Vincent Bijlo

GEEN BRULHIRTS MEER, NOG WEL EEN TROM-PET

Het brulshirt was nergens meer te krijgen. Ik moest er een hebben, voor de collectie oranjedebiliteiten. Die kunnen we dan over veertig jaar aan het nageslacht laten zien. Ze zullen hun ogen niet geloven,m ik verheug me er nu al op hoe we dan over de grond zullen rollen van het lachen.

Alle Blokkers in een straal van 140 kilometer moesten "nee" verkopen. En niet alleen aan mij. In alle vestigingen stonden tientallen woedende brulshirtklanten radeloos te brullen zonder shirt.

Ik heb nog wel ergens een trom-pet op de kop weten te tikken. Ik heb hem even op mijn hoofd gezet en ben gaan brullen alsof ik een brulshirt droeg. Niemand zag het, en daardoor kreeg het iets stiekems, iets opwindends. Soms zou ik willen dat ik het kon. "Vlees, bier en Jan Smit op de camping" las ik laatst in de krant. Gewoon, vlees bier en Jan Smit, verder niks. En een beetje brullen.

Maar het is niet voor mij weggelegd. Omdat het hoofd, dat is het ding dat onder de trom-pet zit, steeds gaat nadenken. Niet dat het hoofd voetbal niet leuk vindt, het heeft genoten van Nederland-Italie, maar het hoofd vindt dat Bijlo niet debiel moet doen. Misschien zou het helpen als ik me vol liet lopen met bier, Oranjeboom, wat dacht u daarvan, en als ik er dan een paar aufwiederschnitzels bij eet, een oranje boxershorts aan doe en dan, bij gebrek aan een brulshirt met ontbloot bovenlijf….

Nee, nee, niet doen, denkt het hoofd nu al, dan ziet iedereen dat je geen borsthaar hebt. Laat mij maar gewoon in stilte genieten van het voetbal, met het mooie live-verslag van Langs De Lijn op mijn koptelefoon. Oooooleeeeeeeeeeee!