Vincent Bijlo

DE MEDIA EN MILLIE BOELE

We weten nu alles van Millie Boele, helaas. Als we het niet hadden geweten was ze nu nog de lieve brugklasleerlinge geweest die ze was.

Het is uiteraard verschrikkelijk, gruwelijk, niet te beschrijven wat haar is overkomen en wat haar nabestaanden overkomt, maar mensen van de media, mag het misschien iets minder?

Dat constante geschakel met Dordrecht. Beelden van graven in een tuin, een politiewoordvoerster die urenlang in alle programma’s hetzelfde zegt, een interview met de ouders van Millie, alsjeblieft, laat mensen bij hun eigen verdriet zijn. Vent het niet zo nationaal uit, het heeft iets gretigs, iets onverholen voyeuristisch, het is het Jorangevoel, zal ik maar zeggen.

Vroeger was dit soort praktijken voorbehouden aan de Telegraaf. Mijn oma las hem, ze moest elke dag huilen en durfde ’s avonds de straat niet meer op. Nu doet iedereen, van VARA tot SBS, er aan mee.

Mensen zitten bijna verlekkerd voor de televisie. Je hoort ze denken: "Oo, wat vreselijk voor die mensen he, die van ons ligt gelukkig boven veilig in haar bed. Ga jij eens even kijken of ze er nog is, en als je dan toch staat, pak dan ook even een nieuwe zak chips."

Er is een meisje dood, en dat is al erg genoeg. Jullie maken het met die ziekelijke belangstelling alleen nog maar erger. Ik wil het niet "delen", zoals dat tegenwoordig eet. Ik wil stil zijn, ik wil vloeken in mezelf. Ik wil niet dertig keer horen dat het politiekorps, waar de dader werkte, geschokt en verbijsterd is, en dat de dader zo’n aardige buurman was.

En dan kunnen jullie wel zeggen dat het mooi is voor de ouders van Millie dat iedereen zo met ze meeleeft, maar bedenk dan eens hoe het zou zijn als je zelf een van haar ouders was. Media, iets meer empathie graag. En als je niet weet wat dat betekent, het staat in Van Dale.