DE VERBINDING

In de stad Groningen, tegenover de Euroborg, het nieuwe stadion van FC Groningen, staat De Verbinding. Daar maken ze ramen, kozijnen en dakkapellen. Gisteren werd De Verbinding geopend, ik was erbij.Niemand hoeft tijdens het werk in de fabriek, waar ongelofelijk veel herrie bij vrijkomt, oordoppen te dragen. Er gaan geen mobieltjes, er is geen geouwehoer, het is een ordentelijke werkplaats.Aanstaande maandag gaan ze bij de Arbeidsvitaminen een plaatje voor alle werknemers draaien, dat heb ik aangevraagd. Het wordt The Sound Of Silence, van simon and Garfunkel.Ik weet nu al dat ze niet zullen luisteren, alle werknemers van De Verbinding zijn zo doof als een kwartel, zoals ik zo blind ben als een muur. Het leek ze leuk om mij een praatje te laten houden tijdens de opening.

Er wordt ons, doven en blinden, vaak dezelfde vraag gesteld. "Als je kon kiezen, doof of blind, wat zou je dan kiezen?" "Allebei," antwoord ik dan, "want dan hoef ik jou niet te horen en niet te zien."Het is eigenlijk jammer, dat De Verbinding moet bestaan, het zou zo veel beter zijn als doven tussen horenden konden werken, maar dat gaat vaak niet goed. Dat heeft te maken met onkunde en onhandigheid van de valide wereld, en met wederzijdse angst.Een aantal banden valt sowieso al af. Bij de AIVD kom je ze niet tegen als afluisteraars. Hoorspelacteurs zijn het niet, ook geen violisten of dirigenten, maar er blijven genoeg banen over, zou je zeggen. Maar toch, slechts 50 procent heeft werk, en daarom is er nu De Verbinding. Wie niet horen kan, moet kijken en voelen, en hopen dat er geen vreselijke dingen over hem gezegd worden. Dat zal in De Verbinding niet snel gebeuren, hooguit door een cabaretier, tijdens de opening. Het was er ongehoord gezellig.