Vincent Bijlo

VANDAAG EEN BEKENTENIS, DE ECHTE REDEN VAN MIJN BLINDHEID

Eindelijk kan ik erover praten, en dat allemaal dankzij CDA-europarlementarier Wim van de Camp. Vroeger, als men mij ernaar vroeg, werd ik altijd alleen maar kwaad. En dat gebeurde nogal vaak. Dan vroeg er weer iemand: "Meneer Bijlo, bent u al vanaf uw geboorte ehm, visueel, visueel beperkt?"

Ik antwoordde dan: "Stink jij vanaf je geboorte al zo uit je bek?"

Die agressieve reactie kwam doordat ik gewoon niet durfde toe te geven hoe "het" gekomen was. Als men nog wat verder doorvroeg mompelde ik iets over het gen voor zien dat ik mis, omdat ik tijdens een stroomstoring in het donker verwekt ben.

Ik maakte me er altijd met een lolletje van af, maar nu durf ik, dankzij Wim van de Camp, voor de harde waarheid uit te komen.

Ik ben blind geworden op oudejaarsavond. Om exact twaalf uur. Ik had er een in mijn linker- en een in mijn rechterhand. Allebei weigerden ze te knallen. Ik keek wat er mis was, dat had ik natuurlijk nooit moeten doen, maar ik wist niet hoe gevaarlijk het was, nu weet ik, door Wim van de Camp, wel beter. Maar Wim zat toen nog gewoon in de Tweede Kamer, je hoorde hem er niet over.

En toen knalden ze dus allebei tegelijk, terwijl ik er met mijn gezicht vlak boven hing. Ik wist meteen dat het mis was, het laatste wat ik zag na de klap was een grote fontein. De volgende dag werd ik wakker in het donker, sindsdien is het altijd donker gebleven. Nog steeds ben ik bang, op oudejaarsavond, vlak voor twaalven, als ze uit de ijskast gehaald worden. En daarom zeg ik, samen met Wim van de Camp: Mensen, kijk toch uit met knallende champagnekurken, elke champagneblinde is er een te veel.