20 juli 07.55. We zitten in het vliegtuig op weg naar Faro. Hoei, hevige turbulentie. Dit is dan toch echt onze laatste minivakantie. Hoewel, mini, we blijven een week. We zijn te gast op Horta Da Musica. We gaan daar optreden voor Nederlanders aldaar. Dat klinkt naar Holland House, of discotheken vol bezopen Nederlanders, nee, het is veel bescheidener. Slechts 50 mensen passen er in het zaaltje. Elke maand hebben ze een voorstelling. Hans Dorrestijn is geweest, dat heeft de prozacverkoop in Portugal een flinke slinger gegeven, Johan Hoogeboom was er, noem ze maar op, wie eigenlijk niet. Nou, wij, en daarom zitten we nu in het vliegtuig. We gaan onze oude show Zeventien nog eens opvoeren, die hebben we in het seizoen 2004-2005 gespeeld. Gisteravond, toen ik uit Wijk Aan Zee kwam, waar ik nu echt de laatste opnamedag voor de cd heb gehad, gisteravond kon ik toch nergens meer de tekst van 17 vinden. Maar dankzij die altijd weer zo geweldige zoekfunctie van Windows, die je ook naar tekst in een bestand kunt laten zoeken, kwam het toch nog goed. Dat zijn echt van die klotendingetjes die altijd gebeuren vlak voordat je op vakantie gaat. De paspoorten konden we vinden dit keer. Het is toch anders, zo'n vliegvakantie, dat doen wij nooit, wij zijn gewend de auto vol te flikkeren en eens een keer te gaan rijden. Dit is andere koek meneertje.

Net een fijne doos gehad met een broodje, een zakje met gesneden appel, yoghurt, jus en een cookie, we vliegen met Miami Air, dat deze vlucht weer uitvoert voor Martin Air. Er komt zelfs steeds koffie langs, gebracht door Kathleen, so american you know, die ook nog speciaal voor ons wat aanvullende safety instructions kwam geven.

Wat is dat toch eigenlijk geweldig, zo'n vliegtuig, je zit gewoon gesneden appel te eten terwijl je met 900 km per uur door het zwerk gaat. Het is niet te vergelijken met het sportvliegtuigje, dat is meer de auto van de lucht, de oude auto, deze boing 747 800 is de luxe luchttouringcar. Men start nu met het verkopen der belastingvrije artikelen. Wat er te koop is staat in het aanbiedingsmagazine, laat maar, ik ben tevreden zo.

Ik had mijn column voor morgen alvast vooruit gemaakt, alsof we al in Portugal zijn, dus we kunnen nu niet neerstorten, dan is het een beetje raar. Hier istie.

Zo, Nederland is bijna leeg. de kinderen uit het midden zijn nu ook vrij, de bouwvak is begonnen en ik ben ook weg. We zijn in Portugal. Eindelijk wat stabiel zomerweer. Gisteren was het weer raak bij jullie, hoorde ik net, ik heb voor de gezelligheid en het afkicken van het nieuws even naar de Wereldomroep geluisterd. Maar vanaf nu zet ik de radio alleen nog op Portugese zenders. Ik ken geen Portugees, maar soms hoor ik opeens een bekend woord in het nieuws.

Ik meende net het woord prijscompensatie te horen. Hee, hoor nou eens: "Vierdaagse, Nijmegen, stakkeloor." Dat betekent slecht weer, geloof ik. Niet hier, hier is tudo bem, ik schrijf het fonetisch, alles goed.

We zijn klimaatneutraal naar Portugal gevlogen. Ik had laten uitrekenen dat Schiphol-Faro en terug te vergelijken is met een maandlang aardgasverbruik in een gemiddeld huishouden, en dat zijn wij. Dus vanaf de dag dat we terugkomen halen we een maandlang Chinees, te voet, zo doen wij dat. Volgend jaar gaan we op vakantie naar Amerika, dat staat gelijk aan een jaarlang aardgas stoken. Dan moeten we als we terugkomen een jaar bij de McDonald's eten, dat hebben we over voor het milieu. Ooit willen we nog naar Australië, klimaatneutraal, dan schijnen we om dat te compenseren een bos te moeten aanplanten dat net zo groot is als al het bos dat er vorig jaar in Australië is afgefikt.

Hoe het ook zij, deze week maak ik mij nergens druk over. Ik zwem, lig in de zon, eet vis, drink wijn, luister fado's en voer mooie gesprekken. Ik ben wel van plan deze week een ode aan Nederland te schrijven, dat is een opdracht van mijn regisseur die thuis niet uit te voeren is. ik hoop daarom dat ik u af en toe zal missen. Ik ga nu even een portje nemen. Vanavond zal ik aan mijn kaasland denken, mijn Bridget Maasland, mijn speculaasland. Tot laterrrrrrr.

23 juli 00.05. Ik zit buiten, temidden van krekels, met wijn. Er wordt ergens in de verte vuurwerk afgestoken, dat vinden Portugezen leuk. Doen ze vaak. Het is hier waanzinnig. Sinds we aangekomen zijn heeft nog werkelijk geen wolkje de zon verduisterd. Wat een klimaat, en wat een omgeving.Ik heb net, ten overstaan van Mariska en Vincent en Janine, eigenaars van de Horta, mijn allereerste try out van de nieuwe voorstelling gegeven. Een lezing, eigenlijk. Ik dacht eigenlijk dat ik donderdagavond, als we hier optreden voor een groter publiek, een stuk uit mijn nieuwe show zou gaan doen, maar dat leek me toch niet zo verstandig. Ik moet dan iets doen waarvan ik zekerder ben, dus we hebben gekozen voor "zeventien" de voorstelling die we twee jaar geleden samen gedaan hebben. Oja, daar had ik in het vliegtuig al over geschreven.

De try out was hoopgevend, dat wordt wel wat, ik kan niet wachten met beginnen met spelen. Het waait hier wel hard, overigens, Wijk Aan Zeese toestanden. Maar ik hoor dat het in Nederland kloten van de bok is met het weer, een diep gevoel van medelijden overvalt me, ik schrijf dit zonder leedvermaak.

We hebben al drie keer gezwommen en we zijn al t)ee keer aan stranden geweest. We eten hier 's middags warm, om een uur of twee, vis uiteraard, tenminste, meestal. Gisteren heb ik in snackbar Opote toch wel the steak of the house genomen, varkenslapje met gebakken ei. Een snackbar is hier geen snackbar als bij ons, maar een soort goedkoop restaurant, zouden wij ook moeten hebben eigenlijk.

Jaja, het is mooi in het land van de saudade, de heimwee naar iets dat je nooit hebt bekend. Heleen van Rooyen schijnt hier in de buurt te wonen, dat ook nog eens, stout idee. Morgenavond gaan we naar de zus van onze buurvrouw in Nederland, die woont hier vlakbij. Ze is getrouwd met een Portugees, ze hebben drie kinderen, we kennen ze, ze logeren regelmatig bij de buren. Ze is fysiotherapeute bij een afslankinstituut, waar dikke Hollanders weekjes gaan sappen.

27 juli 11.30. Nee, dat is ze helemaal niet, dat afslankinstituut bestaat niet meer ze is nu gewoon fysiotherapeute. Haar man heeft een grand café vlakbij het strand van Valesia, daar hebben we kip piri piri gegeten, de streekspecialiteit. Ik heb het gisteren in Ojos D'agua ook nog even getest, maar die van bij Valesia heeft gewonnen. De rest van de week was alleen maar zon, mooie stadjes, Lagos, Silves, Tavira, en strand. Gisteren hebben we in de oceaan gezwommen. De voorstelling gisteravond ging erg goed, leuke sfeer, goede reacties. En nu zitten we dan in het vliegtuig op weg naar huis, het is gedaan, dit was de laatste uit een reeks minicombiwerkenvrijetijdvakanties, ik ben overigens deze week ook begonnen met een nieuwe roman. Nou, terug, naar het wisselvallige weer.

23.15. Ik zit weer op de veranda, het is hier koud, maar wel droog. Vannacht gaat het weer regenen, maar vanmiddag na thuiskomst hebben we nog even in de zon gezeten, ja, zelfs in de zon gegeten.Wat maakt een goed klimaat het leven toch een stuk makkelijker, alles gaat zoveel meer vanzelf. Dat zeiden veel geëmigreerden die ik gisteren sprak ook. Dus waarom niet gewoon weg hier, neenee, hier is mijn werk, hier zijn de thacters, de krant, de vrienden, maar af en toe... Van de week leerde Vincent, samen met zijn vrouw Janine eigenaar van de Horta, mij hoe je sinaasappels moet selecteren. Nadat je er een geplukt hebt, houd je hem bij je oor, je knijpt erin, en als je dan een piepje hoort en hij zacht aanvoelt, dan zitten er fruitvliegjes in. Kijk, dat zijn dingen waar je wat aan hebt. Veel meer dan de leugens van Rasmussen beoordelen, voor de afhakers onder u, dat is een wielrenner, die het waanzinnig goed deed in de Tour De France. Maar ook hij schijnt niet zonder doping te kunnen, al is dat niet bewezen. Hij is door de directie met onmiddellijke ingang uit de ploeg gezet. Erg jammer, hij fietste heroïsch.

nee, fruit plukken, het terrein vegen, het zwembad en de stoelen schoonspuiten, dat zijn simpele karweitjes waar een mens soms erg gelukkig van kan worden. Maar er moet, in mijn geval althans, wel iets tegenover staan. Scheppen, mooie dingen maken, muziek, poezie, verhalen, voorstellingen. En daarom blijf ik toch hier, omdat ik hier gehoord word. Toch gaat het schrijven in Portugal geweldig, ik ben van de week begonnen aan een nieuwe roman, opeens kwam hij tot leven.

2 juli 22.30. Ik lig te schrijven op het nog niet zo slechte bed van onze hotelkamer in Dover. Toch ben ik zeer benieuwd of er vannacht geslapen gaat worden. Het ruikt hier naar poep. Dat kan mijn poep zijn, ik heb net gepoept op de wc in de badkamer, de wc waarvan de deksel niet overeind blijft staan. Hij staat tijdens het poepen als een leuninkje tegen je rug. Maar eigenlijk heb ik sterk de indruk dat deze poep van iemand is die net de kamer naast ons heeft betrokken. Hij ruikt niet naar mijn poep, deze schijt.
Onder de wastafel in onze badkamer is een houten kastje getimmerd. Uit de kier tussen het kastje en ee wastafel komt wind. De kamerdeur kan niet op slot, we hebben onze koffer ervoor geschoven. In de verte roept een zeemeeuw. Er tikt iets bij het raam.
3 juli 13.30. We zitten op de boot van Ramsgate naar Oostende. Dat slapen, waar ik daareven van sprak, dat ging geweldig. Dat hele hotel zat denk ik vol met goede vibraties, want iedereen had goed geslapen. O wacht, even naar de veiligheidsinstructies luisteren. Kleine zwemvesten zijn available voor children, mooi. Als de ship's whistle klinkt, vijf korte stoten en een lange vooraf, nou, dan weet je wel hoe laat het is. Dan dien je de instructies van one of the crew members te volgen.
Maar de zee is glad, er kan ons niets gebeuren, en als we gaan, dan gaan we met zijn allen, met man en muis, met auto en koffers naar de kelder.
We begonnen in Ramsgate, waar we een boot later aankwamen dan we hadden gedacht. We waren ruim op tijd vertrokken, maar bij het Belgische Bregt waren 5, ja VIJF vrachtwagent op elkaar gereden, dat kwam zo, er waren er al een paar aan het oefenen voor Engeland. Dus die hele verdomde snelweg was afgesloten, het was net gebeurd, er was nog niets van bekend bij de verkeersinformatie. wacht, we gaan lunchen.
15.50. Op het dek, in een flauw zonnetje. Lekker pizzaatje gegeten, met 2 Duitse biertjes. Maar door die file was het een chaos in België, hele snelweg dicht, omleidingen dwars door dorpjes, bij ST Job In 't Goor konden we er weer op. We misten de boot, middagje in Oostende doorgebracht, geluncht bij het Palace Hotel, daar verkopen ze toast cannibale, met stukjes gebakken Belg, dachten we, de ober wist niet wat er op zat, wist hij best natuurlijk, maar als we het zouden bestellen was hij de lul.
De eerste BÇB heeft Maris geboekt vanaf de boot, die was in Ramsgate. Wat is alles toch ongelofelijk klein in Engeland. Ik moest overal bukken, en overal zijn stapjes en trapjes, maar so cosy, so snug.
De volgende ochtend hebben we in de regen wat gewinkeld te Ramsgate, toen naar Broadstairs gegaan. Een leuk klein kustplaatsje waar Dickens vaak kwam om te schrijven. We hebben een rondleiding in een Dickens House gehad. Of Dickens er ooit gelogeerd heeft kunnen we niet checken, maar dat geeft niet. Als Engelsen willen dat iets zo is, dan is het zo. Zo bezitten veel dorpen het nationale Berenmuseum, hebben veel dorpen The Oldest Pub Of England, of The Smallest Pub Of England. In London heb je op Baker Street 221 het Sherlock Holmesmuseum. Daar zijn we ooit geweest. Alles ligt daar, zijn pijp, zijn aantekeningen, er brandt een vuurtje, terwijl die hele Holmes nooit heeft bestaan.
Sinds Dickens is er in Broadstairs weinig veranderd, er blijft veel hetzelfde in Engeland, dat maakt dat je je makkelijk kunt voorstellen hoe hij daar rondgelopen heeft. Veel anekdotes gehoord over Dickens, de anekdote is ook iets typisch Engels. Er waren in Dickens' tijd jongens met ezeltjes, dat waren de taxis van die tijd, the donkeys. Soms liepen ze over het gazon van een mevrouw, die dan woedend werd en haar bediende opdracht gaf ze met een bezem te verwijderen. Dan riep ze: "Janet, the donkeys, the donkeys." Dickens betaalde af en toe de donkey boys om daar met hun donkeys te gaan rijden, omdat hij het zo grappig vond. Dat soort anekdotes, uitgesproken door een meneer vande National Trust die er nog steeds zelf keihard om moet lachen, daarbij zijn Engelse bierwalm door het Dickens House verspreidend, dat is leuk.
We gaan zeker nog eens terug naar Broadstairs, om zelf te schrijven. De volgende dag zijn we naar Dickens World gegaan, en naar Chartwell, daar staat het huis waar Churchill 40 jaar heeft gewoond. We zijn in Hastings geweest, daar hadden we het leukste hotel, met een balkon dat uitkeek op de zee. De andere twee nachten hebben we geslapen in Premier Travel Inns, een strake uniforme hotelketen langs snelwegen. Met een beetje fantasie en slaap maak ie zelfs van snelweg nog zee.
Het was een erg leuke vakantie, met dank aan Cees en Ada voor het gezelschap en het chaufferen.

10 juni 17.30. Net terug van de derde minivakantie in drie weken, het zijn uiteraard allemaal werkvakanties, bedoeld om inspiratie op te doen. Allemaal te declareren ook, op die manier.

We blijven maar leuke reisjes maken. Vorige week waren we op Tiengemeten, een eilandje in het Haringvliet. Het is ooit ontstaan door aanslibbing. Men vond het de beste landbouwgrond van Nederland. Tot voor kort woonden er een paar boeren, met hun gezinnen. In 1997 kocht Natuurmonumenten het, eigenlijk liep het boerenbedrijf daar toen al op zijn laatste benen. Vroeger werd er riet gewonnen, maar sinds de afsluiting van het Haringvliet was dat van zo'n slechte kwaliteit geworden, omdat er geen getijdenverschillen meer waren en het water zoeter werd, dat daar geen winst meer aan te behalen was. Natuurmonumenten is nu bezig met het eiland gefaseerd terug te geven aan de natuur. Er wonen nog zeven mensen, we kenner er intussen al vif. Ton van der Graaf bijvoorbeeld, hij werkte tot vorig jaar bij de VPRO, woont al lang op Tiengemeten. hij heeft er een boek over geschreven, prachtig boek, vol leuke anekdotes. We hebben het op het eiland gelezen.  Als je het uit hebt weet je bijna alles. We sliepen in herberg Susannahoeve, behorende bij de natuurcamping, waar we ook nog de directie van omroep Llink tegen het lijf liepen.

Tiengemeten, of 10gmet&, in sms-taal, het is een abslte aanrdr.

Af en toe moet er ook wel weer eens gewerkt worden, dus we gingen rechtstreeks van 10gmet& door naar Fort Voordorp in Groenekan, alwaar het Fonds PGO congresseerde vanwege zijn tienjarig bestaan. Dat fonds verstrekt subsidies aan patiënten- en gehandicaptenorganisaties. Het krijgt geld van het ministerie van VWS. Hannie van Leeuwen reikte een aantal prijzen uit. Wat is dat een geweldig iemand, 85 is ze, en dan nog zo'n power, ze heeft Hoogervorst bij de invoering van het nieuwe zorgstelsel toch maar mooi tot een aantal concessies gedwongen. Dat is zeer knap, voor een Eerste-Kamerlid.

Ik moest daar een conference doen, ging erg leuk.

1 Juni waren we in Groningen, bij de opening van De Verbinding, een fabriek waar alleen doven werken, zie column: 2 juni De Verbinding

Zaterdag gaf Maris een flitsfeestje voo6 haar verjaardag, met 4 kinderen en 6 volwassenen, in 2 uur was het gedaan, heel goed feestje.

Zondagmiddag hebben we gespeeld om mijn oude school, het St. Vituscollege te Bussum. Een paar oude docenten gezien, en eens flink mijn excuses voor mijn nare gedrag van toen aangeboden. Ze hebben ze geaccepteerd. 's Avonds uiteraard Radio Atelier.

Maandag eerst bij de NPS een gesprek gevoerd over een door mij bedacht televisieformat, daar kan ik uiteraard geen nadere mededelingen over doen. Daarna nog wat over mijn cd gesproken, met Mahindra en André, die gaan hem via allerlei ingewikkelde bv-constructies uitbrengen bij CNR.

Toen opgetreden in Ede, op een Inclusief Onderwijsconferentie, daarna de column geschreven. Eerst nog een uur staan wachten op de snelweg achter een gekantelde vrachtwagen. Maar die tijd ook erg goed gebruikt door een column voor Milieudefensie Magazine te schrijven over... juist, die file.

's Avonds zangles, dat heb ik sinds kort, er kwamen klachten van de mensen dat ik vals zong. Nou en, maar het is toch eigenlijk ook wel goed om wat les te krijgen om de toon wat stabieler te maken, mijn cd moet wel zo goed mogelijk worden niewaar?

Gisteren zijn we met de auto naar Timmendorfer Strand gereden, aan de Oostzee, daar zitten we nu. Ik heb net het columnpje voor het AD gemaakt.

OOSTZEE

Het is hier één groot kuhr ort. We zijn in Duitsland, aan de Oostzeekust. Onze vrienden H. en M. hebben hier een huis, een groot, geweldig huis, vlak aan het strand. Als we op de veranda zitten horen we de Oostzee, met haar korte golfslag, die klinkt als iemand die rustig slapend ademhaalt. Het strand is hier anders dan bij ons. Er zijn geen duinen, je loopt er zo vanaf je slaapkamer op. Je hoort hier geen meeuwen, nee, groenlingen, heggenmussen en onbekende Duitse fluiters. Alles is hier ontdaan van haast.

Ik word gebeld. Iemand vertelt mij uit Nederland met opgewonden stem over Rita Verdonk. Als ik nu thuis achter mijn bureau had gezeten, had ik er een columnpje aan gewijd. Nu niet, ik denk, laat dat kleine mensje toch. Okee, een paar woorden dan. Rutte is niet fatsoenlijk Rechts, hij moet een voorbeeld nemen aan Sarkozy, die is tenminste fatsoenlijk Rechts. Minister Sarkozy bedoelt ze waarschijnlijk, die blaffende, agressieve man, die tijdens de rellen in de Parijse voorsteden zei, dat die maar eens met de hogedrukspuit moesten worden schoongespoten. Als Verdonk dat fatsoenlijk Rechts vindt, ben ik heel blij dat Rutte dat niet is.

De huidige Sarkozy is anders, nu is hij een rustige man, de president van alle Fransen. Hij zit hier verderop, in Heiligendamm, ook aan de Oostzee. Waarschijnlijk zit hij nu in net zo'n strandkorf als ik, gezellig met Merkel te praten.

Kom, we gaan even zwemmen. Wat, o, dat kan niet, er zijn veel kwallen in zee, nare, agressieve kwallen, allemaal hier naartoe gedreven uit Heiligendamm.

8 juni 16.35. En zo schrijven de columnpjes zich van:lf.

OOSTZEE 2

Hier ben ik weer, vanaf het strand aan de Oostzee. Ik heb even orde op zaken gesteld in de buurt, alles is weer rustig in Heiligendamm. Ik heb de demonstranten terug naar Rostock gestuurd, na een nachtelijke strandsessie in de heilzame Ostseeluft. Gisteravond heb ik Bush zover gekregen dat hij de G8-doelstellingen onderschrijft over de uitstoot van broeikasgassen. We hebben samen gesoupeerd. We hebben Sauerbrat gegeten, daar kan zijn junkfoodmaag toch niet zo goed tegen, bleek vanochtend, hij was zum Kotzen. Maar dat kan ook te maken hebben gehad met het rapport over de CIA-kampen, dat hem nogal zwaar op de maag ligt. Hij heeft erover gelogen, dat vindt hij op zich niet erg, want politiek is altijd liegen als het je uitkomt, maar die leugens mogen niet uitkomen.

We zitten nu Nederlandse kranten te lezen. Jonge allochtonen hebben een zeilschip verbouwd, tijdens een door goedwillenden georganiseerd uitje. Die dachten natuurlijk, wij zullen eens laten zien dat de jeugd helemaal niet te weinig beweegt, wij verdienen respect weet je. Ik zeg hier, vanuit het degelijke Duitsland: kielhalen die jongeren, dat is de VOC-mentaliteit, en de volgende keer dat soort uitjes doen met een containerschip.

Het is hier lekker weer, beter dan bij jullie, ik lees een waarschuwing uitgegeven om 11.45 hedenochtend: Automobilisten wordt aangeraden water mee te nemen, het is nu al niet te harden in de voertuigen. Hier is het wel te harden, er waait een koel G8-windje met een belofte dat er best eens iets zou kunnen gaan veranderen, misschien, te zijner tijd, op een gegeven moment. Ik zou met Gert-Jan Droege willen zeggen: "En zo had iedereen het weer ontzettend naar zijn zin."

9 juni 14.00. Op de terugweg. We zijn om kwart voor een vertrokken. Het weer is nog steeds ontzettend goed. Wat jammer om weer naar dat bedompte kleine Nederland te gaan, wat was ik hier graag gebleven. H. waar ik van sprak, is Hans Liberg. Hij stod deze week in Hamburg met zijn show Der Neunte. Donderdagavond waren we mee naar het St. Paulitheater, een soort Kleine Komedie, maar dan nog wat klassieker, echt de Platoonse idee van het theater. Het publiek hier is zeer alert en uitbundig en oprecht enthousiast.

Hans speelt veel in Duitsland, vorig jaar hebben hij en M. (Marliz) bij toeval het huis aan de Oostzee ontdekt. Een huis met 3 keukens, 4 badkamers, 11 slaapkamers, 20 meter van het strand.

Het zal vast niet de laatste keer zijn dat wij daar waren. Het heeft ook zoiets moois en ouderwets, behalve dan de billboards op het strand met reclame voor mobiele telefoons. Ik persoonlijk had daar geen last van, maar Maris, Marliz en Hans zelf, een estheet in hart en nieren, stoorden zich daar erg aan.

Het fileert er intussen behoorlijk op los, op de Duitse A1, ja, troost u, ook Duitsland kent files, op de heenweg hebben we zeker dreissig kilometer Stau gehabt. Die A1 ligt er ook al zo lang, dat is nog een oude Nazi-weg, die moet toch af en toe onderhouden worden, net als het twaalfjarige rijk heeft deze weg niet het eeuwige leven. En dan krijg je wegwerkzamheden, met file als gevolg. Vroeger was ik erg tegen airco in de auto, je moest leven met het klimaat, vond ik altijd. Op deze lange ritten is het echt geweldig, je komt een stuk minder verkreukeld uit de auto. En raampjes open op de snelweg nee, da's niks, dan kan je niet aan je internetdagboekje werken. Op ons displaytje staat dat het buiten 32 graden is. Binnen zit Mariska Reijmerink, muziek van Pink Martini aan. De TomTom zwijgt al een halfuur, omdat we steeds alleen maar rechtdoor gaan. Ik denk dat ik het rijden straks even overneem, dan kan ze even relaxen. Maar dan mag er niet plotseling een file staan.

Ik heb ook veel geschreven aan mijn nieuwe show deze week. Ik heb nog steeds geen idee of het wat is, ik zou het graag eens uitproberen, maar dat duurt nog heel lang. Ik zal snel met mijn regisseur afspreken, om hem eens alles voor te lezen. Maris zet er nu flink de sokken in, onze auto schijnt 250 te kunnen, althans, dat staat op de teller. Dat kun je hier in Duitsland uitproberen, Schnellheit ist hier unbegrenzt, und bum ist ho.

15.2e. Net voorbij afslag Fissbeck, de temperatuur is dramatisch gekelderd. Hij was as al gezakt naar 24, nu nog maar 19 graden, en het regende.

16.10 Even geplast bij een Rasthof, daarna een enorme wolkbreuk met onweer.

16.35. Voorbij Osnabrueck, alweer 28 graden en droog, daat gaat goed. Cd van Ben Lee op, That's The Way I Like It.

16.55. Nou, toch een beetje saai, nu zijn we via L'abisive, ik heb geen idee hoe je dat schrijft, bij Madness terechtgekomen, dan zoef je door Duitsland, we zij nu al vlakbij Nordhorn. One Step Beyond. o, nu alweer 26 graden.

18.20. We rijden Bunnik binnen, we hebben besloten meteen door te rijden naar Het Wapen, om daar te eten. Het is nog maar 20 graden, en het gebruikelijke wolkendeksel ligt weer op het land. Het wolkendeksel dat de mensen hier zo laag houdt, zo klein, zodat niemand tot in de hemel kan groeien.

19 mei 16.30. We staan nu op Hannover Hauptbahnhof. Op weg naar Berlijn. Nu eens niet met mijn vriend Jeroen, met wie ik al 2 keer in Berlijn was, maar met Mariska zelf. De bierconsumptie zal wat lager liggen, dit keer, denk ik. We blijven drie dagen. We hebben via Paul de Haan, een bevriende Nederlander die is uitgeweken naar Berlijn, een pension, in de Rosa-Luxemburgstrasse. Dat ligt midden in Mitte, de buurt waar ik met Jeroen al twee keer was. Wij logeerden toen in een zeer Spartaans hotel, waar sinds de Wende eigenlijk nog niets veranderd was. Dat wilde ik Maris niet aandoen.
Voornoemde Paul de Haan is bezig in Berlijn de stroopwafel te introduceren. Hij noemt zich Waffelpaul. Dit weekend staat hij in de Wilmersdorferstrasse, met zijn kraampje.

Morgen zien we ook kennis Richard, die woont ook in Berlijn.

21 mei 17.05. even op de kamer, shirtje uit, broek uit, effe afkoelen, de temperatuur is tot 30 graden gestegen. Zaterdagavond was het meteen raak, zoals het hier altijd meteen raak is. we kwamen aan, spullen neergezet, kennisgemaakt met Sylcke Ackermann, eigenaresse van dit pension, we hebben ook een keuken en een badkamer, mooie kamer, mocht je ooit naar Berlijn willen, dan moet je daar slapen. Of nou ja, moeten, het is een aanrader.

Daarna zijn we de stad ingelopen, hebben buiten tapas gegeten, daarna naar Unter Den Linden gegaan. In de Staatsoper werd Manon opgevoerd, een opéra comique van Jules Massenet, gebaseerd op Manon L'escaut van L'abbé Prévoste. Die opera was uiteraard uitverkocht, maar hij werd buiten op een groot scherm geprojecteerd, en het geluid werd via enorme boxen ten gehore gebracht. Toch klonk het erg goed, haast akoestisch, waanzinnig uitversterkt. Daar stonden op Unter Den Linden honderden mensen te kijken en te luisteren. En het scherm werd mede mogelijk gemaakt door, jawel, BMW, dank, dat maakt een hoop gesnij van BMW-rijders te Nederland goed, of demoniseer ik nu. Een recensie van de opera vind je hier.

In de pauze zijn we even naar de Brandenburger Tor gelopen. Onder elke stap die je hier doet zit cultuur. De stad ligt letterlijk in het brandpunt van de wereldgeschiedenis. De historie van Berlijn is gedrenkt in bloed. Ideologische twisten hebben deze stad altijd verscheurd en verwoest, en toch herrees zij altijd weer omdat zij er moest zijn, en dat is ook precies wat Berlijn is, Berlijn moet er zijn. Zeker Oost, West heeft nog steeds moeite zijn plaats te vinden na de Wende. Het was ooit bedoeld, zeker de Kuhrfürstendamm, als een etalage van het kapitalisme, als grote fruitmand vol met verboden vruchten. Nu ligt het er lui en een beetje vadsig bij, wachtend op nieuwe impulsen. Kreuzberg is een uitzondering, dat is altijd in beweging.

Berlijn herschikt zich, past zich aan aan de nieuwe tijd, weet nog niet of het het Palast Der Republik moet behouden of afbreken. Dat was een waanzinnig groot volkspaleis met sportaccommodaties, restaurants, een disco, een zaal voor 5000 toeschouwers en nog veel meer educatiefs ter voeding van de ziel van het proletariaat. In 1990, na de Wende, bleek het helemaal vol met asbest te zitten. Het is een enorme operatie geweest om dat er uit te halen, maar goed, dat moest sowiesowiesowieso, of het nou afgebroken werd of niet. Men is er nog niet uit.

Berlijn is de meest dynamische stad die ik ken. Buurten die 5 jaar geleden hip waren zijn dat nu al niet meer, maar nog steeds zijn de oude Ossies erg blij dat ze stad mogen zijn. Vroeger was hier geen nachtleven, geen stadscultuur met ontbijtcafés, nu wel, daar zijn ze trots op.

De Brandenburger Tor is ook zo'n mooi voorbeeld van levende geschiedenis, daar liepen we dus onderdoor, in de pauze, in navolging van al die wrede heersers, vredestichters, nog meer wrede heersers, nog meer vredestichters en heel veel toeristen.

Aan hes slot van de opera, als Manon in de vrouwengevangenis sterft in de armen van haar geliefde, met wie ze door allerlei operateske verwikkelingen niet samen kan zijn, moest ik huilen. Dat heb ik altijd als vrouwen in opera's doodgaan.

Daarna hebben we nog wat door de stad gewandeld, dat kan hier 24 uur per dag, er zijn altijd mensen op straat, geen blowende hangjongeren, en de alcoholisten zitten fijn in de parkjes op bankjes, hebben we nog wat gedronken op de Rosa-Luxemburgplatz.

Gisteren ontbeten met witte jeugdherbergbammetjes, omdat we te vroeg waren voor het Frühstücken, dat kan op zondag pas vanaf halfelf in de cafés. Wel hele lekkere koffie, er was ook oplos, zoals het de jeugdherberg betaamt, die was gratis, maar als je er wat voor over had, aan geld, dan krijg je daar een wereldbakje. Om 11.00 -ur kwam Richard ons halen. Erg leuk om hem weer te zien. Ik heb ooit met hem een pilot voor een tv-programma gemaakt, waarin ik kunstenaars, die een soort kunst beoefenden die ik niet kon waarnemen. We zijn toen bij Aadje Veldhoen geweest, een mooie, lieve man en bij mimegroep Bambi, ruig, fysiek theater, dat had overigens ook Berlijnse interbellumtrekjes, dat theater van hun. Eerst zijn we met Richard, hij was met de auto, naar Wilmersdorf gereden, en jawel hoor, daar stond Waffelpaultje in een Waffelkraampje, met oranje klompen en draaiorgelmuziek, zijn stroopwafels te bakken. Hij deed dat samen met Susan, de dochter van zijn beste vriend uit Nederland. Maar Susan, die net als Paul te Waddinxveen een cursus wafelbakken had gevolgd, mocht geen wafels bakken. Ze had geen Gesundheitspass, ja, dan houdt alles op natuurlijk. Het staat hier net als in Nederland stijf van de regeltjes, wist ook Richard, die ooit een literair café hier wilde beginnen. Hij heeft er van afgezien omdat hij een rolstoeltoilet moest maken, dat was gebonden aan afmetingen. Het moest zo groot zijn als bijna zijn hele café!

Na Wilmersdorf hebben we Maris nog een stukje muur laten zien dat er nog staat, langs de Spree, ik was er al met Jeroen geweest. Toen zijn we naar Kreuzberg gegaan, een soort Utrechts megaLombok, maar dan met veel meer nationaliteiten, en daarna naar zijn huis.

Richard heeft ons naar de Kulturbrauerei gebracht, daar hebben we nog wat gedronken met zijd drieën. Ik heb daar ooit Beth Harthoren zingen, een wereldzangeres.

Toen zijn we over de Schönhauser Allee weer richting Rosa-Luxemburgstrasse gelopen. Onderweg kwamen we aan de Zarbrückenstrasse een leuke pizzeria tegen, daar hebben we gegeten. 's Avonds weer gewandeld en uiteindelijk weer op de Rosa-Luxemburgplatz terechtgekomen voor nog wat Grossbierchen.

Vanochtend naar het DDR museum geweest. Dat behandelt het dagelijks leven in de DDR. De directeur van de Meissner porseleinfarieken vertelde aan Honecker dat 5% van de productie bestond uit misbaksels. "5%," zei Honecker, "is dat genoeg voor het hele land?" Dat was de DDR, het beste werd geëxporteerd, het volk mocht de restjes hebben. Een zeer armoedige staat, iedereen liep bijvoorbeeld in kleren die door één centraal ontwerpbureau werden ontworpen. Soms werden er synthetische stoffen gebruikt die geen l*ucht doorlieten, dan liep de hele bevolking tegelijk te zweten.

Eén soort padvindersstaat was het. Je ging op vakantie met vakantiebonnen, naar aangewezen bestemmingen. Mijnwerkers verdienden het meest, het hebben van veel kennis werd niet extra beloond.

Toch, zeggen veel Osssies, was niet alles slecht. Er was saamhorigheid, je deelde je lot, stilzwijgend, dat wel, want je wist niet wie je kon vertrouwen. Overal waren de oren van de Stasi. Sylcke, zelf een ex-Ossie, vertelde bijvoorbeeld dat zij heel blij was dat ze niet in een sfeer van competitie was opgegroeid. Keuzes waren ook niet nodig. Je kon niet kiezen wat je 's avonds wilde eten. Je liep de staatswinkel binnen en vroeg je af: wat eten we vanavond. Soms at de hele stad 's avonds rode kool, en rook de hele stad de hele avond naar rode kool. Soms waren er opeens bananen, als de oogst uit Cuba binnen was.

Er is nog steeds verbazing bij Ossies, over hoe die staat opeens weg kon zijn. Die staat, die ze 41 jaar lang geknecht had, was zomaar verdwenen, leek van bordkarton te zijn. Op het laatst, vlak voordat de muur viel, nam niemand de staat meer serieus, men wachtte en demonstreerde vreedzaam. Er is bij de omwenteling geen enkel slachtoffer gevallen.

Het museum is indrukwekkend, je mag er overigens alles aanraken, alles is er van het volk. En als je het te ver weg vindt, er is in Monnickendam ook een DDRmuseum

Mariska heeft foto's gemaakt, hier zijn er vier.

24 mei 21.50. Weer te Bunnik, in de studio. De deuren staan open, de merels fluiten, het ruikt buiten naar lente. Het is frisser dan in Berlijn. Af en toe voel ik og onder mijn voeten de U-bahn rijden, ruik ik nog de Spree, hoor ik nog de bussen, de Strassenbahn en al die mensen in die mooie, ruime, warme stad, die daar zo afwachtend ligt te liggen, klaar om weer geschiedenis te schrijven.

Na het museum hebben we nog over de Spree gevaren, en 's avonds gegeten met Paul en Susan.

We gaan terug, zeker, en nog meer Berlijndingetjes vind je in deze twee columns. 8 augustus berichten uit Berlijn 15 augustus berichten uit Berlijn 2

17 mei 16.30. Hemelvaartsdag, een rare zondag op een donderdag. Een van de vaagste Christelijke feestdagen. Het is sowieso nogal aan het verrrommelen in deze tijd, iedereen heeft steeds maar weer vakantie, eigenlijk is het vanaf Pasen al bijna gedaan met het schooljaar, hoewel, ze gaan hier dit jaar door tot 13 juli, waanzinnig lang.

Van de week bestond ons impresariaat tien jaar. Dat hebben we gevierd met een feest in de Haarlemse toneelschuur. Een mooie avond, met muziek, tekst, zang en dans, wijn, ongelofelijk lekker Italiaans eten en heel veel leuke, lieve mensen.

Ik heb een klein stukje uit wat mijn nieuwe voorstelling moet gaan worden gespeeld, dat ging best aardig, het wordt nogal een ingewikkeld ding. Ik ga eindelijk weer eens een voorstelling met een dragend verhaal maken. Ik heb nu al een paar programma's achter elkaar losse nummers gedaan, ik wil wel weer eens ee nverhaal vertellen.

Hier is de tekst zoals ik die heb gespeeld in de Toneelschuur. Ik heb lekker van mijn columnpjes gebruik gemaakt, dat is een mooie actuele bron.

8 mei 12.13. Ik zit bij de tandarts, Maris ligt in de stoel, ik ben support. Er wordt flink geboord, ze is verdoofd maar het is toch zielig dat er zo in dat lieve bekje wordt huisgehouden.

Verschrikkelijk om te horen, al die zuigertjes, het piept en sist, soms is het bijna alsof ze gilt.

Hier aan mijn voeten liggen twee Jack Russell hondjes, wat zijn dat leuke beesten. Portable hondjes, de ideale geleidehond voor blinde kleuters. Ze blijven stoïcijns onder al dat geluid, wat raar is, want honden schijnen niet goed tegen hoge tonen te kunnen, maar deze dus wel. Ze liggen al jaren in de behandelkamer, ze zijn er aan gewend.

Eens kijken, wat hebben we zoal gedaan, de laatste tijd. Ja, een paar keer bij mijn moeder geweest, die gaat erg goed. Morgen brengen we haar van de revalidatieafdeling van het verpleeghuis weer naar haar eigen huis. Ze willen haar daar niet meer hebben, ze is te goed, soms denkt men dat ze bezoeker is in plaats van patiënt.

Ik was op 5 mei in Wageningen, 's nachts om 12 uur, toen het bevrijdingsvuur werd ontstoken. Het wordt dan, zoals elk jaar, door hardlopers door het land verspreid. Er deed dit jaar ook een loopgroep uit Bunnik mee. Samen met de burgemeester heb ik ze de brandende fakkel gegeven. Ik las een gedicht voor. Het was ontzettend droog, toen nog wel, nu komt het met bakken uit de hemel, dus buiten de stad liep men ipv met fakkels met stormlampen.

Op 5 mei overdag was ik in Amsterdam, op het Museumplein. Ik becommentarieerde debatten, en leidde ze in. Dat doe ik nu voor de derde keer, samen met Tjitske Speckman, van at5, en Bernard Hammelburg, de G.B.J. Hilterman van de 21ste eeuw. Een journalist met een enorme hoeveelheid kennis in zijn hoofd, altijd voorhanden, die kennis, dat is zo makkelijk aan je kop he, die zit altijd op je romp. We zijn een leuk team, al zeg ik het zelf, reeds, en dat allemaal voor het vrije woord. We hadden als debaters O.a. Theodor Holman, Hans Spekman, Joop van Riessen, oud-hoofdcommissaris te Amsterdam, Hikman Kahn, was kandidaat voor 1nl, het partijte van Marco Pastors dat uiteindelijk 0nl werd. Hij schreeuwde nogal hard, deze Kahn, waardoor hij nauwelijks aan luisteren toekwam.

De stelling die hij verdedigde was "Wilders heeft gelijk." Hij verweet mij, na afloop, dat ik Wilders belachelijk maak. Ja meneertje, dat is de vrijheid van meningsuiting, ik mag Kahn zelf ook belachelijk maken, daar ben ik cabaretier voor. Maar hij zei ook, en dat hoor je nog steeds heel vaak, in het kader van "links heeft het allemaal gedaan" dat zogenaamde Linkse intellectuelen, hij sprak het uit alsof het hele smerige woorden waren, dat die intellectuelen nog steeds van alles onder het tapijt vegen, en dat we niets benoemen, als het om problemen met moslims gaat. Mensen als Kahn schreuuwen zo hard, dat ze niet horen dat dat allang niet meer zo is. 

Frank van Dalen was er ook, COC-topman, die een zwarte lijst heeft gemaakt van ambtenaren die homo's weigeren te trouwen. Dat vind ik een NSB-methode, maar goed, we herdachten de bevrijding. Nee, dat kan je echt niet doen, dat is intolerantie met intolerantie bestrijden. Als de mensheid nog eens hoger wil komen in niveau van beschaving, moet zij dit niet doen.

Intussen vorderen de opnames voor de cd gestaag, ik heb nu 11 liedjes, donderdag ga ik nr 12 opnemen.

Ah, het gat is gevuld. Maris is klaar, staat nu heel stijf uit de stoel op, de spanning is in haar benen gaan zitten. We gaan naar huis.

1 mei 22.30. Zo, ik ben 42 geworden. Goed he? 9 jaar ouder dan Jezus Christus al, 2 jaar ouder den John Lennon. dat gaat goed. Ik heb er gen problemen mee, met ouder worden. Hoewel, er is een dingetje. Onze buurjongen Rik zat een keer op mijn schouders, vorige zomer en riep opeens blij: "Haha, ik zie allemaal lege plekken op je hoofd." Dat was mijn eerste en enige bad hairday. Later merkte ik dat je echt kunt verbranden, door de zon, op je hoofd. Maar dat is dan ook het enige. Ik zal een pet op moeten, als ik lang in de zon ben.

Zou ik nou ook echt wijzer worden? Ja, misschien wel een beetje, ik zie steeds meer patronen in het leven. Ik kan me steeds beter richten op dat wat echt van belang is, mar daar schuilt ook gelijk het gevaar van verkokering en niet meer open staan voor nieuwe impulsen enzo. Nou, kortom, allemaal goed en wel maar ik ben 42. Leuke verjaardag gehad, mooie cadeaus, een nieuwe frituurpan bijvoorbeeld, de vorige was al zestien jaar oud zeg, die kon echt niet meer.

He, we moeten weer snel de diepte in met dit blog, als-ie nou al over frituurpannen begint te ouwehoeren, mar ik wilde er alleen maar mee zeggen dat ook uw intellectuele gids in de branding der trivialiteiten een frituurpan bezit. Dat moet u weten, als troost, dat u niet de enige bent. Ik ken namelijk mensen die zich schamen voor het feit dat ze een frituurpan hebben, omdat ze dat zo SBS vinden, zo Geer en Goor, hoewel dat Tien is, maar net zo goor.

24 april 21.15. En toen, maandag 16 april, kreeg mijn moeder, die net aan het bijkomen was in het Rosa Spierhuis te Laren van een ziekenhuisopname, toen dus, op die zo vrolijk begonnen 16de april, ik was in Haarlem bij mijn impresariaat, voor zakelijke maar erg leuke gesprekken, zakelijk is bij mij namelijk vrijwel altijd leuk, daarna gingen we naar Naarden, waar CNR zit, de platenmaatschappij die mijn pop-cd gaat uitbrengen, toen, op die dag, kreeg mijn moeder een herseninfarct.

Het klonk dramatisch, toen mijn zus het door de telefoon vertelde, en het was het ook, althans, in het begin. Ze lag aan veel slangen en draden. Infusen piepten dat ze gevuld moesten worden. Ze sprak niet. Ik pakte haar hand, kneep er in, ze kneep terug, maar dat was het enige. Ze herkende ons niet. Wezenloos, dat is het woord, zo lag ze er bij. Heel af en toe hoestte ze. Precies goed, precies hard genoeg, het vertrouwde hoestje van mijn moeder, ze was er, heel even.

Verdwaasd, verdrietig en bijna in paniek liepen we het ziekenhuis uit.

Maar de oude Bijl geeft niet zomaar op. Dat wist ik wel, maar hoe ze daar lag, het leek even zo definitief, ze was zo onttakeld. Maar de volgende dag reeds sprak zij. Nog wel wat in tongen, soms met orakelachtige zinnen, poëtische zinnen, maar toch, ze sprak. Je hoorde haar graven in haar geheugen. Je hoorde haar alles weer proberen op zijn plaats te zetten. Alle omgevallen gedachten op te pakken en op hun juiste plaatsen in de kasten van het geheugen te zetten.

"Wat is mij in godsnaam overkomen," dat was wat ze steeds maar dacht. Ze was perplex. Wij ook, voor de tweede keer in twee dagen.

Vanaf die dag ging het elke dag weer beter. Ze stond weer op, liep trappen en zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat een verschrikkelijke ouwehoer van een mevrouw, die op haar kamer kwam te liggen werd overgeplaatst. Kijk, zo kennen we haar weer.

Vanmorgen hebben Maris en ik haar van het ziekenhuis naar de revalidatieafdeling van een verpleeghuis gebracht. Ze zal er niet zo lang blijven, denken we.

Ik besef opeens weer hoeveel ik van mijn moeder houd. Daar zou eigenlijk geen herseninfarct voor nodig moeten zijn. Ik hoop dat ze nog heel lang en heel leuk en vrolijk bij ons blijft.

15 april 22.15. Zo, mensen, ben ik weer eens, in de taxi op weg van Radio atelier naar huis. Was weer een mooie uitzending, gepresenteerd vanaf een virtueel sjiek terras te Laren, met lekkere liflafjes en Port.
Vanmiddag bij Charley geweest, die werd 3. Charley is de dochter van mijn zus, een geweldig, lief, helder en grappig meisje.
Ik zal het niet over het weer hebben, van mij mag het, leve het broeikaseffect, stoken maar mensen.
me Marathon van Rotterdam werd vanmiddag stilgelegd, er ontstaan overal brandjes vanwege de droogte, het is nog maar april, dat kan nog wat worden deze zomer.
Feyenoord heeft weer verloren, te warm om te voetballen denk ik. Hoe moet dat nou verder met Feyenoord? Was ik maar geen fan, onee dat is zwak, je moet juist in tijden van tegenspoed achter je club gaan staan dus: huppie huppie huppie, fajnoort is main kluppie.

3 april, 16.15. Als zand door mijn vingers, zo gat de tijd, om maar eens een cliché te gebruiken. Trouwens, dit "om maar eens een cliché te gebruiken, is ook al een cliché. Maar er is niets mis met clichés, zolang ze maar waar zijn, en niet verworden tot dooddoeners, stoplappen, van, jaja, ach mensen, waar blijft de tijd. Het is zo weer kerstmis, wat ik je brom.

Toch zijn we alweer op een kwart van dit jaar, ik mag wel weer eens aan mijn nieuwe oudejaarsconference beginnen. Ik zal proberen zo min mogelijk Holleeder te doen, meer over Holleeder in het columnpje van vanmorgen| 3 april Holleeder. Grote woorden in de kranten: De aanslag is een aanslag op ons rechtssysteem. Nou, dat weet ik nou weer niet. Criminelen zijn crimineel, verwacht van hun geen normen en waarden. Criminelen hebben het niet zo op met het rechtssysteem, sterker nog, ze erkennen dat niet, anders waren ze niet crimineel. Ze proberen altijd al om dat rechtssysteem omver te werpen, of dat nou met mensen omleggen is of met een antitankgranaat op een gerechtsgebouw. Dus dat soort pathos dat hoeft van mij niet, als je al zulke grote woorden bij zoiets gebruikt, wat houd je dan nog over voor echte calamiteiten?

We zijn hopeloos achter, lezers, met de Bijlo-avonturen. De boekenweek was leuk. Het Bal was zoals het Bal behoort te zijn, lekker veel ouwehoeren, drank, muziek, ik heb zelfs even gedanst en ik was niet dronken, dat vond ik nou wel weer stoer.

Ik heb hier wat foto's, wie er precies op staan weet ik niet, klik maar even hier

Verder heb ik nog voorgelezen in de bibliotheek te Veldhoven, ik werd daar geïnterviewd door twee docentes Nederlands van de plaatselijke middelbare school, een fijne avond. Een docente had als stopwoord "Goedzooooooooo."Spreek het langzaam uit, zeg het te pas en te onpas.

Intussen was ik ook nog bezig met het maken van muziek te Wijk aan zee voor de cd "Met De Bijlo's. Ook daar heb ik wat foto's van, een een voorlopige mix van een lied. kijk en luister maar.

Ja, verder, ik heb voorgelezen op het Columnisten On Tourfestival, dat te Delft werd gehouden. Het was een initiatief van boekhandel De Omslag. Grootheden als Manon Uphof, Marjoleine de Vos, Frits Abhams, Yvonne Kronenberg, Khalid Boudou, nou, van dat soort mensen lazen dar columns voor, en dan ik ook. Het werd in het, of de, dar wil ik van af zijn, Prinsenhof gehouden. Ik stond vlak naast de kogelgaten, vlak naast de plaats waar Willem van Oranje is neergeknald. Een historische plek, achter mij portretten van stadhouders en koningen. Het was een erg mooie avond.

De dag daarna, 18 maart, heb ik voorgelezen in de trein Utrecht-Eindhoven. Je mocht die dag gratis reizen, op vertoon van het boekenweekgeschenk. Ik wil dat eigenlijk wel vaker doen, voorlezen in de trein, het was zo mooi en geconcentreerd, hoe wij door het landschap zoefden, terwijl men luisterde naar mij.

De vrijdag daarop, 23 maart, heb ik voorgelezen in bibliotheek Smaragdplein, in Utrecht, Utrecht heeft uiteraard meer bibliotheken.

En toen werd het toch uiteindelijk 25 maart, de dag dat Mariska's boek werd gepresenteerd. Alles daarover is te vinden op http://www.marikska.nu

14 maart 14.00. Toch had de PvdA nooit moeten instemmen met die weigerambtenaren, en met dat bedillerige gehamer op afstaan ipv abortus. Echt een hele slechte zaak voor ons vrije land. Je ziet nu dat overal verworvenheden ter discussie komen te staan. De tijd van restauratie van de oude waarden en de oude groente, en de Nederlandse nationaliteit is ophanden. Raar eigenlijk, we zijn nog nooit zo Europeaan geweest als vandaag de dag, en dan kruipen we zo in onze eigen schulp, alsof we de grote, echte wereld niet aankunnen.

Het begrip natie is wat mij betreft volkomen achterhaald. Het natiedenken heeft eige3nlijk, net als God, alleen maar ellende opgeleverd. Bach is God en de wereld is onze natie, zo is het.

13 maart 00.40. Vanavond voorgelezen in de bibliotheek van Heiloo. Dit in het kader van de boekenweek. Ze waren er vroeg bij, woensdag begint hij pas. Voor de pauze uit Het Instituut voorgelezen, met name de seksuele voorlichting met de Oost-Duitse rubberen geslachtsorganen ging er in als de bekende koek. Toch jammer dat Het Instituut niet meer leverbaar is, er wordt nog vaak om gevraagd. Maris sloot af met Amanda, een lief liedje over een meisje van Bartimeus, het blindeninstituut waar ze vrijwilligerswerk doet.

Na de pauze heb ik vragen beantwoord, die het publiek op kaartjes had geschreven, Maris las ze voor. Daarna columns gedaan, oude, lange, toen er nog geen tabloidkrant was, en korte, nieuwe. De avond afgesloten met Kleuren van Maris.

Woensdag in Veldhoven gaan we weer zoiets doen, en volgende week in Utrecht ook, in onze bbibliotheek-boekenweektournee. Zondag ga ik overigens voorlezen in de trein van Utrecht naar Eindhoven, die om 12.38 des middags vertrekt, zo God het wil, als de NS bussen inzet lees ik in een bus.

11 maart 13.40. Uit mijn speakers schalt Radio Rijnmond. Ik durf het weer eens aan, het beluisteren van een liveverslag van een wedstrijd van Feyenoord. AZ is vanmiddag de tegenstander. Ik zou, vrij naar Van Gaal willen vragen: "Speelt Feyenoord nou zo goed, of speelt AZ nou zo slecht?"

Nou, volgens Rijnmond speelt Feyenoord echt goed, de verslaggevers vallen van de ene verbazing in de andere. Die Rotterdammers zijn zo leuk, grijpen werkelijk alles aan om hoop uit te putten, dat is toch mooi. Ze zitten erbij alsof er eindelijk, na twee maanden droogte een fris regentje valt. een lieve, aanstekelijke blijdschap gaat door mijn studio. Zelfs de oude Van Hooijdonk is weer eens af en toe aan de bal. Ja, ze worden nu echt overmoedig. "Feyenoord dicteert in de tweede helft, het is wachten op een Rotterdams doelpunt." Zo, toe maar. Nee, AZ is echt slecht, die jongens hebben de wedstrijd met Newcastle nog in de benen 

natuurlijk.

O, even tussendoor, vandaag is Osama Bin Laden jarig, hij wordt vijftig, als hij nog leeft. Hij weet nu waar Abraham het mosterdgas haalt. Osama, jongen, gefeliciteerd, we zullen vanavond eens een stevige borrel op je drinken.

7 maart 22.30. Ik zit in een taxi, van Wijk Aan Zee naar huis. Een zogenaamde Valys-taxi. Valys is het vervoerssysteem voor de gehandicapte medemens. Die mag elk jaar 750 km per taxi reizen, voor slechts 16 Eurocent per kilometer. Ik jas dezer dagen mijn kilometers er doorheen om mijn cd op te nemen, dat doe ik te Wijk Aan Zee. Die Valys-taxi's zijn deeltaxi's, ik deel hem meestal met gezellige oude mensen, die bij kennissen op bezoek gaan. Ze praten meestal over boerenkool, soms over zuurkool, of over de misdaad, die z

o welig tiert, heden ten dage. Ze hebben me allemaal wel eens op televisie gezien, en vinden het belachelijk dat men overweegt de rollator uit het zorgpakket te halen. De chauffeurs zijn doorgaans aardige, rustige mannen, die lijdzaam hun kilometers rijdenen en zeer gedienstig zijn. Ze behandelen mij voorzichtig, als een echte gehandicapte, dat ben ik niet gewend, ik verkeer niet vaak in kringen van mindervaliden. De chauffeur waarbij ik nu in de taxi zit, moest mij achter de vleugel in hotel Sonnevanck vandaan plukken, ik zat daar te jammen met Jan-Paul, de technicus en muzikant met wie ik de cd opneem.

Vorige {eek had ik een chauffeur die eigenlijk ondernemer was. Hij zat op de taxi om even wat geld te verdienen tussendoor, want hij had grootste plannen. Ooit had hij een uitzendbureau te Amsterdam, maar toen kreeg hij een hartinfarct en ging failliet. Hij betaalt nu zijn schulden af, met mijn 16 Eurocent per kilometer, en hij zal de dag prijzen waarop hij de suffe taxi aan de wilgen kan hangen en zijn droom zal kunnen verwezenlijken, een bloemenlijn op Scandinavië opzetten, want dat is het wat hij gaat opzetten, een bloemenlijn op Scandinavië, een luxebloemenlijn, eersteklas meneertje, een gat in de markt. Daar is goudgeld in te verdienen. Ik nam het onmiddellijk aan, een bloemenlijn, je moet er maar op komen.

3 maart 21.00. Ik zit hier bij een debat over de Provincie, de provincie Utrecht in dit geval. Er zitten 10 lijsttrekkers aan tafel, alle lijstrekkers hebben een burger toegewezen gekregen, een zogenaamde burger buddy. De zaal mag meedoen, maar de bar is open. We bevinden ons in het Provinciehuis van Utrecht, de Provinciale drank vloeit rijkelijk, men doet zijn best allerlei belastingen weer terug te drinken. Naast mij zit medecolumnist van het AD, Jerry Goosens. Aan ons de taak af en toe eens iets te zeggen om wat peper in de reten der lijsttrekkers te strooien. We mogen allebei ook een intermezzo verzorgen. Ik heb dat net gedaan. Daarvoor heb ik de column van hedenochtend gebruikt, aangevuld met wat andere zaken. O, ik stop nu met schrijven, Jeroy begint met zijn column. 

25 februari 17.00. Vandaag heb ik niets, regenzondag, Radioatelier van vanavond voorbereid, o en vanmorgen bij het wakker worden mezelf gehoord, op de wekkerradio. Ik mocht een column doen bij Vroege Vogels, van de VARA.

Hier zijn mijn aantekeningen van gisteravond, op mijn organizertje, voor binnen in het huis, ik zit nu in de studio die in de tuin staat, gemaakt.

24 februari 22.35. Vanavond voor het eerst, en voor het laatst, want het is vanavond finaleavond, naar de X-factor gekeken. Daar kwam opeens de goede oude Phil Collins aanwaaien, in trainingspak, en heel relaxed. Het is wel een erg truttig programma, maar RTL4 profileert zich dan ook steeds meer als truttenzender, met veel huis, nog meer huis, interieur, tuin, en tweede huis en tweede tuin.
Eigenlijk is de X-factor erg saai en totaal humorloos. Op dit moment wordt er bijna bekendgemaakt wie er gaat winnen. Onee, nog niet, weer reclame, god wat is er toch een hoop reclame. Maris gaat nu maar even Keeping Up Appearences kijken, met die verschrikkelijke Hyacinth Bouquet, er zijn weinig mensen die zo'n nare stem hebben. Dan hoor ik nog liever Richy Brown zingen, van de X-factor.
Dat hele RTL4 is een groot gezellig warm bed, waar iedereen gezellig bij komt liggen, net bij Weekend Millionairs bijvoorbeeld Ivo Niehe. De eerste vraag die hij kreeg was: Van welke Donald zijn Kwik Kwek en Kwak neefjes
A Donald Rumsfeld
B Donald Trump
C Donald Duck
Het zal ongetwijfeld grappig bedoeld zijn, maar het is zo stom. Laat ik dan maar denken: Het wordt niet voor mij gemaakt, zo is het. Op Rai Uno hebben ze trouwens ook al Dancing On Ice. Wel leuk, zo'n televisieavondje, dat is heel lang geleden.
Rondom Tien ging over overgewicht. Ik begin behoorlijke trek te krijgen. Ik heb zin in een broodje gebakken Sonja Bakker, met lekker veel mayo, Belgische vette mayo. Zie je wel, het doet toch iets met je, die tv. Beste maatregel tegen overgewicht: alle tv-zenders uit de lucht halen.
00.15. Ik zit inmiddels in de keuken, dat is hier de smoking zone. Het is een woonkeuken, het ruikt hier nog naar de gefrituurde vegetarische nuggets van vanavond. Sharon heeft gewonnen, met maarliefst 75% van de stemmen. Ik durf het hier wel te bekennen, ik heb op haar gestemd. Eigenlijk niet om Sharon, ze zingt wel aardig, maar haar single, die vanavond ten doop werd gehouden, is ontzettend saai. Nee, omdat je een cabrio kon winnen, daarom. Die heb ik uiteraard niet gewonnen. Ik kreeg het volgende smsje terug.


Sharon: Bedankt voor je steun! Blijf mij steunen!
*Wil jij 450 Euro winnen? Sms EURoS naar 3040.


Nou, dat heb ik uiteraard niet gedaan, stelletje afzetters. Maar toch leuk dat Sharon in alle hectiek even tijd vond om mij terug te sms-en. Ik heb mijn portie tv wel weer even binnen. Ik luister nu naar Martin Simek, die heeft een Belgische hersenonderzoekster te gast. Als ik een flauwe mop wilde maken zou ik nu zeggen: ja, Belgische hersens kun je ook onderzoeken, ze werkt parttime, maar dat doe ik niet. Ze is een zeer interessante vrouw. Christine van Broeckhoven, sterke vrouw, breekijzer in een mannenwereld. Schreef Brein En Branie.

22 februari 15.00. Wat is muziek maken toch eigenlijk ontzettend leuk. Schilder Aatje Velthoen zei het ooit tegen mij: "Jongen, ik wou dat ik muzikant was, muzikanten zijn zulke vrolijke mensen."

Ik ben een vrolijk mens. Even een beetje weg van tekst, op vakantie in mijn eigen huis en studio, alleen maar spelen en zingen. Wat een lucht geeft dat, wat een ruimte. De liedjes zijn lang niet allemaal vrolijk, maar het maken, het scheppen, tot klinken brengen is mooi en leuk.

Ik heb ook nog even voor de volledigheid de liedjes-cd Het Licht uit 2000 erbij gepakt, die ik samen met bassist Egon Kracht heb gemaakt. De cd is nooit uitgebracht, maar ik zou er toch graag nog eens iets mee willen doen. Misschien als bonus-cd bij de pop-cd die in september verschijnt. Het valt me alleszins mee, mijn zang en pianospel, nu ik het 7 jaar later weer terughoor. Oordeel zelf. Hier is een treurig lied, Het Internaat van die oude cd.

Zaterdagavond trad ik op in Amsterdam, in de schouwburg aldaar. Dat is nog eens een fijne ouderwetse zaal, met een schuin aflopend podium. Eens per jaar organiseert de schouwburg een thema-avond, dit jaar was het thema schuld, nou en dan ben je bij mij aan het goede adres. Ik opende de avond, met een J'acuse aan het adres van het volgevreten weldoorvoede welriekende beschaafde Amsterdamse publiek, gehuld in lagelonenkleren en behangen met bloeddiamanten, rijdend in hummers, Aldis bezoekend. In Het Parool stond een recensie. Wat er in stond weet ik niet, ik kan hem niet lezen, hij is gescand als plaatje, maar jullie, lezers, jullie wel. Dus mocht ik in dit stuk door het slijk gehaald worden, of anderszins schuldig worden bevonden, mail mij dan even, dan zal ik het terstond verwijderen.

16 februari, 13.00. Vandaag geen poezie, ik moet zo naar Amsterdam, om met iemand van een platenmaatschappij te spreken over het uitbrengen van mijn pop-cd, met popmuziek bedoel ik. Dat zou erg leuk zijn. Vanavond neem ik officieel afscheid als fractieassistent, hier in onze lokale politiek, dus dan zit een potje dichten er ook niet echt in.

Voor de popcd heb ik eendemootje gemaakt, vorig jaar al, bij Jan Paul van der Meij te Wijk aan zee, een geweldige man met een geweldige studio. Ik heb zelf alle instrumenten ingespeeld, Jan Paul heeft opgenomen en gemixt en geproduceerd, met klankadviezen en zo. Hier is een voorbeeld

Dat is niet gebeurd. Hijlco heeft op zijn weblog een stukje over de show geschreven. Klik hier om het te lezen. 

7 januari 2007 00.30. Ja, gelukkig nieuwjaar allemaal! Ik ben zo'n beetje het halve jaar al ziek geweest. Ik, ziek, dat komt bijna nooit voor. Het betrof een zeer agressief naar buikgriepvirus. Het heeft me in een paar uur tijd helemaal uitgewrongen. Ik zal niet in details treden, maar werkelijk, overal waar iets uit kon komen kwam iets uit, en dan ook nog tegelijk.

Maar ik ben wel goed ontslakt, alle vastgezette decembertroep is uit mij geblazen, met een oerkracht waarom ik het lichaam bewonder. En ik ben ook meteen geSonjaBakkerd, dus aan afvallen hoef ik niet meer te denken het komende jaar. Ik heb eigenlijk sowieso geen goede voornemens, als je die alleen voor het nieuwe jaar maakt dan doe je toch iets niet goed. Het zal en moet nog mooier, dat wel, nog warmer en liever, met meer aandacht voor de lange termijn. Ik heb de laatste maanden zoveel gedaan, ik kan wel stellen dat 2006 het drukste jaar uit mijn leven is geweest. Je zou kunnen vragen: Heb je die jaren daarvoor dan geen reet uitgevoerd? Niets is minder waar, ook toen deed ik al veel, maar nu... Ik speelde in een revue tgv het 65-jarig bestaan van de Utrechtse schouwburg, trad veel op met Mariska in onze eigen show, schreef columns, veel meer dan ooit, 3x per week in het Algemeen Dagblad, dat gaat overigens gewoon door, deed radio elke zondag, was lijstduwer van GroenLinks, maar bleek achteraf toch misschien de verkeerde kant op geduwd te hebben, voerde campagne voor GroenLinks, was veel op televisie, deed schnabbels, van de vereniging voor relatie- en gezinstherapeuten tot de lancering samen met Erica Terpstra van de nieuwe site van Seniorweb, kortom, ik kwam nauwelijks toe aan de schragen van het leven zelf, de poezie en de liefde.

Dat spijt mij, en dat moet anders. Het is af en toe erg leuk om geleefd te worden, dat geef ik onmiddellijk toe. Het is leuk om per taxi als een celeb van het ene naar het andere event vervoerd te worden, terwijl je in die taxi inderhaast een column voor de volgende dag maakt, maar, het maakt je slaaf van de waan van de dag.

Het jaar mondde uit in mijn oudejaarsconference De Twijfelaar, die op oudejaarsmiddag in het Betty Asfaltcomplex te Amsterdam werd opgenomen, en 's avonds op radio 1 werd uitgezonden. Je kunt hem nog beluisteren, nee, het is nog niet te laat. Klik hier!

Ik vond het stoer om te doen, hij is geloof ik wel geslaagd te noemen. Ik heb hem zelf niet gehoord, ik kende hem al, we hebben een geweldige oudejaarsavond bij vrienden gehad te Zeist.

En toen kwam dat virus op mijn maag bonken, maar dat had met die vrienden of het eten daar niets van doen. Mariska heeft het nu ook, ik zelf ben weer helemaal het mannetje, heb zelfs een biefstukje tot mij genomen vanavond. Maris is er slap en naar van, maar dokter Bijlo, zelf inmiddels ervaringsdeskundige, staat paraat met raad en daad.

Okee, plannen voor dit jaar. Een roman, een nieuwe theatervoorstelling, een nieuwe cd samen met Mariska en uiteraard de dagelijkse dingen, columns en radio. Ja, zie je wel, nou schiet de poezie er weer bij in, poezie verliest altijd in een geplande wereld.

23 december 15.00. Het duurt nog een jaartje, dan gaat de Betuwelijn pas gebruikt worden. Mooi, dan schrap ik die vast uit de Oudjaarsshow. De HSL, die kan ook weg. Nog geen grein gereden, nu al vertraagd.

Het regent goed Kerstnieuws. Sara en Ammar terug, Bos en Lommer terug, de Ipswich ripper is opgepakt, Samir A is in hongerstaking, maar dan wel halal, uiteraard.

Ik heb eigenlijk zin in een oliebol, al, maar eerst nog even stol en kransen.

Ik heb niet zoveel te melden vandaag, druk bezig nog met de voorbereidingen van de oudjaarsshow, lekker gespeelt te Enschede, dat soort dingetjes. Ik kan erg moeilijk mijn bed uit komen 's morgens, dat zal wel door het weinige licht komen. Er hebben veel mensen last van. Nou, genoeg triviaal gezeur, daaaaaaaaaaaaag!!!

19 december 12.00. Om 06.00 uur stond ik reeds naast mijn bed. Dat heb ik voor weinig mensen over, maar voor Mirella van Markus wel. Zij presenteert goedemorgen Nederland. We hadden het over de Twijfelaar, mijn oudejaarsshow.

Ik ben inmiddels een heel eind. Ik zit in de voorstelling in een huisje op de Grebbeberg, dat hebben mijn vrouw en ik gekocht als verantwoorde investering in de toekomst. Daar blijven we waarschijnlijk voor de zee gespaard. Ik kijk neer op een verkinderdagverblijfiseerd Nederland, dat in een midlifecrisis lijkt te zitten. Een Nederland dat nooit los van de grond kan komen, dat niet in staat is zichzelf te vernieuwen. We zijn zo bang voor veranderingen hier. Liever staan we uren per dag in de file, op onze winterbanden. Vroeger had je winters, toen had je geen winterbanden, nu zijn er geen winters meer maar de winterbanden zijn niet aan te slepen.

We hebben nog twee keer gespeeld afgelopen weekend, in Venlo en in Dronten. De oude Meerpaal te Dronten is gestript en flink opgepimpt. 

11 december 2006 17.00. Wat ben ik toch een waanzinnig slechte webmaster. Een hele maand heb ik niets geschreven.

U weet allemaal wat er intussen gebeurd is op algemeen landelijk vlak. Ik noem de verkiezingen, ik noem mijn 2000 voorkeurstemmen. Ik noem de senaats- en huis van afgevaardigdenverkiezingen in de VS, de dood van Pinochet. Ik heb gisteren om dat te vieren een lekker Chileens wijntje opengetrokken, een pino chetje uit 1973.

Het zou onzin zijn om alles wat er in die maand is gebeurd nog eens te noemen. Dat doe ik in mijn oudejaarsconference wel. Die speel ik op 30 en 31 december om 15.00 uur in het Betty Asfaltcomplex te Amsterdam, op oudejaarsavond is hij op de radio om 21.00 uur. Lees hier meer over de twijfelaar, want zo heet-ie.

Anders kun je ook nog even de columns uit het Algemeen Dagblad raadplegen.

Vorige wek hebben we dvd-opnames gehad, te Apeldoorn, in schouwburg Orpheus, die ik vroeger altijd Morpheus noemde, omdat er niemand ooit lachte. Maar die tijden zijn veranderd. De schouwburg is gemoderniseerd, het publiek ook, gerenoveerd mag ik wel zeggen. Ik geloof dat de voorstelling goed ging, dat soort avonden zijn raar, omdat er zo'n hele ploeg omheen staat, dat legt er druk op. Het feit dat ik weet dat alles geregistreerd wordt speelt anders.

Maar één ding wet ik wel zeker: Mariska's aandeel in de voorstelling was goed.

We hebben sowieso leuke voorstellingen geven in plaatsen war we nog nooit geweest waren. Malden bijvoorbeeld, of Abcoude, ook daar zijn zalen, en heel veel aardige mensen, met humor. Of Goes, ver weg maar erg leuk.

11 november 16.00. In mijn hoedanigheid als lijstduwer van GroenLinks, als het ware, mijn functie, om het zo te zeggen, reis ik een aantal keer mee met de Femkebus. We waren van daag in Wageningen. Vanmorgen regende het nog, maar wij kwamen, en de zon begon te schijnen. Kijk, en dat is nou GroenLinks. En daarom moet u op ons stemmen. U leest het, het Balkenendepositivisme is in mij gevaren. Maar dan een groen, en beter positivisme. Een sociaal en tolerant positivisme, dat 200.000 banen schept. Niet een blijmoedig positivisme, maar een krachtige duw naar een betere toekomst.

Jezus, nou houd ik echt op, dit wordt te erg.

Maar in Wageningen was het erg leuk. Eerst heb ik tien minuten gesproken, toen hebben we nog maar eens voor een generaal pardon voor de asielzoekers die nog onder de oude wet vallen gepleit, daarna was er ruimte voor de vogels, want wij zijn ook van de dieren. Wij zijn eigenlijk veel meer van de dieren dan de partij van de dieren, want wij zijn van mens en dier.

Daarna beantwoordde Femke vragen en hield een speech. We reizen per aardgasbus. Die maakt veel minder lawaai en is stukken minder vies dan een dieselbus.

Maar al dat geduw vertaalt zich vooralsnog niet in zetels, sterker nog, we hebben er minder in de peilingen dan voor ik ging duwen. Zou ik mensen naar de SP duwen? Dat zou heel jammer zijn, want de SP is geen goed alternatief voor GroenLinks. De SP denkt niet na over Europa, veel minder over het milieu, is op sommige punten een zeer conservatieve en starre partij.

3 oktober 16.30. Gedaan met de nazomer, het wordt misschien nu echt tijd voor bokbier. Het ruikt alweer naar rottend blad, naar stof dat verbrandt op de theaterlampen, naar parfums, gordijnen, kortom, het seizoen is begonnen. Eigenlijk begon dat al heel vroeg dit jaar. In september heb ik meegespeeld in een jubileumvoorstelling van de schouwburg in Utrecht. Zes avonden, olv Gerardjan Rijners. Erg leuk om te doen, veel met acteurs gesproken, ook veel geleerd eigenlijk.

We zijn zelf ook weer  begonnen met Kort Door De Bocht. Drie keer gespeeld, te Weesp, Zaandam en Alphen Aan Den Rijn. Mooie avonden.

30 augustus 15.30. Het is goed te doen, eens per twee dagen een column schrijven. kijk maar. Ik zeur toch nog even over het weer. Net stond op teletekst dat er in juli 1000 doden extra zijn gevallen door de hitte, dat kun je je nu niet meer voorstellen. Sinds ik alleen naar mijn huisje op de Maarnse Berg ging is het slecht weer. Het klimaat zit in een zware identiteitscrisis. Maar intussen is omroep Max wel al haar leden kwijt door die hittegolf.

Voldgende week vieren we het 65-jarig jubileum van de Utrechtse schouwburg. Er komt een revue onder leiding van Gerardjan Rijnders. Ik doe een conference over mijn eerste voorstelling, die op 10 december 1941 in de Utrechtse schouwburg in premiere ging. en Rieks Swarte maakt een filmpje waarin ik de camera voer, tijdens een rondleiding langs de mooiste plekjes van de schouwburg.

Ik luister naar John Lennon, Remember, van zijn eerste solo-elpee. Doe dat ook eens,, het is muziek die goed past bij dit katerweer.

Mag ik u tot slot nog even wijzen op deze site: http://itsnotallbad.com/iamnotaterrorist/

10 augustus 17.00. Afgelopen dinsdagochtend om 09.00 uur West-Europese zomertijd belde Jan F. Bonjer, hoofdredacteur van het AD. Ik dacht dat hij me zou bedanken voor de samenwerking, woensdag 9 augustus zou mijn laatste column verschijnen.

Maar nee, dat deed hij niet. Geen woord van dank kwam over zijn lippen. Hij deed me een voorstel.

Ronald Giphart stopt per volgende week met zijn column op de achterpagina. Of ik die zou willen overnemen. Ik dacht na, een seconde, misschien twee, en zei ja.

Dus nu ga ik drie colunms per week maken, ik wissel af met Jerry Goosens. BijGo, GoBij, zoiets.

5 augustus 11.30. Nu de hitte geweken is, en Gods eigen airco weer staat te draaien, en nu D66 is leeggelopen, en Pechtold verbaasd om zich heen kijkt en zich afvraagt: Waar ben ik eigenlijk leider van? Ik leid mijzelf, naar de ondergang. Lousewies Van der Laan heeft overigens laten weten dat ze wel beschikbaar is als premier.

Nu er 500 extra doden zijn gevallen in juli, bonusdoden, die kregen we gratis bij besteding van 100 Euro aan zomerdranken en ijs.

Nu het schooljaar niet kan beginnen voor een Veenendaalse scholier, omdat hij geweigerd is door een Christelijke school vanwege zijn levensstijl. De jongen internet af en toe en kijkt wel eens televisie. Op zo'n bericht is maar één antwoord mogelijk: Godsgloeinde godverdomme!

Nu het bommen en raketten blijft regen over en weer in Israël en Libanon, nu Pythons zich tegoed doen aan elektrische dekens.

Nu Bush Cuba heeft voorgesteld dat Amerika gaat helpen bij het invoeren van democratie, omdat Fidel tijdelijk de macht aan zijn broer heeft overgedragen. Goed idee, dat kan Bush ook wel eens een tijdje doen. Maar, Bush die gaat helpen bij de invoering van democratie, het is een van de beste grappen die hij ooit gemaakt heeft.

Nu schimmel welig tiert in een Apeldoorns ziekenhuis, nu legionella woedt in Utrechtse waterleiding, nu vogelgriep is uitgebroken in de Gelderse valei. Gelukkig betreft het een milde variant. De dieren gaan er niet aan dood. Toch heeft men voor de zekerheid ze zelf dan maar afgemaakt, 25.000. want je kan niet weten.

Nu in Haaksbergen enorme hoosbuien vallen, en het tegelijkertijd wordt overspoeld door een geboortegolf, het gevolg van de stroomuitval van 25 november vorig jaar, je weet wel, de dag dat de winter een maand te vroeg was.

Nu minister Veerman in zijn recesperiode met zijn dienstauto weer de nodige kilometertjes zal maken.

Nu bekend is geworden dat het spreken van dialecten zeer snel afneemt. Danvraagdegemetochaf, es daa arg? Jaaa, tuluk, das verkleute jammer, wanteh wa isternou schooner, en mooier en poweetieser dan onzene eigeste dialekte? Khepter eg sloapeloose nagte van, van da die jungere godnomdepiedemaainogeensaantoe, da die jungere die zo leu zien als tboerke van derboven, nee, nog leuer, zo leu als diene minister Veerman, die vent moste se toch ook tot worst draaien, maar als ge moar nie denkt da ik da dan ga op zette te peusele, kben nie de hoer van thufke...

Moar wak zegge wou, tis godsgekloagd, da da stukkie koeltoergeut verleuere goat alliene moar omdatie ketjungere, khoederoverop, andes valt mien hert nog stil.

Nu uit onderzoek blijkt dat handsfree bellen in de auto niet ongevaarlijker is dan handsbellen. Het blijkt namelijk dat een gesprek voeren zo ingewikkeld is, dat je niet meer op de weg let. Daarbij komt nog, at je je gesprekspartner niet ziet, dat schijnt nog gevaarlijker te zijn. Vandaar dat ik zo slecht rijd. Hoe ingewikkelder de gesprekken, hoe gevaarlijker het wordt. Dus als je ergens een auto tegen een boom ziet staan, dan kan er een filosoof in hebben gezeten, of iemand die het telefonisch wilde uitmaken met zijn partner. Het kabinet raadt iedereen daarom aan om vanaf nu alleen nog maar simpele lulgesprekjes te voeren in de auto. diepgang zal door de politie onmiddellijk worden bestraft, met hoge boetes. diepgang is gevaarlijk, daar komen maar ongelukken van.

Nu dan, nu zit ik hier, teruggekeerd uit mijn huisje. Mijn vochtige kille bungalowtjes in het bos, op de Maarnse Berg, waar ik mij voor een week had teuggetrokken, zonder vrouw, om... ja, om wat, om alleen te zijn. Om het te ondergaan.

En daar zat ik, met mijn gitaar en een fles whisky, de man in de midlifecrisis. het moet een beetje een zielig beeld geweest zijn. Maar ik heb mezelf veel beter gitaar leren spelen deze week. Ik heb veel nagedacht, veel doelloos voor me uitgestaard, niet eens zo heel veel gedronken. Ik was met mezelf. Ik vond mezelf vorige week vrijdag een vervelende man, waar ik ook nog eens niet mee kon praten, omdat hij het moeilijk vindt om over zichzelf te praten, en het ook nauwelijks durft. Mezelf is gedurende de week veel aardiger geworden. Hij praat ook veel meer. Dat heeft het dan toch opgeleverd.

Maar één ding, ik zou niet graag alleen wonen. Het is saai en leeg en stil. Ik ben blij dat ik weer bij mijn vrouw ben.

24 juli 13.00. Nog meer hittedoden, het geklaag neemt nu hand over hand toe. Vandaag is de twaalfde dag van de hittegolf. Dat schijnt echt iets te zijn. Wat heb je het toch makkelijk als je weerrecordjager bent. Je hoeft nooit een reet te doen, behalve dan wachten op het record. Ik denk dat weermannen en -vrouwen in wezen hele luie mensen zijn, die als kind al urenlang op hun rug op het gras lagen om naar de wolken te kijken. Er is niks mis met luiheid, luiheid maakt poezie. Ik lag ook als kind uren in het gras op mijn rug, ik keek alleen niet naar de wolken, ik luisterde hoe het gras groeide, en ik dacht aan later, aan de tijd dat ik niet meer alleen in het gras zou liggen. Ik hoorde de insecten brommen, die vliegtuigen van de grond. Ik hoorde hoe de wind draaide, en ik dacht: Op de nadering van een frontensysteem neemt de wind vanmiddag in kracht toe, en draait naar het zuidwesten. Ik voelde dat de wolken dikker werden, ik voelde dat ze van kleur veranderden, steeds donkerder grijs, ik wist dat ze opbolden, en uiteindelijk rook ik de regen aankomen. De regen stuurt altijd haar geur vooruit, let daar eens op, als er later deze week een bui komt. De luchtdruk daalde snel, ik werd er licht van in mijn hoofd. Ik stond op, en bleef nog een paar minuten in de regen staan, van het frontensysteem dat vanochtend nog boven de Britse eilanden lag. Engelse tweedehandswolken, nagevuld op de Noordzee.

Nu is het stil en warm, de luchtdruk is overal in de buurt gelijk, het waait niet. Zo te voelen zijn er kleine stapelwolken, het zullen geen buien worden. God wat hou ik van het weer, van dit weer. Klein Toscane is het hier.

20 juli 22.05. En daar zijn ze weer, de hittedoden! Ze vallen bij bosjes. Weet je trouwens wat de laatste woorden waren van de man die op de finish van de eerste etappe van de vierdaagse bezweek? "Ik had een potje met vet...."

Hitteklachten zijn er ook vee

l, het AD stond er bol van vanmorgen. Terwijl een beetje wapperen met die krant al een heleboel scheelt, heerlijk verkoelend.

Ik heb me toch een site ontdekt zeg. Daar kun je zelf een radiostation maken dat jouw genre muziek afspeelt. Ik ben er aan verslaafd. Gelukkig heb ik een draadloze koptelefoon zodat ik ook buiten kan luisteren. Kijk eens, of luister eens: http://www.pandora.com  echt een wereldsite. Wat is er toch ontzettend veel goede muziek op de wereld die wij niet kennen, en die komt dankzij dat dekselse Pandora zomaar uit je pctje.

Ondertussen ben ik bezig met nieuwe liedjes, de roman, die nog maar niet in beweging te krijgen is, een nieuwe rubriek op de site van 2vandaag, samen met Annemarie Postma (columniste/schrijfster), en nog zo wat dingetjes. Misschien even een gedicht, zo tussendoor, probeer ik af en toe ook.

ik zit niet te wachten

op dat wat ik niet zie

het is niet donker in mijn nachten

licht bestaat niet in mijn poezie

toch is niet alles zwaar

was licht maar altijd licht

licht is vaak treuriger dan geen licht

zo hard en onomstotelijk als licht is

licht is waarheid

geen licht vermoeden

licht is naakt

geen licht gekleed

licht is weten

geen licht is denken

licht is onfeilbaar

geen licht is hoop

licht is vinden

geen licht is zoeken

Ik leef in het besef

dat er uiteindelijk niets anders is dan tijd

de tijd

alleen de tijd

die mij leert kijken.

17 juli 16.15. Nog vier weken, dan is mijn column in het AD terziele. Jammer, heel jammer, de hoofdredactie is aan het bezuinigen. Lees meer...

We zijn alweer bezig met de tweede hittegolf, toch zit ik hier nog zonder airco. Hij hangt werkloos en verbijsterd in de hoek van de studio, maar ik zet hem voorlopig niet aan. Ik onderga de warmte, je kunt er het beste tegen als je er steeds in blijft zitten. Misschien een wat calvinistische opvatting, dat doe je met kou toch ook niet, maar ik vind het wel wat hebben, die hitte. Er waait een lekker oostenwindje, het is mediterraan, en niet benauwd. Leve het broeikaseffect!

We zijn twee weken in Frankrijk geweest, in Piccardie, een erg mooie streek. Groot, ruim, veel kleine dorpjes met kastelen, abdijen, mooie tuinen, supermarchés en andere zaken die een vakantie opluisteren. We zijn een paar keer naar het strand geweest, ik heb veel geschreven aan iets dat een roman moet worden, ik kon het weer niet laten. Schaduwkind van P. F. Thomese gelezen. Een schitterend, onthutsend eerlijk boek. Hoe je zo diep in jezelf durft af te dalen. Elk woord, elke letter staat er omdat hij er moet staan. Een wanhopige zoektocht om het leven weer uit te vinden, een boek dat je treft als een mokerslag. Geen luchtige vakantielectuur, zeker niet. Een soort zwaarte en somberte die je moet ondergaan, die je onder ogen moet zien. Een boek dat veel van je vergt, en waar je niet bang voor moet zijn.

Ik heb de val van het kabinet Balkenende-II moeten missen. Ik werd onmiddellijk gebeld, of ik terug wilde komen, omdat het land niet zonder mij kon. Ik heb daar uiteraard geen gehoor aan gegeven, met alle rampzalige gevolgen van dien. Balkenende-IV was in no time geïnstalleerd, een romp- of rampkabinet. In het AD merkte iemand op in een stripje: Balkenende-IV? Het lijkt wel Hollywood, maar daar doen ze dat alleen met succesformules.

Gisteren weer begonnen met presenteren van Radio atelier.

Het werk gaat voort, de zon schijnt, iedereen is weg. Het is goed zo. 

15 juni 22.30. Bert is dood, Bert Klunder. Een hersenbloeding, hij was net aan het herstellen van een vorige. Hier zijn de aantekeningen bij de dood van Bert Klunder.

Ik heb waanzinnig lang niet geschreven. Ik zal me daar niet meer voor excuseren, dat heb ik al te vaak gedaan, die excuses van mij hebben nul en generlei waarde, maar, sorry zeg. We zijn klaar met de tournee, gaan volgende week vrijdag twee weken naar Frankrijk, en het is nog steeds 0-0 bij Zweden-Paraguay. De BBC radio zendt alle wedstrijden integraal uit. Helaas niet op internet, alleen op de middengolf, 909 en 693 kilohertz. Ontvangst is niet best, 693 werkt het beste, vooral in het westen van het land.

Ik heb van Mariska een geweldige wereldontvanger gekregen, daar is hij nog redelijk op te ontvangen.

Ik doe dezer dagen zeer verschillende dingen. Vorige week was ik dagvoorzitter bij een symposium, en de dag daarna presentator en medemuzikant bij een schoolbandswedstrijd te Zeist. Man, dat was wat zeg. in popzaal De Peppel was het. Toen ik 's nachts om drie uur naar buiten kwam was ik weer 17, en dat ben ik nu nog steeds. Dat is waarschijnlijk mijn echte leeftijd. Het voelt erg goed.

Ik heb besloten weer een roman te gaan schrijven, ik zal morgen mijn uitgever er over inlichten. 

16 mei 15.30.

Ik heb net naar de persconferentie van Ayaan Hirsi Ali gekeken. Ze was erg goed. Koel en geëmotioneerd tegelijk, ongenaakbaar, stelde zich boven de partijen en de kleine mensen binnen die partijen.

Als we iets over het politieke Nederland van nu kunnen zeggen, is het wel dat het klein is. Klein en zeer naar. Eigenlijk is wat er vanmiddag gebeurd is een logische optelsom van dingen. Het legt de crisis binnen de VVD bloot, en het benadrukt nog mar eens de verschrikkelijke, domme regeltjesdrift van Rita Verdonk. Een gevaarlijk, onbetrouwbaar mens, dat binnen een dag totaal van mening kan veranderen, omdat Kaj Van de Linde of een andere heksenfluisteraar haar influistert dat het beter is voor de campagne. Dat deed ze al eens met de hypotheekrenteaftrek, en nu dus weer. Het was werkelijk een beschamende vertoning, vanmiddag. Niet van Ayaan, ze stond er fier en kwetsbaar tegelijk, maar van die VVD. Ook niet van Zalm, die deed het goed, een beetje vaderlijk, maar van de Aptroothjes en de Verdonkjes. Verdonk dreigt nu slachtoffer van haar eigen beleid te worden, hoe de regeltjes zich toch uiteindelijk tegen de regelaar keren.

Het is alleen jammer dat nu pas de ogen van een aantal VVD-ers opengaan voor het onmenselijke beleid en het ware karakter van Verdonk. Maar dat leiderschap, dat kan ze denk ik wel vergeten.

Straks is er een spoeddebat in de Kamer, ik ben erg benieuwd.

Ik heb nog een aantal columns voor je in de aanbieding. Ik plak ze hier niet in, dat is een beetje makkelijk niewaar. Dan vul ik mijn dagboek met dingen van elders uit de site. Als je ze wilt lezen kijk je gewoon even hier. 

Vorige week heb ik bij de onvolprezen Jan-Paul Van der Meij uit Wijk Aan Zee twee liedjes opgenomen. Dat wil zeggen, hij heeft opgenomen, ik heb alles gespeeld. Ze klinken veelbelovend. Klik hier om een voorbeeld te beluisteren.

Nog twee leuke voorstellingen gehad, te Waalwijk, en te Den Bosch. Die laatste was echt geweldig.

Verder heb ik me ingezet voor de zeehondjes te Canada, waarvan er jaarlijks driehonderdduizend worden doodgeknuppeld. Columniste Annemarie Postma had een boekje gemaakt, waarin tout, of althans, bijna tout columnerend Nederland een bijdrage had geschreven. Als je die van mij wilt lezen, pak aan: De cynicus en het watje.

Ik heb commentaar gegeven bij debatten die op bevrijdingsdag op het Museumplein werden gehouden, een mooie dag was dat, ik ben bij een voorstelling in de Engelenbak geweest van gehandicapten en niet-gehandicapten. Dat was ook erg mooi, geen soft vormingsgedoe. Als je meer wilt weten: http://www.dofoundation.com/lastigelijven.html

Ik heb schoolbands begeleid te Zeist, in de aanloop naar de finale van de schoolbandwedstrijd, en nog ongetwijfeld veel meer, radio natuurlijk, we hadden een mooi portret van Arita Baaijens. Ze woont in Amsterdam, maar maakt per jaar ongeveer acht maanden lang tochten door de woestijn. Het is uiteraard nog te beluisteren op http://www.radioatelier.nl

20 april 16.30. Sinds drie dagen zijn er bloesems te ruiken. Eindelijk, dat duurde lang dit jaar. 

10 april, 20.30.

Zaterdag 8 april sprak ik op de Dam, tijdens de demonstratie tegen het huurbeleid van minister Dekker de volgende tekst uit: 

27 maart 12.30. Zo, goedemiddag,, het schiet niet erg op, met die continuïteit in aantekeningen. Eerst maar eens even het columnpje van hedenmorgen.

Gisteren opgetreden op de cabaretmarathon in het oude Luxor te Rotterdam. Dat zou eigenlijk dichtgaan, maar mag nu toch nog twee seizoenen blijven, en vanwege die heropening was er een marathon georganiseerd. In de jaren tachtig zijn er ook cabaretmarathons geweest, daar heb ik toen ook gespeeld.

Man, wat ben ik al lang bezig zeg. Ik kon helaas niet blijven hangen, want ik had 's avonds natuurlijk weer /Radioatelier.

Zaterdagavond waren we in Zundert, in cultureel centrum Van Gogh. Niet om zelf te spelen maar om te luisteren naar JW Roy.  JW, die eigenlijk Jan Willem heet, heeft de mooiste, eenzaamste, maar ook troostendste en melancholiekste stem van Nederland. Hij zingt op zijn nieuwe cd in het Knegsels, overigens voor Niet-Knegselers uitstekend te verstaan.

Zo, ik ga nu iets doen zeg. Ik lees mijn roman De Woordvoerder in voor de blindenbibliotheek. Over blinden gesproken, ja, wat een goed bruggetje is dit zeg, hier is mijn AD-column van vorige week.

14 maart 11.30. Luister nou toch eens even. Wat gebeurt, te Goes. In Goes is de PvdA de grootste partij geworden. Dus die dacht woensdag, toen ze uit haar feestroes ontwaakte, nou, we gaan eens even onderhandelen.

Dat was niet meer nodig. VVD, CDA, en SGP/Christenunie hadden al een akkoordje gesloten. De SGP, ja, en dat nog wel op biddag voor het gewas.

De verkiezingen zouden eigenlijk op biddag voor het gewas zijn, maar die zijn speciaal voor de SGP verplaatst. En wat doet die SGP vervolgens zelf, die sluit een akkoord, een gluiperig achterbaks akkoord, op biddag voor het gewas. Een welgemeend godverdomme is hier denk ik wel op zijn plaats. Voor dit soort gedrag bestaan toch geen woorden, dat verzin je toch niet, wat een nare intolerantie, wat een respectloosheid. Mochten er nog twijfels zijn, God bestaat niet. Anders had hij de SGP-lieden te Goes woensdag wel vergast op en paar bliksemschichten. Als dit de heilige gramschap nog niet kan opwekken, dan kan niets dat. Nou wisten we natuurlijk sinds de holocaust al dat Hij niet bestond, nee, ver daarvoor al, hoe het ook zij, het wordt tijd voor een paar anti-SGP-spotprenten. Jammer dat ik niet kan tekenen. Over Christenen gesproken, hieronder mijn column van gisteren uit het AD.