Vincent Bijlo

EEN VAAG, VER WEG EN TRIEST LAND

Myanmar, of Birma, of Burma, wie weet eigenlijk nog precies hoe het land heet? Er heerst, dat weten we wel zeker, een junta, die zijn eigen bevolking liever laat doodgaan dan buitenlandse hulp toe te laten.

Misschien komt het de junta wel goed uit, de cycloon. Misschien kijkt de junta wel reikhalzend uit naar een volgende. Hoe minder Birmezen, of Burmezen, of Myanmarezen, hoe minder oppositie en des te langer kan de junta heersen.

De VN houdt het aantal doden op 100.000. Hulporganisatie Omfax spreekt van mogelijk anderhalf miljoen.

Het gaat ons voorstellingsvermogen te boven, beelden zijn er niet. Een ramp is pas een ramp als er beeld is, en eerder geven we niet.

Daar komt nog bij dat onze hulp de slachtoffers niet of nauwelijks bereikt, dus waarom zouden we geven?

Je zou kunnen zeggen, nou, dan zijn we klaar, ze zoeken het daar maar uit. Maar toch, 100.00 doden of meer, die geen hulp mogen krijgen, van hun eigen regering…

Er is een VN-regel die stelt dat gedwongen hulp geven kan, zonder toestemming van de plaatselijke autoriteiten.

Het kabinet is voor gedwongen hulpverlening en sluit zich hiermee aan bij Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië.

Als die gedwongen hulp er komt, dan zal ik geven voor Birma, of hoe het land dan ook mag heten. Ik hoop het van harte, want de internationale gemeenschap mag zo veel mensen niet in de kou laten zitten, of wat voor weer het dan ook moge zijn in dat vage, maar onbeschrijfelijk treurige en mistroostige land.

Schiet op, open met dat land, wij willen beelden en desnoods een actie met Paul de Leeuw, dan kunnen we tenminste iets doen. En laten we dan de aardbeving in China ook gelijk meepakken.