Vincent Bijlo

"Schiet op Vin, we moeten naar de koningin, hup hup!"

23 mei, 10.40. "Vin, je kunt natuurlijk niet in je spijkerbroek naar het paleis," zegt mijn vrouw Mariska.

We staan op het punt om naar paleis Noordeinde te gaan. Vanmiddag worden daar door Maxima, in aanwezigheid van de koningin en prins Willem-Alexander, de Appeltjes Van Oranje uitgereikt, de prijzen voor sociale projecten die tot doel hebben de cohesie in de maatschappij te bevorderen.

En ik mag daar een praatje van tien minuten tussendoor houden, om het geheel enigszins te verluchtigen. Hoe zal ik eens beginnen. Ik stel met het zo voor. Ik heb braillepapieren in mijn hand en begin te lezen: "Leve de republiek. O, pardon, sorry, dit was het papiertje van gisteren."

Nee, laat ik dat maar niet doen. We zijn daar met zijn allen bij elkaar om de projecten in het zonnetje te zetten. Het zijn namelijk geweldige projecten. Denk daarbij aan: asielzoekers leren de taal door in verzorgingshuizen stage te lopen, hangjongeren worden omgetoverd tot sportjongeren…

Ik moet nou toch echt opschieten. Laat ik zo beginnen:

"Majesteit, koninklijke hoogheden, hangjongeren, Lonsdalejongeren, moslimjongeren, Sportjongeren, Antillianen, nieuwkomers, oudkomers, inburgeraars, autochtonen, allochtonen, voetballers, ex-junks, verstandelijk beperkten, kindertuiniers, etende vijftigplussers, levensverhalenvertellers, gedeeltelijk gealfabetiseerden, socialisten, liberalen, republikeinen, monarchisten, anarchisten ietsisten boeddhisten baptisten salafisten pacifisten trotskisten feministen diehetnognietwisten…"

We moeten gaan, u hoort nog hoe dit afloopt, hoera, hoera, hoera!