Vincent Bijlo

SLAGROOMTAART VOOR ALLE GEVANGENEN

Die oude koningin Juliana had altijd van die lieve ideeën.

Nu lees ik weer dat ze, toen ze aftrad, alle gevangenen een slagroomtaart wilde geven. Eigenlijk wilde ze massaal gratie verlenen, maar dat vond het kabinet niet goed, dus toen maar een taart.

Een mooi, onschuldig idee, althans, dat dacht de koningin. Het kabinet was onvermurwbaar. Wat wist de koningin van gevangenen, die meestal maar één ding willen, ontsnappen!

Er zouden natuurlijk, volgens oude tradities, ijzerzaagjes meegebakken worden in de taarten om de tralies te lijf te gaan.

Of de taarten zouden gebruikt kunnen worden om de cipier in het gezicht te gooien, als hij de gevangenen kwam halen om te luchten.

Nee, geen taart voor de gevangen.

"Ook niet een moorkop," vroeg de oude koningin vertwijfeld? "Nee," zou toenmalig premier Van Agt gezegd hebben, "ook geen moorkop, geen roomsoes, geen stukje vlaai, geen appel kruimeltaart, niets. Taart ruikt naar vrijheid en naar feest. Wilt u er soms ook nog kaarsjes op? Voor elk jaar dat de gedetineerde nog moet zitten?"

"Nee," zei vice-premier Wigel, "we doen het anders. We spuiten op de taart; nog vele jaren."

En zo hoonden ze de lieve koningin. Geef toe, het blijft een schattig idee, taart voor gevangenen. Misschien iets voor de troonsafstand van Beatrix? Met een prijsvraag voor bakkers, ontwerp de leukste bajestaart. Of dat er sleutels mee worden gebakken, en in een op de duizend taarten zit een sleutel die op de celdeur past. Een taart voor in de lik, ja, een wereldidee. Of nee, geef ze een taartpakket van Koopmans, zodat ze taart voor elkaar kunnen bakken, bakken in de bak!