Vincent Bijlo

WEER MET BEIDE BENEN OP DE GROND

Nu het echt is doorgedrongen tot iedereen, en nu de laatste oranje kaasflips krakend tussen de kaken vermalen zijn, nu staan we weer met beide benen op de grond. In Nederland was het openbare leven even iets lichter, er was een soort sprankeling, een soort energie die er nu niet meer is. Mensen waren vrolijker, zeiden elkaar gedag, maakten grapjes. Er hing een, hoe zal ik het noemen, collectieve frisheid in de lucht, maar dat alles is voorbij. We schakelen weer langzaam terug naar de ontevreden klaagmodus van altijd.

Zo ontving ik gistermorgen een woedende mail van een man die eiste dat ik een column zou schrijven over de Lotto. Hij had, van zijn laatste centen, dit vanwege de hoge brandstofprijzen en de thuisbioscoop die aangeschaft moest worden, een lot gekocht. De jackpot stond op recordhoogte en hij wist bijna zeker, omdat zijn lotnummer begon met dezelfde cijfers als het nummerbord van zijn eerste auto, dat hij de jackpot zou winnen.

De arme man ontplofte gisterochtend van woede, toen hij, gezeten in zijn thuisbioscoop, op teletekst las dat niet hij de winnaar was, maar iemand uit Aerdenhout.

Uit Aerdenhout, het rijkste dorp van Nederland! Een groter onrecht bestond niet.

Ik heb de ongelukkige armoedzaaier het volgende teruggeschreven: "Meneer, u deed mee aan een loterij. Al had de koningin de jackpot gewonnen, dan zou hij nog uitgekeerd zijn. Wees een vent en neem je verlies. Denk nog eens terug aan die drie mooie wedstrijden die Oranje ons schonk, en probeer te leven met het gevoel en de lichtheid die je toen had. Troost je met de gedachte dat je je levenslot in eigen hand hebt." Ik denk dat ik een fabriek in tegeltjes met wijsheden ga beginnen.