Vincent Bijlo

FIVE GUYS NAMED MOE HET RECEPT TEGEN MOEHEID

Als je batterij leeg is, als je behoefte hebt aan een powershot, als je een avond geen zin hebt in diepzinnigheid, maar ook niet in hangen op de bank, als je geen plat vermaak wilt, maar swing, dan ga je nar Five Guys Named Moe.

We zagen deze musical in 1993 in Londen. Nog dagen, nee weken, liep ik na te swingen en te zingen.

De musical zit vol met liedjes van Louis Jordan. Jordan was een ontzettend geestige Amerikaanse jazzmuzikant. De liedjes die hij maakte zijn absurdistisch en vaak gebaseerd op klankassociaties.

Die dingen zijn niet te vertalen, zou je zeggen. Dat wordt een ramp, dacht ik, toen ik las dat Five Guys Named Moe in het Nederlands zou worden opgevoerd. Maar toch, dacht ik, wil ik weten hoe het klinkt, wat er van die meesterlijke, geestige, feestelijke lichte swingende songs overblijft.

Heel veel, ontdekte ik. Knap vertaald, niet gefaald, goed gedaan, het was het helemaal, te Veenendaal. Ja, Veenendaal, het was even het Londen van de provincie Utrecht afgelopen zaterdag.

Het dak van de Lampegiet, zo heet het theater, het klinkt naar oude ambachten, het dak van de Lampegiet ging eraf.

Als je treurig bent en het niet meer ziet zitten, als je niets liever wilt dan de hele dag pitten, als je verlangt naar de lente, als je even geen crisisnieuws wilt horen, als de AEX je neus uitkomt, als je geen Fritzl meer wilt ruiken, dan is dit iets voor jou.

Zes zingende, swingende, dansende mannen, een lekker compact jazzorkestje erbij, het zal je jaren bijblijven. Beter kan ik het niet omschrijven, je moet het horen, voelen en je zult zien, je kan er weer heel lang tegen.