Vincent Bijlo

GEERT EN TRIX

De koningin was moe van het ontvangen, maar toch ook wel erg opgelucht.

Ze had erg tegen de komst van Geert Wilders opgezien, maar het was haar alles meegevallen. Alleen, die beveiliging! Overal stonden grote vieze voetafdrukken op de vloer en er zaten vette vingers op het behang.

Maar Wilders zelf was zo mak als een lammetje geweest. Toen hij binnenkwam had ze zich met een schok gerealiseerd dat er een pot thee op tafel stond. Daar gaat hij natuurlijk iets naars over zeggen, dacht ze. "Hmm, lekker, thee," had hij gezegd. "Jij ook nog een kopie?" Voordat de toegeschoten lakei had kunnen inschenken had Geert hun kopjes al gevuld.

Toen zag ze de schaal Turks Fruit. Ze werd rood, maar Geert, ze mocht Geert zeggen, had hem haar voorgehouden, hij is beleefd opgevoed, en zelf wel drie stukjes genomen. Hij had grapjes gemaakt.

"Trix," had hij gezegd, "jij bent toch maar het beste voorbeeld van een mens dat na haar vijfenzestigste gewoon kan doorwerken. Weet je, ik geef dat hele verzet van mij tegen die verhoging van de AOW-leeftijd op, het is geen breekpunt meer. Bovendien, ik heb mijn zetels binnen, dus wat zal het. Maar, de hypotheekrenteaftrek is heilig, flink pandje heb je hier, zal een behoorlijke WOZ-waarde hebben. Als jij, Trix, die rente niet meer af zou kunnen trekken, nou joh, dan was je morgen failliet."

Ze hadden gelachen en nog een kopje thee gedronken, en Trix had gezegd dat ze ergens in een onbewoonde vleugel nog wel een kamertje vrij had, mocht Geert zijn beveiliging eens een avond en nacht vrijaf willen geven. "ja," zei Geert, goed idee, dan kom ik eten. Dan bestellen we een pizza, hoef jij ook niet te koken. En dan eten we hem gewon uit de doos, scheelt weer afwas."

"Ik neem altijd al tono," zei Trix, "bestel maar, ik heb trek."

Vincent@ad.nl