Vincent Bijlo

EEN OCHTENDFILE IN ONVERWACHTE SNEEUW

De geduldige TomTom rekende het ons stoïcijns voor. Nog drie uur, dan zouden we op onze bestemming zijn. Op de radio schaatsten stoere vrouwen over het Zuidlaardermeer. "Finse toestanden," riep Herbert Dijkstra. "IJzige wind, snijdende wind, geselende wind."

TomTom herberekende, nog stoïcijnser dan zo-even, drie uur zeven. Mariska Huisman viel, ze bleef haken in vastgevroren sneeuw. Ik schakelde over naar BNR Nieuwsradio. Vanuit alle vierhonderd kilometer file belden klagende automobilisten. Alles, maar dan ook alles was de schuld van Rijkswaterstaat. En van het KNMI, en van de regering, en van de milieubeweging, omdat er niets van klopte. "De aarde warmt niet op, kijk maar naar buiten, of ben je soms blind." Dat zij nu in de file stonden, kwam door iedereen, behalve door het weer.

TomTom kwam met een nieuwe prognose. Drie uur veertien.

Terug naar Radio 1. Ik was net op tijd om Maria Sterk op het Zuidlaardermeer het NK marathon voor dames te horen winnen. Maria Sterk, natuurlijk, wie zou er er vandaag anders kunnen winnen dan Maria Sterk.

Drie uur achttien, vond TomTom nu, terwijl we er al hadden moeten zijn. Maar dit was nog niets, "in België," zei de nieuwslezer opgewekt, "staat negenhonderd kilometer file! Dat is van hier naar Parijs en bijna weer terug! Sneeuwschuivers die op weg gingen om sneeuw te schuiven, zijn in de buitenwijken van Brussel vast blijven zitten. Alle frituren van heel België zijn vandaag gesloten." Het troostte de Hollanders niet. Ongelukkig waren ze, ontevreden, en ze voelden zich genaaid.

Vier uur veertig, zei TomTom. We zetten de motor uit, stapten uit en gooiden sneeuwballen op de snelweg. De tijd was niet meer van belang, hij was aan ons.