Vincent Bijlo

DE BLINDENTRIBUNE VAN FC UTRECHT

Steeds meer voetbalstadions in Nederland bieden tegenwoordig speciale faciliteiten voor de visueel uitgedaagde medemens. De lichtgehinderde, zal ik maar zeggen, de zichtontberende, de zwartkijker, of gewoon de blinde, zo men wil.

Ik juich dat van harte toe, blind en voetballiefhebber als ik ben.

Sinds januari kan je ook bij FC Utrecht als blinde een beeld van de wedstrijd krijgen op de "blindentribune." Dan denk je aan rijen blinden die ze achter pilaren op onverkoopbare plaatsen zetten, maar nee, ze zitten gewoon tussen de ziende supporters. Ik was er afgelopen zondag, bij de topper Utrecht-NEC. Nou, echt, het spel was niet om aan te zien, maar de faciliteiten waren top. Ik kreeg een radiootje uitgereikt waarop ik 2 speciale verslaggevers hoorde die voor mij en nog een paar collega’s de wedstrijd versloegen. Het was een saai middenveldpartijtje, maar toch maakten ze er een zeer onderhoudende wedstrijd van.

Het zou alleen wel erg prettig geweest zijn als ze af en toe een doelpunt hadden verzonnen. Dan had je in een stille koude Galgenwaard zomaar een paar blije blinden horen juichen.

Om mij heen klaagden de supporters. "Maaan maaaan maaan waat een ziekuhhuisbaaaal zeg hee."

"Hee, agtuluke blinde!" Ik dacht nog, leuk, ik word herkend, maar het bleek aan het adres van de scheidsrechter te zijn.

De wedstrijd dreigde in 0-0 te eindigen, maar gelukkig werd Bram Nuytinck van NEC met rood van het veld gestuurd. Er ontstond wat ruimte, de verslaggevers gingen sneller praten en pats, daar was het winnende doelpunt, van Ricky van Wolfswinkel.

Het is een goed initiatief, zo’n blindentribune, maar ik zal niet rusten voordat de eerste blinde hooligan een feit is. Dan is de integratie pas echt voltooid.