Vincent Bijlo

HET VRIJHEID DANSENDE MEISJE

Er stond een meisje te dansen in de zon gisteren, in Wageningen, vlak voor de Hart Voor Vrijheidtent waarin ik net over vrijheid had gesproken. "Tolerantie en verdraagzaamheid is eigenlijk het enige dat we nodig hebben," had ik gezegd.

"Vrijheid is kunnen zijn wie je wilt zijn."

En daar stond ze, vlak voor me, ik voelde aan de lucht die ze verplaatste dat ze danste.

"Ik ben vrij," riep ze, "ik ben vrij!" Ze pakte mijn hand. Ik danste mee. Ze was misschien 8, of 9. Ze was zo blij, zo euforisch, alsof de geallieerden net waren aangekomen in Wageningen.

Naast mij stond een politicus. "Wat is vrijheid voor jou?" vroeg hij het meisje.

"Dat je niet zo stom doet op dodenherdenking," zei ze. "dat je gewoon 2 minuten stil bent, dat kan zelfs ik."

"Ja," zei de politicus op een toon alsof hij dacht: Dit is een goede soundbite voor mijn campagne.

"En dat ik mag dansen," zei ze, "dat ik altijd mag blijven dansen. Ik word later danseres en dan ga ik over de hele wereld dansen, overal waar het vrij is. En dan is er nooit meer oorlog."

Ik had, in de tent achter ons, een verhaal van wel 20 minuten gehouden. Over niet naar de grond kijken maar elkaar aankijken, over cynisme en onverschilligheid, over afstomping en verveling, over individualisering, over alles dat de vrijheid in de wereld bedreigt.

Ze pakte mijn andere hand, de politicus naast me lachte. Ze sprong op en neer, ze sprong gaten van vrijheid in de lucht.

Je kan 20 minuten praten over vrijheid, je kan 2 uur praten, 2 dagen praten, 5 jaar praten, maar zoals zij het danste, zo dicht waren mijn woorden niet bij de essentie gekomen. Ze heet Sonja, vertelde ze, we gaan nog veel van haar horen.

Vincent@ad.nl