Vincent Bijlo

HET NET SLUIT ZICH LANGZAAM

Langzaam maar zeker sluit het net zich om ons heen. Zo sprak ik vorige week een uitkeringsgerechtigde die door de Sociale Verzekeringsbank, die zijn uitkering verstrekt, op het matje was geroepen.Men vermoedde fraude. De man was verbijsterd en zich van geen kwaad bewust.Er was een onderzoek naar hem ingesteld, gewoon omdat iemand dat wilde, zonder duidelijke gronden. Zijn bonuskaartgegevens van Albert Heyn waren verdacht. Hij kocht voor zijn uitkering boodschappen die "niet in het normale bestedingspatroon" pasten. Een uitkeringsgerechtigde eet namelijk geen roomboter of geitenkaasliflafjes.Zo sluit het net zich, zo weet iedereen, door koppeling van gegevensbestanden, steeds meer van ons. Maar waarom vinden we dat niet erg? Waarom vinden we het wel erg als we de buurman betrappen die in onze kamer onze post staat te lezen, maar vinden we het niet erg als de overheid onze email leest, of onze telefoons aftapt. Nergens ter wereld worden zoveel telefoons afgetapt als in Nederland, vertelde mij laatst een vriend, door de telefoon. Hij had het nog niet gezegd of de verbinding werd verbroken.Zo sluit het net zich. Ons surf- en smsgedrag wordt opgeslagen, onze creditcardnummers worden doorgegeven aan de Amerikaanse geheime dienst als we een vliegticket naar Amerika kopen en de gegevens van alle pinbetalingen in Nederland belanden ook in handen van de Amerikanen.Nog even en je wordt op een Amerikaanse luchthaven door de douane ondervraagd over de tuinstoelen die je gisteren bij Blokker hebt gekocht.Het net sluit zich langzaam. Ik heb niets te verbergen, maar ik heb wel mijn privacy en ik wil een maatschappij die gebaseerd is op vertrouwen, niet op wantrouwen.