MAIN KLUPPIE HEP UT KUPPIE

Kaik, en dat is nou Fainoort. Niet zeuren, keihard winnen van Roda met 2-0, de enorme druk op de schouders niet voelen, nee, gewoon spelen en kijken wat ervan komt.

En dan de dag daarna gewoon lekker met Lee Towers en Opstelten en Giovanni en Bert en al die duizenden op de Coolsingel. En dat er nog minder punten zijn behaald dan vorig jaar, ach, joh, dat dondert niet, het kuppie is binnen, en de rest is geschiedenis.

Ik ben Feyenoordfan. Dat kwam door ome Jaap, een broer van oma Bijlo. Ome Jaap ging in de jaren zestig al mee met Feyenoord naar uitwedstrijden in Europa. "Ik gaat mee met de klup," zei hij dan altijd plechtig.

Dat vond ik stoer, ik was een Bussums mannetje met louter Ajaxfans in mijn omgeving. Het was en is mijn club omdat je om Feyenoordfan te zijn optimistisch moet zijn, en dat ben ik.

Elk jaar weer denk je: zou het nou toch eens gaan gebeuren? En elk jaar gebeurt het weer niet. Elk jaar is er even hoop. Feyenoord is als het weer. Na een paar mooie dagen denk je al dat het zomer is. Maar altijd raakt het weer bewolkt, altijd gaat het weer miezeren, maar altijd blijft achter in het hoofd van de fan toch de hoop, en de herinnering.

Elk jaar aan het eind van het seizoen denk je: nou, daar zijn we nog heel goed weggekomen, het had slechter gekund. Je leeft met het voetbal van Feyenoord als met het Nederlandse klimaat.

Nee, die beker, ik ben er waanzinnig blij mee, een mooi cadeau voor de honderdjarige club. Maar toch, volgend jaar, zou het nou niet een keer kunnen, kampioen? Nee, ik hoop nergens op, we zien het wel. De eerste wedstrijd van het volgend seizoen wordt Feyenoord-PSV, ik houd nou al mijn hart vast.