Vincent Bijlo

HOE GOUD DOOR EEN FOUT VERANDERT IN TRANEN

De verkeerde kant op worden gestuurd en daarom worden gediskwalificeerd. Ik moest daaraan denken toen ik getuige was van de rit van Sven Kramer op de tien kilometer die goud had moeten worden. Kramer geloofde in zijn coach. "Je moet naar binnen," riep de coach, toen Kramer en zijn tegenstander van baan moesten wisselen.

Kramer ging naar binnen. Natuurlijk ging Kramer naar binnen. Stel dat hij gedacht zou hebben: "Ja, dat zegt die coach nou wel, dat ik naar binnen moet gaan, maar is dat nou eigenlijk wel zo? Wie denkt die coach wel dat hij is?"

Als hij dat gedacht had was hij sowieso nooit op het erepodium terechtgekomen.

Kramer deed blind wat zijn coach zei, hij ging naar binnen, en goud veranderde in tranen. De Olympische droom spatte uiteen. "Je moet naar binnen." Het zijn woorden die nog jarenlang zullen nagalmen onder het schedeldak van de gedoodverfde kampioen.

De verkeerde kant op worden gestuurd en daarom worden gediskwalificeerd. Het komt vaker voor. Vorige week overkwam het Bos ook, die Haagse schaatser die uit alle macht probeerde zijn lange rit van vier jaar op het gladde ijs te voltooien.

"Je moet naar binnen!" Riep onze nationale coach. Bos ging naar binnen, goud veranderde ook bij hem in tranen.

De coach van Kramer maakte een fout, de coach van Bos maakte een fout. Fouten zijn menselijk. En het siert mensen als ze durven toegeven dat ze een fout gemaakt hebben. Dat durft de coach van Kramer, ruiterlijk zelfs, hij neemt de volle verantwoordelijkheid, dat maakt hem tot een groot mens. Onze nationale coach durft dat niet, dat is jammer, dit land verdient een coach Kramer waardig.