaald.Ik zal het moeten doen met de herinnering aan zijn stem. Ergens diep in de kast ligt nog een spencer. Ik zal hem eens aantrekken vanavond, een biertje nemen en een toost uitbrengen op Thijs Wöltgens.