alles tot 1 augustus 2007 vind je hier

13 april 15.00. ik zit buiten in de zon te schrijven, op een kek nieuw notetakertje. Een heel handig Duits dingetje, een duur dingetje, dat wel, maar ik heb het vergoed gekregen door het onvolprezen UWV. Leve het UWV! Er zit van alles in dit dingetje. Het praat, en er zit een brailleregeltje op. Tekstverwerkertje, agenda, stopwatch, internetradio, mp3-speler, spraakrecortje, barometer, kompas, voor de blinde zeeverkenners altijd handig, een hoogtemeter, ja, echt, speciaal voor de blinde piloten van Turkish Air Lines. Je kunt via bluetooth communiceren met je telefoon, maar dat heb ik nog niet geïnstalleerd.
Echt, dit ding is meesterlijk. Een espressoapparaatje, dat mis ik nog, en een grappengenerator, die mij het werk uit handen neemt, maar verder is het top. Als ik nog niet blind was dan werd ik dat voor dit dingetje. De Pronto, heet-ie, van de firma Baum.
Ik ben heel blij dat ik in deze tijd leef, met zijn gigantische technische mogelijkheden.
Zo, het is Pasen. De helft van de Nederlanders weet niet wat we met Pasen vieren. Een kwart denkt zelfs dat Pasen een Zweeds feest is, in Zweden noemen ze het Ikea. Daarom, nu even voor de duidelijkheid: Met Pasen vieren we de overwinning van het leven op de dood. Jezus stond weer op, ongelofelijk na zo pijnlijk gekruisigd te zijn, maar toch, hij deed het, hij rolde een rotsblok weg en hij verdween. Right?
We beginnen zo langzamerhand toch echt aan het einde te geraken van de tournee van Mijn Laatste Sigaret. Nog slechts zes voorstellingen. Maar er komen er wel weer 2 bij, dvd-opnames, 27 en 28 mei te Houten in theater De Slinger. Er zijn nog kaarten mensen, en het publiek wordt ook gefilmd, dus ik zou zeggen: kom! Ik zal binnenkort op mijn voorpagina een link plaatsen voor reserveringen.
Ik ben al wat aan het nadenken over de nieuwe show. Hij gaat Verlicht heten, had ik dat al geschreven? Het wordt een soort virtuele reis op een hometrainer, over de fietspaden in mijn hoofd. Verder kan, wil en mag ik er nog niets over zeggen. 

30 maart 18.30. Nou, Leidschendam was erg leuk. Wat zijn er toch veel lieve mensen op de wereld, met name in bibliotheken. De bibliotheekmens is een apart type mens. Ik zal daar nu niet nader op ingaan. Wellicht een andere keer, iets voor een nieuw boek misschien.

Vrijdag 27 maart heb ik gejureerd op het Amsterdams Lyceum, tijdens de vierjaarlijkse Interlyceale. Een schoolstrijd tussen vier lycea. Ik jureerde samen met Kees van Kooten, Marijke Vos en Owen Schumacher het onderdeel eloquentia.

Eloquentia behelst het houden van een betoog waarbij je je toehoorders niet met louter zakelijke maar ook met emotionele argumenten voor je standpunt moet proberen te winnen. Leuk om te doen, ik  gebruik volgens mij veel te vaak het woord leuk, maar als iets leuk is, ja, hoe moet ik het anders noemen, bijzonder, mooi, goed ook om te doen was het. Zo'n aula vol met dampende puberenergie, dat maakt dat de lucht vol van hoop is en van verwachting.

's avonds zijn we naar de Nits geweest, jawel, die goede oude Nits, in een driemansbezetting. Prachtige sound, niet meer zo pretentieus als vroeger, althans, dat vond ik ze altijd een beetje. Een lang mooi concert.

Zaterdag een voorstelling te Wormer, Wormer was weer heel erg Wormer. Hartelijk, veel geouwehoer, dat zit daar in de genen.

Gisteren in bed de jetlag van de zomertijd verwerkt en a's avonds uiteraard weer Hollanddoc Radio.

26 maart, 17.45. Het is ondoenlijk om alles wat ik heb meegemaakt de afgelopen tweeënhalve week op te schrijven. Veel voorgelezen, ook nog mijn theatervoorstelling gespeeld, tv en radio-interviews, mijn LLink-crisismanagementsschap gestalte gegeven, ach mensen, het gaat allemaal zo snel voorbij.

Vanavond moet ik alweer voorlezen, in Leidschendam. Dat zou eigenlijk 11 maart zijn, althans, dat dacht ik. Ik was met mijn vriend Marcel K al onderweg, we draaiden net de A12 op en sloten achteraan in een file. Marcel zag 2 traumahelikopters, dus dat beloofde lang te gaan duren, ik nam niet aan dat ze ons op kwamen halen om snel naar Leidschendam te vliegen. Ik belde dus maar even met de bibliotheek te Leidschendam om te zeggen dat het best eens krap zou kunnen worden en om te vragen of ze voor ons tegen de tijd dat we zouden aankomen een pizza of iets anders lekkers zouden kunnen laten bezorgen.

"U Bent nu al onderweg?" Zei Leidschendam, 'dat is wel erg vroeg, het is morgen pas."

"nee, morgen lees ik in Borne voor."

"Nee hoor, bij ons."

Ik heb snel Maris gebeld. Ze keek op het contract en daar stond inderdaad op dat... ik gelijk had. Leidschendam had intussen met de Stichting Schrijvers School en Samenleving gebeld, die boekt mij als schrijver. Leidschendam belde met en snik in haar stem terug.

"o, meneer Bijlo, ik kan er vannacht denk ik niet van slapen, ik heb een fout gemaakt."

"Ga maar rustig slapen, wij gaan dan gewoon lekker flink uit eten," zei ik. Ze was stil en zei" "u bent niet boos?" Nee, ik was niet boos, ik moest er erg om lachen. Vooral omdat ik me de pleuris gehaast had om op tijd in de auto te zitten.

Vanavond gaan we dus dat optreden inhalen. Borne, ja, goed, toen 13 maart een theatervoorstelling in Haarlem, 14 maart waren we gewoon echt keihard vrij.

Toen zijn we naar Five Guys Named Moe geweest. We hadden ooit deze musical, die eigenlijk geen musical is, in Londen gezien.

Hij is vertaald, door Petra C. Van der Eerden, goed vertaald mag ik wel zeggen. Lees mijn column er maar eens op na: 19 maart Five Guys Named Moe, het recept tegen moeheid.

15 maart heb ik voorgelezen in het goed oude Werftheater te Utrecht in het kader van de Culturele Zondagen. Drie keer gelezen, drie keer helemaal vol. Erg leuk om te doen. 16 maart ook te Utrecht op een literaire avond, 17 maart te Sittard, 18 maart voorstelling te Winterswijk, 19 maart 's middag ACHT korte voorstellingen gegeven in het donker voor medewerkers van de AbvaKabo, met als thema "luisteren."as Avonds voorgelezen in Den Haag. 20 maart voorgelezen te Appeltern, 21 maart in Schiedam en 22 maart 11- en 12jarigen op de weekendschool in Utrecht verteld over cabaret. Zo! En dan heb ik het ook nog niet eens over de columns die ik geschreven heb, en over het sociale leven dat er eigenlijk nauwelijks was. Ik heb eigenlijk nauwelijks vrienden meer, ja, betalende vrienden, daar heb je toch eigenlijk ook meer aan.

Nee, ik heb nog wel degelijk vrienden, die kan ik nu wel weer eens gaan bellen of mailen of ze me nog willen kennen.

8 maart, 23.00. Zo, de nieuwe roman is uit. Afgelopen donderdag is hij gepresenteerd in boekhandel Venstra te Amstelveen. De Ottomaanse Herder is een boek geschreven vanuit het perspectief van een blindengeleidehond. De hoofdpersoon was aanwezig, samen met de teef van zijn leven. De teef onthulde het eerste exemplaar door een kleed van tafel te trekken. Peter Nijssen, redacteur van mijn uitgever, De Arbeiderspers, sprak mooie woorden. Daarna las ik voor.

Vanmiddag weer voorgelezen op Het Voorwoord, een jaarlijks terugkerend literair festival in de Koninklijke Schouwburg te Den Haag. Wat een enthousiast publiek, ongelofelijk. Het leest erg lekker, dit boek. Helaas niemand anders horen lezen, maar wel een fijne Indische maaltijd genoten, samen met Elisabeth, mijn chauffeuse vandaag, dat klinkt wat, ja, wat wat eigenlijk, wat zakelijk, maar ze is ook gewoon leuk, als mens.

Ik heb met Koos van Zomeren gesproken en geknuffeld met de oude meester Simon Vinkenoog.

Ik ga in het kader van de boekenweek nog een aantal keer lezen. Als dat net zo gaat als vanmiddag wordt het een wereldweek, maar dat wordt het sowiesowiesowieso.

19 februari, 22.53. In wie moet ik nog geloven?In God, in Andries Knevel, in de Paus, in de cijfers van het CPB? Ze lijken heiliger dan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest bij elkaar.

ramingen verwerden tot aannames vandaag.

De regering regeert niet langer, het geld regeert. of beter, het zelfverzonnen gebrek aan geld.

Te ver afgedwaald van de reële waarde, te veel op hebben gericht, geld als water, en water verdampt, dus ons geld ook. En zoals het water van niemand is, lijkt het geld dat ook te zijn. Overal komt opeens fraudegesjoemel, geknoei en gedoe aan het licht. Het geld is van niemand, dus we kutten maar wat aan. Fusies leiden tot grote, anonieme bedrijven. De enige verantwoordelijkheid is die voor zichzelf. Opeens vallen overal toezichthouders van hun voetstuk. Ze houden toezicht op hun eigen sportwagen, hun eigen tweede huis, terwijl ze, bijvoorbeeld in het geval van een woningbouwcoöperatie, gaan over armoedige flatjes waar de laagstbetaalden in wonen. Ik zou er haast Links van worden, als ik het nog niet was. Maar dat zijn dan nog de kleine jongens. De groten, de Madoffs, doen het op miljardenschaal.

10 februari, 21.10. De winter is de weg volledig kwijt, de dag was van wind en regen, natte sneeuw en nare waterkou. Ik zelf zit in een soort van tussentijd. Af en toe nog eens een Laatste Sigaret, afgelopen vrijdag Arnhem, in het onvolprezen Posttheater.  Directeur Roel Coppelmans is een gedreven man. Hij heeft ook een leuk café-restaurant, Metopole. Bij Roel heb ik al mijn voorstellingen gespeeld. Ik ga binnenkort eens inspirerend met hem ouwehoeren over de volgende. Waar moet het heen, wat ga ik doen? De beste voorstelling tot nu toe maken, dat spreekt, maar hoe kom je daartoe?

Zo'n denkproces is eigenlijk altijd hetzelfde. Het maakt niets uit of je je vierde, je tiende, of je twintigste programma schrijft, elk programma is een wiel dat nog uitgevonden moet worden. Een titel, die moet verzonnen worden, die moet altijd zo rond deze tijd worden ingeleverd, met het oog op de programmaboekjes van de theaters. Ik heb nog geen idee. Morgen, vind ik, moet ik een titel hebben.

Ik was ook nog in De Tuyter in Krimpen aan de Ijssel. Ja, men komt nog eens ergens. Een brasserie erbij met ouderwets lage prijzen, fijne technici, een straalbezopen brasseriebrasser en een leuke voorstelling. Krimpen is redelijk christelijk, maar Domineeday, een multireligieus gigagebeuren van de NCRV, werkte erg goed.

Ik schrijf veel, columns, gelegenheidsdingetjes, speeches, de speech, het is een erg leuk genre, misschien is dat iets voor de volgende show, een lange speech, ja, we kunnen.

24 januari 16.45. Er is al zoveel gezegd ove de inauguratie van Obama, kan ik daar nog iets aan toevoegen? Ik moest al huilen toen Aretha Franklin zong. Haar oude stem zat vol met echo's uit het verleden. Ik hoorde er de jaren zestig in, mijn ouders waren Franklinfan en draaiden haar platen. Ik hoorde trots, ik hoorde een mijlpaal, ik hoorde hoop. Obama zelf, ja, jammer van die eed natuurlijk, maar ach, de rechter ging ook niet vrijuit. Maar het mooiste was nog wel dominee Joseph Lowery. Luister nou toch eens naar die prachttige, smartelijke, bijna huilende stem!

Ik vond ook op YouTube de inauguratiespeecht van Franklin Delano Roosevelt. Vanaf di pagina kun je ook de inauguratiespeeches van alle presidenten na Roosevelt horen.

5 januari 21.40. Ik luister al schrijvend naar zangeres Leine, dat moet je ook eens doen, prachtige stem, mooie muziek. Vorige wek kwam ik haar tegen in Hilversum. Als ik om 20.30 in de studio kom, is LLink net klaar met het programma Atlas, ook zeer de moeite waard. Daar trad Leine op. Ze zong het nummer Being Green, dat ik kende van Kermit uit de Muppetshow. Van Kermit kreeg ik al kippenvel, maar van Leine helemaal. Ik vond het zo mooi dat ik het in mijn uitzending nog een keer gedraaid heb. Ze gaf me zomaar haar cd Truth Be Told. Mooi!

Hier haar Being Green op Youtube.

Hier is die van Kermit.

2 januari 2009, 00.30. Hier is Wateren, Wateren Drenthe. Het dooit licht te Wateren, druppels vallen op de bevroren grond. De stilte is dieper dan voor het vuurwerk. De dampen van het oliebollen bakken zijn uit ons huis weggetrokken, de mist van kruitdampen is opgetrokken, een nieuw jaar ligt voor ons als een leeg huis,, klaar om ingericht te worden. Toch hing er al een kalender aan de muur, die al vol stond met veel afspraken. Ik ben al zo'n 100 avonden bezet. En daar komen er nog heel wat bij. Tot eind mei speel ik nog Mijn Laatste Sigaret, vanaf september een nieuwe show, waarvan ik nog niet eens een titel heb. Hij is al wel zo'n 50 keer verkocht. Ik zal dus maar eens iets gaan bedenken. Het heeft nog niet zoveel haast, meestal doe ik zo'n 3 maanden over het maken van een voorstelling. Altijd neem ik me weer voor om nu eens eerder te beginnen, dus dat doe ik nu weer.

Verder wil ik dit jaar meer voorstellingen van anderen zien. Dat neem ik me ook elk jaar weer voor. Ik wil minder werken, ook dat wil ik elk jaar. Eigenlijk is het hele leven een groot goed voornemen waar nooit iets vat terecht komt. Maar dat geeft niet, het is juist dat wat me gaande houdt. Stoppen met roken daar begin ik niet aan, afvallen hoeft niet, en verder... Ja, meer tijd aan vrienden en vriendinnen besteden, en aan mijn vrouw, het is ook altijd weer hetzelfde. Raar fenomeen eigenlijk, de jaarwisseling. Maar ook wel handig, het ordent de tijd, het maakt dat je enige structuur kunt aanbrengen in de eindeloos lijkende rij dagen die het leven telt.

Wij zijn maandag 29 december 2008 hier te Wateren gearriveerd. We zitten hier op een park. Er staan hier 97 precies dezelfde huisjes, huizen eigenlijk, ze zijn redelijk groot. Ze noemen ze villa's. We zijn hier met vrienden en hun vier kinderen. Zij hebben met zijn zessen een huis, wij een met zijn tweeën. We eten met elkaar en brengen de avonden gezamenlijk door. Alle kinderen, in leeftijd variërend tussen 7 en 12, mochten opblijven op oudejaarsavond. De 2 jongsten hebben 12 uur net niet gehaald. We kregen ze bijna niet wakker, maar toen ze eenmaal wakker waren gingen ze weer als een speer. Wat een energie zit er in kinderen, ze smijten ermee, maar dat heeft wel tot gevolg dat ze, als ze er doorheen zijn, zomaar omvallen van de slaap. Ik kan me dat uit mijn eigen kindertijd ook nog herinneren. En de slaap die op zo'n dag volgde, peilloos diep. Je vertrok naar een andere wereld, om 's morgens helemaal opgeladen terug te komen. het is mooi om te zien dat ze zo vanzelfsprekend gelukkig zijn. De oudste al iets minder, dat zal met het toenemen van verantwoordelijkheid te maken hebben. In Heerenveen stonden we op kerstavond. Het werd een soort alternatieve nachtmis, een zingevende ongelovige nachtmis.

Tweede kerstdag zijn we naap Paul Haenen, of eigenlijk naar DS. Gremdaat en Margreet Dolman en dokter Valentijn geweest. Zij spelen zo rond de kerst elk jaar in hun eigen Betty Asfaltcomplex een mooie voorstelling. Nee, het is meer een mooi samenzijn, waarin het publiek alle ruimte krijgt zijn verhalen te vertellen. Paul weet zijn bezoekers volkomen op hun gemak te stellen, zodat ze graag en mooi vertellen. Als je bij Paul en Dammie met kerst in de zaal zit, heb je de essentie, bij elkaar zijn, mooie dingen horen, lachen, het leuk hebben. Na de voorstelling hebben we nog leuk gegeten, ze moesten er 's avonds weer een spelen, dus technicus Gijs maakte een lekker pastaatje in het Complex.

27 December stonden we in Den Helder. Leuke avond, Ruth Jackott met een kerstconcert in de grote zaal. Ze hebben daar in Den Helder nog een verbroederend rookhol naast de artiestenfoyer, daar hebben we met zijn allen gerookt, gesproken, gelachen.

30 December stonden we in Deventer. Maar wat nou zo toevallig was: Ferdi, mijn mede-acteur in Hallo Hallo , speelde 's middags in datzelfde Deventer met het gezelschap Kwatta het stuk De Rode Prinses, naar een boek van Paul Biegel. We zijn met vrienden en kinderen naar Deventer gegaan, we hebben De Prinses gezien, een erg leuke voorstelling. Meer dan zomaar een verhaal over een ontvoering van een prinses door rovers. Beter dan in de recensie van het NRC van vandaag kan ik het niet verwoorden.

Na de voorstelliing hebben we de kinderen mijn decor gezien, we hebben nog even in de artiestenfoyer gezeten, zonder rookhol, roken doe je in Deventer buiten. Toen zijn zij weer naar het bevroren Wateren gegaan, en wij hebben te Deventer gespeeld. Nu werd de show een soort oudejaarsvoorstelling.

Daarna heb ik niets meer gedaan, althans, wat werk betreft.

5 januari, 00.20. Ik zit weer thuis aan de keukentafel, in mijn vest van Van Boven Tot Onder Goed uit Diever. Het is ongelofelijk hoe snel zo'n week voorbijgaat. Wat was ik graag langer gebleven. Niets doen dan lezen, wat wandelen over het Akinger Zand, spelen en praten met de kinderen, wijntjes met de grote mensen of alleen maar zitten en de hersenpan rustig laten sudderen op het vuur van alles dat gebeurd is. Zo'n huisje wordt snel een thuis, het rook naar kaarsen en whisky, naar wijn en kerstthee, het wat van ons. Geuren maken plaatsen heel snel van jou.

Nu zit ik hier, en ik ben alweer in Hilversum geweest om Holland doc Radio te presenteren. Morgen weer veel te doen, vanaf dinsdag 5 voorspellingen achter elkaar.

Het spelen gaat dit seizoen als nooit tevoren. Ik heb blijkbaar veel geleerd van het samenspelen met anderen. Rust en zelfvertrouwen, zelfvertrouwen zonder dat het pedant of arrogant is, zonder schmieren, dat is het.

18 decekber, 20.25. What a thrill to be in London, really. We zijn hier omdat we dinsdag gespeeld hebben voor de Nederlandse Vereniging. Ik beb daar een oudejaarscoference gegeven, die ik "swaffelend over de drempel" had genoemd. Een gedeelte daarvan komt volgende week op de site van het Avroteleviesprogramma Opium te staan. Dat televisiegedeelte hadden we vorige week overigens al opgenomen. Ik had hem voor dinsdag nog wat uitgebreid en toegespitst. Veel van deze Nederlanders werken in de bankwereld. Die zit hier, nog meer dan bij ons, in de crisis, in de aanloop naar recessie of wellicht depressie. De crisis is hier in Engeland het op een na belangrijkste onderwep. Het belangrijkste is natuurlijk, nee, niet het weer, ook niet de scheiding van Madonna, hoewel ze daar wel van smullen, ook niet de dertig jaar te hoge pensioenen die niet terugbetaald hoeven te worden, hoewel ze dat ook erg grappig vinden, ook niet Bernard Madoff, die een aantal banken voor een bedrag dat kan oplopen tot 50 miljard Pond Sterling heeft getild, hoewel ze daar wel sensationeel verbijsterd over zijn, nee, het belangrijkste onderwerp is natuurlijk, nee, ook niet Gordon Brown, die dankzij de crisis opeens heel populair is, nee, het belanhrijkste onderwerp is natuurlijk, nee ook niet het Norovirus dat Engeland in zijn greep heeft, een vomiting bug van jewelste is het, Noro, Maris en ik hebben het vorig jaar gehad, het gaat gepaard met wat men in vaktermen "projectielbraken" noemt, het keert je helemaal binnenstebuiten. Want je braakt niet alleen, nee, je bent ook nog eens tegelijk aan het projectielschijten. Nou, enfin, je bent wel binnen een dag volkomen ontslakt. Maar daar ging het niet over. Nee, het belangrijkste onderwerp in Engeland is natuurlijk Kerstmis, Chritsmas. De Kerst is overal. Van alle straathoeken straalt, geurt en zingt ze je tegemoet. Zet een radio aan op een praatzender, en binnen een minuut heb je het c-woord gehoord, en dan bedoel ik niet crisis.

Zet een muziekzender op, en binnen 3 seconden kom je in de meest hysterische kerstliederen terecht. Zo horen wij ze in Nederland nooit, ik zou ze graag eens uitzenden.

Maar dat optreden, daar had ik het over. Het vond plaats in de Nederlandse Kerk, die staat middenin de City, het financiele hart. Ze hebben daar ook echt een Nederlanse dominee. Maar er was weinig kerks aan dinsdag. Een lekkere, vrolijke sfeer hing er. Ze wilden alles over Nederland weten. Het was een leuke show, waarin ik hun kennis goed kon testen. Ze wisten heel veel, zelfs types als Frans Bauer en Dries Roelvink waren niet onbekend.

Na mijn optreden zong Maris drie Engelse negentiende-eeuwse gedichten die ze zelf op muziek heeft gezet. Ik begeleidde op de piano. Het zijn prachtige liederen, we moeten ze zeker ook hier in Engeland uitbrengen. Ze heeft er thuis al zeker 13 opgenomen. Het publiek was erg onder de indruk, en terecht, sprak hij objectief.

Maandag kwamen we hier aan. We moesten om vijf uur op, een tijdstip waarop een beetje artiest net in bed ligt. Het viel me erg mee, ik kan tegenwoordig veel beter vroeg opstaan dan vroeger. Dat komt door Haarlem, door het clubje van Hallo Hallo, waar ik zeven weken lang meee repeteerde. Dan stond ik ook vroeg op. Weliswaar niet om 5 uur, maar toch, voor mijn begrippen vroeg. Achteraf was het helemaal niet nodig, maandag zo vroeg optaan, er hing een enorme mist boven Londen, we zouden om halfnegen vliegen, maar vlogen uiteindelijk pas om halfelf. Maar het leuke is dan dat je ook om halfelf aankomt. Maar met de tijd valt uiteindelijk niet te sollen, morgen, als we terugvliegen, raken we dat uurtje winst weer kwijt.

Henrike, mijn imresario, en Pieter, die ook op haar kantoor werkt, waren mee. Zij zijn gistermorgen al teruggegaan.

Maandag hebben we niet zoveel gedaan. Ik moest een column schrijven, ik heb de conference een beetje voorbereid, we zijn wat gaan wandelen in de omgeving en we hebben ergens gegeten en in Humphrey's Bar gezeten, de bar van het Gloucester Hotel, daar verblijven we. Die bar is 24 uur per dag open. Dinsdag overdag zijn we naar het Natural History Museum geweest. Een prachtig, enorm groot gebouw. Een monument voor de evolutie en voor Darwin. Zeer Engels educatief, veel schoolklassen, maar die zijn een stuk gedisciplineerder dan bij ons, daar heb je niet veel last van. Eigenlijk zou iedereen veel meer van de evolutie moeten weten en van de geologie. Het is zeer prettig te weten waar we vandaankomen en hoe de levensvormen zich ontwikkeld hebben. Ze hebben daar, vooruitlopend op Darwins tweehonderste geboortedag, een gelegenheidsexpositie gemaakt over de reis met de Beagle. Met dat schip heeft hij vijf jaar lang de hele wereld bereisd, ter bestudering van dier en plant. Or zijn brieven, dagboeken, verslagen en opgezette dieren. Ik heb oog in oog met een dode dodo gestaan. Darwin was een zeer enthousiast man, hij raakte bezeten en gefascineerd door wat hij allemaal aan dieren en planten tegenkwam. Toch heeft het nog heel lang geduurd voordat hij "the origin of species" durfde te publiceren. Begrijpelijk* de oude God heeft het nakijken. en de creationisten komen er toch ook niet helemaal mee weg. Kortom, lees Darwin, of kom naar Londen en verbijster je over het ontstaan van en het zichzelf steeds maar weer vernieuwende en verbeterende leven.Nou, toen gingen we 's avonds dus naar de Nederlandse Kelk. Na afloop van de voorstelling lekker gegeten met de Nederlanders. We hebben wat genetwerkt, dat moet je dan doen, dat is goed, dat deed ik vroeger nooit. Ik wil in Engeland in het Engels gaan spelen en ik denk dat mijn romans het in Ongeland heel goed zouden doen, qua toon en soort humor. We zullen zien.Gisteren hebben we ontbijt op de kamer laten komen, maar verkeerd besteld. Ik heb 2 Engelse ontbijten weggewerkt, ik kon er voor de hele dag tegen. Eeerst weer even de column gedaan en toen zijn we naar soho gegaan.Een bruisende, swingende wijk. Veel straattheater, veel restaurants, heel veel theaters. 's Avonds zijn we naar The Mouse Trap geweest. Die moet je toch eens in je leven gezien hebben. Het is een toneelsnu van Agatha Chritie dat al 56 jaar lang, avond aan avond wordt gespeeld. Ik mag erniets van vertellen, dat heb ik plechtig moeten beloven.Het is een stuk om het stuk. Het zit erg slim in elkaar, het wordt goed gespeeld, Engels, traditioneel, dat hoort onverbrekelijk bij Agatha Christie. Vernuftig, dat is het woord. We spelen met zijn allen een spel, we lossen met zijn allen aan de hand van de schrijver een raadsel op, dat zij zelf heeft gecreeerd. En die moorden, die zijn helemaal niet erg,, geen enkel karakter van vindt het bij Christie heeft ooit veel verdriet om een dooje.Vandaag zijn we naar het Victoria and Albers Museum geweest. Ook als zo'n enorm monument voor wat Groot-Brittanie zoal heeft voortgebracht. El loopt nu een expostie, dat had ik thuis al gelezen, over kunst en design in de koude oorlog. Over hoe die door beide kampen werden ingezet. En over de techniek, de koude oorlog heeft een enorme impuls gegeven aan de ontwikkelingen op het gebied van ruimte- en luchtvaart. Technieken die later ook in het niet ruimtevarende en vliegende gedeelte van de maatschappij werden toegepast. Nee, het was zo'n slechte tijd nog nietdie koude oorlog. Je wist tenminste waar je stond. Eeigenlijk was het heel kinderachtig. Het was gewoon een potje wie-kan-het-verste-pissen voor supermachten. In dit verband beveel ik je ook het college aan dat Maarten van Rossem heeft gegeven over de koude oolog. Het is op cd verschenen bij Hoce Academy.Na de koude-oorlogexpo hebben we nog Britse kunst gezien. Het is een museum waar je dagen zou kunnen doorbrengen.

We zijn uiteraard nog even bij Harrod's geweest om wat kerstinkopen te doen en we bebben tapas gegeten in een Spaans restaurant waar nog meer herrie was dan in alle Spaanse restaurants van Spanje bij elkaar. Nu zitten we op onze kamer. We moeten inpakken, morgen vroeg op. Het is te hopen dat er geen mist hangt. London Is The PLace For Me!

1 december 2008 10.30. Zo, moeiteloos van Hallo Hallo Wie Stinkt Daar Zo overgegaan naar Mijn Laatste Sigaret. Hoewel, moeiteloos, het was wel weer even wennen. Maandenlang had ik opgetrokken met een gezellig clubje acteurs, nu opeens weer helemaal alleen op het toneel, althans, tot vlak voor het einde, wanneer... O nee, dat is een clou van de voorstelling, die mag ik niet weggeven. Maar het feit dat ik de hele avond alleen verantwoordelijk ben voor wat er op het toneel gebeurt, dat was een omschakeling. Maar ik had er meteen weer erg veel lol in, mensen mensen, wat een vak.

Ik had nog twee try outs laten bijboeken om er weer even in te komen. Die voorstellingen heb ik met braillepapiertjes in mijn hand gespeeld. Dat braille, het is een wereldschrift. Je kan gewoon de zaal inkijken terwijl je leest, een aanrader voor alle sprekers in het openbaar.

En zo voerde de tour me langs de Gigant in Apeldoorn. Dat kende ik alleen als popzaal. Ze hebben ook een erg leuk theaterzaaltje, goede sfeer, gastvrije ontvangst, een gebouw met ziel.

Hauwert, daar moeten we het ook nog even over hebben. Niemand weet überhaupt dat het dorp bestaat. Het ligt vlakbij Nibbixwoud, waaraan ook weinigen op de hoogte zijn. Nou, Hoorn, dat weten de meeste mensen nog wel te vinden. Ze hebben daar een dorpshuis, met beheerder Rob. Een man uit een stuk, recht voor zijn raap, zoals de meeste Noord-Noord)hollanders. Voorstellingen geven op dat soort plaatsen is erg leuk. Ze krijgen een extra zet van het publiek mee, omdat het niet in een theatersfeer is. Kortom, scherpe, lekkere voorstellingen gespeeld, van Kollum tot Venlo, van Doetinchem tot Eindhoven, van Velp tot Oosterbeek, dat is maar een klein stukje overigens.

16 oktober 20.40. Ik had hier helemaal niet moeten zitten, achter mijn computer. Ik had op het podium moeten staan in dEn Bosch, in de Verkadefabriek. Ik ben niet ziek, of niet niet in staat naar Den Bosch te gaan, het weer is ook niet van dien aard dat we er niet zouden kunnen geraken, nee, niets van dat al, er waren te weinig kaarten verkocht.

Ai, een slag in het gezicht van de theatermaker, een afwijzing, men wil niet meer zien wat wij doen. Maar misschien is het ook moeilijk om een voorstelling over radio in de jaren Vijftig te verkopen.

Dat moet toch suffig, stoffig en saai zijn, zal men wellicht denken. Niets is minder waar, maar dat kunnen wij het publiek niet laten weten als het er niet is. Topacteurs hebben we, ik noem een Lies Visschedijk, tegenwoordig te zien in Gooische Vrouwen, vroeger bij Radio Bergeijk te horen. Ik noem een Bas Keijzer, een Ferdi Janssen, een Mik van Goor en een ome Rieks Swarte. Klinkende namen die stuk voor stuk geen introductie nodig hebben.

Het zal de kredietcrisis zijn. Dat denk ik niet, maar die crisis is wel makkelijk, je kunt hem overal de schuld van geven. De crisis heeft het weer van de eerste plaats van de toptien van lulonderwerpen verdrongen. Over het voetbal hoor je ook niemand meer, Nederland telt nu 16 miljoen financiële deskundigen. Ik ben er een van, ik ben en meester in beleggen. Zeeuws spek is mijn specialiteit.

Ik heb hier de nieuwe cd van Katarina Vermeulen. Een Amerikaans klinkende Nederlandse zangeres. Sex And Money heet hij, omdat, zegt ze zelf, iedereen dat toch uiteindelijk wil. Money wordt wat moeilijk met de crisis, maar sex moet te doen zijn, kost niets, althans, voor de meesten onder ons.

Hij klinkt geweldig, de cd. Onlangs was Katarina te gast in NPS Kunststof. Je kunt het programma hier terugluisteren.

Ze wordt altijd achtervolgd met "dochter van" ze is de dochter van Bram Vermeulen. Ik hoorde haar voor het eerst zingen op Brams crematie. Hij had al veel over haar verteld. Sindsdien ben ik haar blijven volgen, we hebben samen meegedaan aan de herdenkingsavonden voor Bram. Vorig jaar zijn Mariska en ik naar een concert van Katarina en Band hier vlakbij te Austerlitz geweest. Zij was laatst met haar vriend Ralph naar Hallo Hallo gekomen. Ja, Den Bosch, zij wel.

4 oktober 18.00. Ja, koud, herfst, dus theater. Ik sta nu vier of vijf, soms zelfs wel zes avonden per week op het toneel. Voor het eerst van mijn leven niet alleen, maar in een heus gezelschap. We spelen Hallo Hallo Wie Stinkt Daar Zo, over radio in de jarenvijftig.

Maar we kunnen nog best wat publiek gebruiken/ Dus komt allen, wij brengen het geluid vantoen tot leven, zonder dat het oubollig, langdradig of vervelend wordt. Het is ook voor jonge mensen een leuke voorstelling. Ik zelf bijvoorbeeld het die hele jarenvijftig nooit medegemaakt, maar toch vind ik het leuk. Nou zul je zeggen: ja, maar jij hoeft niet in de zaal te zitten. Dat klopt, daar heb je gelijk in. Maar als ik in de zaal zou zitten bij deze voorstelling zou ik heb erg leuk vinden. We hebben de jarenvijftig gepimpt. We spelen nog maar kort, dus wees er snel bij mensen.

Collega Lies Visschedijk was genomineerd voor een Gouden Kalf, ja, ze heeft hem weliswaar niet gewonnen, maar toch, we zijn een cast met niveau. als het kalf verdronken is...

We stonden gisteren in Zaltbommel. De spanning was te snijden. Lies speelde uiteraard gewoon mee, maar intussen was in de schouwburg van Utrecht het kalverengala aan de gang. Om halftien, nog tijdens de voorstelling, kreeg ze een sms, haar telefoon lag achter het decor, dat ze hem niet gewonnen had. Ik kon het niet aan haar merken, een stukje professionaliteit meneer, maar na afloop, ach, we hebben er eentje op gedronken, en nog een, en Lies toch nog naar het gala gebracht. 

20 augustus 23.05. Het is niet warm, maar ik zit, zonder terraskacheltje aan, op de veranda.

Voor mij staat een koeltasje met een koelelement dat is ingevroren bij de buren. In het tasje zit kaas uit Frankrijk. Het staat flink te stinken. Raar he, met geur van kaas, het stinkt, maar zodra je weet dat het kaas is niet meer. De kaas kan absoluut niet in onze ijskast. Het zou best mogen, maar het heb geen zin. De ijskast is tijdens onze vakantie bezweken. Waaraan precies is onduidelijk. Waarschijnlijk aan een tekort aan aandacht. Zijn deur werd niet vaak genoeg aangeraakt. Hij is nog maar een jaar oud, het Bosch Service Center had niet eerder dan a.s. zaterdag een gaatje, veel ijskasten zijz ziek van verwaarlozing, zei men bij Bosch.

We zijn al weer vier dagen thuis. Van opstartproblemen na de vakantie is dit jaar geen sprake, het werk diende zich zondag alweer aan. Ik heb niet gedaan wat ik in mijn bijdrage van 22 juli beloofde. Ik heb geen letter gelezen, op een boek in de auto op de terugweg na, Een Barbaar In China, van Adriaan Van Dis. Buitengewoon interessant en erg geestig en beeldend geschreven boek. Bijlo's boekentip van deze week. De Chinezen snappen hem niet, en hij de Chinezen niet, maar hij weigert zich daarbij neer te leggen. Bovendien bezit hij een enorme nieuwsgierigheid, die zelfs niet door Het Systeem te bedwingen is.

Ik heb toch weer, ik kon het niet laten, veel geschreven in de vakantie. Gezeten bij het riviertje dat langs ons huisje liep. Er zat een klein watervalletje in, er was altijd de eeuwige ruis van water, met veel regen wat meer, met minder regen wat minder. Ik weet niet hoe geen regen klinkt, ik bedoel, langere tijd geen regen. Toch zul je mij niet horen klagen over het weer, Normandisch weer is nou eenmaal wisselend, zeer dynamisch. Het kan in de schaduw 18 graden zijn, en hard waaien, maar in de zon te warm zijn. Het is groot, Normandie, zo groot als heel Nederland, en Bretagne is ook zo groot als Nederland. Wij zaten op de grens, op de grens van 2 Franse Nederlanden. Het huisje waar we zaten ligt op het terrein van een voormalig klooster. Er zijn nog enkele restanten, waaronder dus ons huisje, een kapelletje en het huis van de familie waarvan we huurden. Geen buren hadden we, pas de voissins. Een ruisend riviertje, ruisende bomen, een hond die regelmatig even kwam checken of alles nog goed ging, wijn, cider, champagne, pommeau, een appelaperitief, bier af en toe, dit alles uiteraard met mate. Dat je niet denkt dat het een drankvakantie was. Er waren kazen, croissants, middeleeuwse, dommelende stadjes die er lagen om doorheen te lopen, strand, zee, crêperies, en uiteraard de onvermijdelijke Mont St. Michel. De Mont ligt op een heuvel net iets uit de kust, hij is in de wijde omgeving te zien. Hij is het meest gefotografeerde object van Frankrijk. Ooit gesticht door de bisschop van Avanche, op aandringen van de aartsengel Michael zelve. Die beval hem in dromen een vereringsplaats voor hem op te zetten. Maar de bisschop dacht: ach, dat komt nog wel een keer, dat heeft geen haast, maar toen prikte Michael met zijn wijsvinger een gat in het hoofd van de bisschop, hij kon niet anders dan er maar eens een begin mee maken. Het is een zeer imposant geheel, de berg met het dorp, daarboven het klooster en op de top een zilveren beeld van Michael met zwaard, die de draak aan het verslaan is. Maar ik zou je niet aanraden erheen te gaan. Vanuit de verte is het goed te doen die Mont, maar wat is het daar godsallejezusdruk zeg. 4 Miljoen toeristen per jaar, die allemaal door één straat naar boven geperst moeten worden. De pelgrimmage der massa's hebben wij niet voltooid. De top is nooit bereikt, we zijn naar beneden gewankeld om ons heil elders in slaperig Normandie te zoeken.

St Malo, dat is dan weer Bretagne, is een erg leuk hoorstadje. Het is aan drie kanten omsloten door water. Je kunt er omheen lopen over de oude vestingwal. Dat levert steeds wisselende hoorbeelden op. Leuk ruig pstadje, met veel wind, winkels, muzikanten en restaurants.

We zijn zelfs in Frankrijk naar de mis in de kerk van een voormalige abdij geweest. Een lichte mis, waarbij flink tempo werd gemaakt. Er vielen geen stiltes. Men schudt handen tijdens de mis, ook met ons. Krachtige, eerlijke, oprechte handen waren het.

Het was een mooie tijd, ik merkte zaterdag toen we weggingen dat ik verbazend snel gehecht was geraakt aan het huisje en aan Normandie.

22 juli 22.30. Nog drie dagen, dan gaan we eindelijk op vakantie. Drie weken geen deadlines, behalve voor de maag, de geest, als zij wil slapen, en het lichaam, als het wil bewegen. Ik kijk er erg naar uit. Er moet weer eens flink wat gelezen worden, dat komt er, buiten kranten en opiniebladen, veel te weinig van. Ik zal het, dat weet ik nu al, niet kunnen laten af en toe wat te schrijven. Mijn geest wil altijd verzinnen, daar heb ik weinig over te zeggen. Het zou slecht met me gaan als dat niet zo was. Maar wat afstand van het dagelijkse nieuws, dat kan geen kwaad.

De zomer begint langzaam weer terug te keren, het was godsgloeiend slecht weer zeg, gisteren regen, wind en 12 graden. Ik kan me een 21 juli herinneren dat het 36 graden was, 3 keer zo warm, in de volle zon nog veel warmer.

Overigens, de kleine criminaliteit rukt op. Vorige week is 's nachts onze TomTom uit de auto gejat. Een desperate dief heeft, onze auto stond op de oprit vlak naast het huis, de ruit ingetikt. Wat een brutale daad. We laten de Tom vanaf nu nooit meer in de auto, deden we al bijna nooit, maar net die ene keer... Hes is bizar meneer, moest niet mogen. Dat ding, ach, dat valt wel mee, maar al dat glas in de auto, naar Carglass voor een noodruit, dat soort tijdrovend gedoe. Vandaag kwam er een jongen een nieuwe ruit inzetten, bij ons thuis, goede service. Behalve dat deze Carglassman blijkbaar de hele tijd het contact van de auto heeft laten aanstaan. Wij wilden gaan lunchen met mijn moeder, de accu was leeg. Geen buren thuis met startkabels, een uur later was de Wegenwacht Accuservice er, maar zijn accu was ook leeg, omdat hij al een paar mensen met een lege accu, die waarschijnlijk ook net een Carglassmeneer op bezoek gehad hadden, had moeten helpen. Dus die Wegenwacht moest eerst even zijn eigen accu laden met zijn motor, enfin, kleinleed, maar ik heb wel tijdens het wachten lekker een uur in de zon gezeten. We zijn toch nog met mijn moeder gaan lunchen. Het restaurant waar we heen wilden was dicht, ook nog eens. Dingetjes die in het niet vallen bij het echte leed, ik weet het, maar toch, ik moest het even opschrijven.

Een van de grootste post-tweedewereldoorlogse oorlogsmisdadigers van Europa is gearresteerd, Radovan Karadzic. Bosnisch-Servisch leider, 200.000 doden op zijn geweten, althans mede op zijn geweten. In Scheveningen wordt vast een kamertje voor hem gereserveerd.

Hij brengt zijn leven door in 'n cel in Scheveningen

het wordt voor Karadzic een hel in Scheveningenen

we zwaaien van het strand

met een ijsje in de hand

aan de rand van Nederland in Scheveningen.

8 juli, 23.50. Ik zit buiten, maar het is behoorlijk fris. Er trekt al de hele dag een trein van buien over, het lijkt wel herfst. Echt gezellig vakantieweer. Ik ben eindelijk weer aan de roman bezig, heb een beetje rust in mijn reet. Het afkicken van het podium vergt toch altijd meer tijd dan ik denk. Waar het verhaal precies heen moet weet ik niet, het ontstaat onder mijn handen, wijst zich min of meer vanzelf, schrijft zich vooruit in mijn hoofd. Altijd weer een mooi proces.

De Ottomaanse Herder, gaat de roman heten. Hier is het stukje dat ik laatst schreef voor de prospectus van de Arbeiderspers. Het boek komt in februari volgend jaar uit, vlak voor de boekenweek, die "het dier in de literatuur" als thema heeft.

23.53. Ik ga denk ik toch even het terraskacheltje aanzetten, ik weet het, het mag niet van GroenLinks, mijn partij, mijn partij waar ik al veel te lang niet naar omgekeken heb, maar toch, ik zet het aan. Het zal branden, net zolang tot we de aarde zo ver hebben opgewarmd dat het niet meer nodig is.

Zo! dat is beter, van dat broeikaseffect is nog verdomd weinig te merken anders. Maar dat moeten we breder zien. Het heeft tot gevolg dat de extremen extremer worden. Het kan ook betekenen dat we een hele koude zomer hebben, omdat het veranderende klimaat ervoor zorgt dat de luchtcirculatie over de aarde anders verloopt. Een zeer strenge winter behoort, hoe raar het ook klinkt, ook tot de mogelijkheden.

Gisteren presenteerde het KNMI een onderzoek waaruit blijkt dat de klimaatsverandering veel sneller gaat dan wij, en dan zelfs klimatologen voor mogelijk hadden gehouden. Er staat ons dus nog heel wat te wachten. Temperaturen tot 45 graden zijn aan het eind van deze eeuw in de zomer in Nederland mogelijk. De 40-gradengrens ligt nu al vlak ten oosten van Berlijn. Het is nu 15 graden, en het druppelt nog na van de laatste bui, het merelnest in de boom vlak voor me is verdwenen. Zaterdag zat er nog een jonge merel, de hele dag te wachten op wormen van papa of mamma, terwijl hier vlakbij een autocross gaande was en de buurman met een elektrische zaag hout zaagde, dat hij nodig had voor zijn schuurtje. Zondag was er geen spoor meer van de familie Merel te bekennen. Ik hoop dat de jonge merel nog leeft.

Vanavond was ik te gast bij radio online van de TROS. Een goed, serieus en toch ook leuk programma over alles wat met computers van doen heeft. Vincent Evers ontmoet, ik had hem al vaak gehoord op BNR, waar hij nu helaas het veld heeft moeten ruimen. Hij staat bekend als de gadget-goeroe, hij is de man van de nieuwe snufjes, de dingetjes, de techniek. Ik was uitgenodigd in het kader van de toegankelijkheid van internet voor de blinde medemens, de EU heeft deze week bekendgemaakt dat ze die wil verbeteren. Nou maakt de EU wel meer bekend, ze maakte vandaag nog bekend dat ze Alzheimerpatiënten op vakantie beter wil beschermen, en dat Europese rechters minimaal 2 talen dienen te spreken. Allemaal loffelijke strevens, ik kan niet anders zeggen. Je kunt, als je tijd hebt op de site http://www.radio-online.nl de podcast van het programma downloaden.

Ah, de volgende bui dient zich aan, maar ik zit droog, onder mijn kacheltje, ik doe wat ik kan, hou vol, we krijgen een goede hete zomer!!! Het begint nu zelfs t5e onweren, maar mij krijgen ze niet weg.

2 juli 23.50. Het was vandaag weer zo'n mooie tussendag, qua weer. Vanmorgen ontzettend warm, zo warm dat je al weet dat dat weer heel snel gedaan zal zijn. Broeierige warmte, het is op zulke dagen alsof je vlak langs een rivier loopt, terwijl er in geen velden of wegen een te bekennen is. Je loopt haast door het water. Nederland is een tussenland, met een gereformeerd klimaat. Als het te gek wordt, wordt het meteen afgestraft. Er hing een prachtige rust in de atmosfeer vanavond. In de verte onweerde het, het regende heel zachtjes, maar verder was het bladstil. Ik hou erg van deze tijd, waarin je vanaf de veranda mooie voorstelling voorbij hoort en voelt trekken, gespeeld door het Natuurtheater. Krijgt geen subsidie, is er gewoon altijd.

Had ik eigenlijk al eens over BNR geschreven? Nou, nou? Ik heb daar een rubriekje, De Voicemail, een dingetje van een minuut of 2, elke werkdag, BNR is een zender, voor wie het niet weet, een nieuwszender. Leuk rubriekje, maak meestal kleine reportages, gebaseerd op het nieuws. Ze worden elke dag vanaf 17.25, geloof ik, een aantal malen uitgezonden. Ik zal de site eens raadplegen, kijken of ze daar op staan.

Nee, ik kan het niet vinden, maar dat zegt niets, de site is voor mij niet echt toegenkelijk. Kijk zelf maar even: http://www.bnr.nl

30 juni 17.50. Nog zes uur en tien minuten, dan is het definitief gedaan met het paffen in de horeca. Ik zal vanavond niet naar het café gaan om het er nog eens flink van te nemen, ik rook wel lekker buiten op terrassen. Hoe dat van de winter moet? De winters zijn tegenwoordig zo zacht dat je makkelijk buiten kunt zitten. Daarom de stelling van vandaag: als we geen broeikaseffect hadden gehad, was er veel meer verzet tegen het rookverbod geweest. U kunt reageren, 0800-1121.

Ja, alles gaat erover vandaag in de media, uiteraard. Dat heeft de Stivoro en Clean Air Now en een aantal militante splintergroepen er eigenlijk toch nog behoorlijk snel doorheen weten te jassen, dat rookverbod. Maar het is er ook wel de tijd voor. Het waait door Europa, het besef dat mensen weer tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden. Ik had het er op de radio over met socioloog Herman Vuijsje De overheid heeft het heel lang anders geprobeerd, betoogde hij, maar dat werkte uiteindelijk niet, dus doet men het nu zo.

Maar volgens mij zit er nog heel veel ruimte tussen regels handhaven en de bevoogding en betutteling die nu zijn intrede doet. Je zou dat gedoe omtrent roken ook anders kunnen oplossen, door rook- en nietrookruimten, afzuiging, nu is het zo dat onder het mom van een sociale maatregel mensen die zich storen aan het ongezonde gedrag van andere mensen hun kans schoon zien om de wereld weer iets meer naar hun hand te zetten. De wereld is in hoog tempo aan het verbraven. Het openluchttheater in het Vondelpark moet dicht. Dat kan niet zou je zeggen, hoe kan een openluchttheater nou sluiten, ja, het kan. Omwonenden vinden het teveel lawaai, en het komt de gemeente goed uit, dat bespaart weer wat.

Wat heeft dat te maken met het rookverbod? Nou, dat je straks zelfs in het openluchttheater niet meer kan roken, omdat het dicht is.

Nee, serieus, het zijn allemaal uitingen van hetzelfde, men ziet zijn kans schoon om wil op te leggen, al dat liederlijke en rare gedoe dient nu toch eens eindelijk afgelopen te zijn. En zo worden we allemaal steeds normaler, steeds meer hetzelfde, en wijkt dat wat afwijkt alleen nog maar meer af, omdat er weinig overblijft dat afwijkt. Je ziet het in de aantasting van onze privacy. We rekken de grenzen steeds verderop. We laten ons steeds meer welgevallen, met het argument: maar we hebben toch niks te verbergen!

Hoe weten ze dat nou, dat ik niks te verbergen heb? Ik heb hier toch het recht om iets te verbergen te hebben, is dat niet een van de vrijheden waarop onze samenleving is gestoeld?

En zo verstrijkt de tijd, nog vijf uur en drie kwartier.

Nog lier uur, mama merel landt vlak naast me in de boom, ze is denk ik even naar de Chinees geweest, haar pasgeboren kinderen hebben honger. Ik steek een sigaret op en denk aan Driek van Wissen. Onze Dichter Des Vaderlands schreef daarnet in het NRC:

22 juni 21.55. Zo, het zit erop. Zowel het EK voor Nederland als onze voorstellingen in de Toneelschuur. Beide evenementen kwamen ongeveer gelijktijdig tot een einde.

Wat de voorstelling betreft: de recensies waren matig, maar de zalen erg enthousiast, en we spelen voor de zalen, niet voor de recensies. De sfeer in ons clubje is erg leuk, we ebben er veel lol in, dat is ook de enige manier waarop we dit materiaal kunnen spelen. Het is zeer licht, je moet het er op durf en bluf doorheen sleuren. Zoals het toen ook ging eigenlijk in die knotsgekke jaren 50.

Zo, maar nu even andere dingen, even in het heden, het is 2008 en "we" zijn uitgeschakeld. Ik had er vantevoren al geen goed gevoel over, met al dat gedoe rond Bouhlarouz. Je moet niet spelen met rouwbanden om, vind ik, persoonlijk. Daarmee zeg ik niet dat het niet zo erg is wat die jongen overkwam, hij verloor na 2 dagen zijn te vroeg geboren dochtertje, maar het lijkt er een beetje op alsof het hele team zo in dat drama is gaan zitten, maar wie ben ik, een van de 16 miljoen bondscoaches.

Maar Hiddink, de Russische coach, dat is echt een wondercoach. Met drie teams achter elkaar heeft hij het al geflikt om zo ver te komen, Zuid-Korea,, Australië en nu weer met Rusland, ongelofelijk. Het is ondertussen nog steeds 0-0 in de kwartfinale Spanje-Italie, die vanavond gespeeld wordt. Redelijk saai potje, begint nu pas, in de tweede helft, een beetje leven in te komen. Ik ga dinsdag weer eens verder met mijn roman, daar heb ik ontzettend veel zin in, dat is eigenlijk al een soort van vakantie, reizen achter je computer.

16 juni 21.50. Er is net weer afgetrapt op de velden, Oostenrijk-Duitsland en Polen-Kroatie. Het is te hopen dat de tweede helften leuker zullen zijn dan de eerste. Nog 0-0 bij beide wedstrijden. Het toernooi is tot dusverre een beetje langs me heen gegaan. Tijdens... o, Ballck scoort, 1-0 voor Duitsland, pats, uit een vrije trap, 17 meter van het doel. Nou, kom op Oostenrijk, alles of niets. Net als de Turken gisteravond, die stonden tot een kwartier voor tijd met 2-0 achter tegen Tsjechië, ze wonnen uiteindelijk met 2-3. Maar ik denk niet dat de Oostenrijkers dat kunnen. Jezus, wat een debiliteit op de radio, Wolter Kroes in Zwitserland, hij staat op 1 in de hitparade met zijn nummer Viva Hollandia. Raar, terwijl mijn cd toch ook in de winkels ligt. Maar Oranje heeft toch altijd weer veel hersenverweking tot gevolg.

Maar wat ik zei, het toernooi ging langs me heen. Wij stonden elke avond op het toneel in de Toneelschuur te Haarlem, met onze productie Hallo Hallo Wie Stinkt Daar Zo. O, de Kroaten staan nu ook met 1-0 voor.

Zaterdag gingen we in première, dat ging goed. Het is een raar stuk geworden, over radio in de jaren 50. Zeer aanbevelenswaardig, al zeg ik het zelf. We staan nog t/m zaterdag 21 juni in de Toneelschuur, vanaf half september gaan we hat land in. Hiel is een link naar een cultuurprogramma van TV Noord-Holland, waarin Rieks Swarte en ik een interview aan gaven. We zijn het eerste item. http://www.rtvnh.nl/programmas/programma/index.asp?showid=130&sl=1

Het is erg leuk om onderdeel van een groep acteurs te zijn. We missen sowieso de kwartfinale van Nederland ook, dus ze moeten wel verder, dan heb ik toch nog een wedstrijd. Ah, de grasmat in Basel wordt vervangen, die was na de wedstrijd Zwitserland-Turkije helemaal naar de kloten, die wedstrijd werd in de stromende regen gespeeld. En, nou, wie mogen die grasmat leggen? De Nederlanders. En Nederland speelt de kwartfinale op dat gras, op Nederlands gras.

Nee, het lukt de Oostenrijkers niet om nog iets terug te doen, ze zijn daar toch beter in meisjes opsluiten.

En dan de Polen, onder leiding van Leo Beenhakker, ook zij kunnen niets, zijn onmachtig tegen Kroatië, dat met 9 punten uit 3 wedstrijden naar de kwartfinale gaat, gevaarlijke outsider, let op mijn woorden. He suffe wedstrijden nou toch weer, ben ik eens vrij, krijg je dit.

23 mei 19.00. Ik heb zojuist en met de koningin en met Maxima en met Willem-Alexander gesproken zeg! Ik moest tien minuten optreden op paleis Noordeinde, tijdens de uitreiking van de Appeltjes Van Oranje. Dat zijn prijzen die het Oranjefonds elk jaar uitreikt. Het Oranjefonds is het huwelijkscadeau dat het Volk aan Alexander en Maxima gaf. Met het geld in dat fonds worden projecten gesteund die de, daar komtie, echt CDA-begrip, "sociale cohesie in de samenleving" bevorderen.

Het was een buitengewoon leuke middag. Hieronder vind je de tekst die ik heb uitgesproken. Ik zei zomaar "je" tegen de koningin, maar ik dacht, ach, ze zegt ook "je" tegen mij en ze is erg aardig. Ze ging in op wat ik gezegd had, maakte leuke grapjes en was erg vrolijk. Dus het kon best, "je" tegen de koningin. Tegen Maxima en Alexander ook trouwens. Alexander zei: "Hee, blinde!" Ik had namelijk in mijn optreden het correcte taalgebruik van de lichamelijk onbeperkte medemens aan de kaak gesteld. Ik heb Alexander gevraagd om, zodra hij op de troon zit, koninginnedag te verschuiven naar zijn verjaardag, 27 april, dat is ook mijn verjaardag. Hij vond het wel een strak plan.

We hadden in het paleis een vertrek in de logeervleugel, met bedden, broodjes, koffie, en we hadden een eigen begeleidster, Die de hele middag tot onze beschikking was. He, wat was dat goed allemaal, zo'n paleis is zo gek nog niet. Ik zat naast en man van de RVD, ik heb hem vantevoren even mijn brailletekst gegeven, en gevraagd of alles door de beugel kon. Hij kende geen braille, maar hij vond het goed.

Minister Vogelaar was er, Jacques Wallage, Hans Dijkstal, Hant Wijers, ooit minister van economische zaken, weet u dat nog, Paars-I. Met Dijkstal heb ik het nog gehad over de krankzinnige campagne van 2002, de Fortuyn-campagne. Over hoe Dijkstal en ik, ik versloeg de campagne voor Trouw en liep een dag met hem mee, liepen te winkelen in Rotterdam. En hoe een week later het hele land totaal was veranderd. En over het feit dat zowel hij als ik hadden bedacht dat de opkomst van Fortuyn en alles wat daarna gebeurde niet los te zien is van 11 september. Dat vergeet men in Nederland nogal eens, omdat het buitenland hier nauwelijks meer bestaat.

Kortom: een zeer interessante, leuke en geestige middag. Hier is dan mijn speech.

10 mei 17.30 Ja, eindelijk weer eens een teken van leven, en wat voor leven. Ik zit hier in een nieuwe, belachelijk goedkope ultralichte tuinstoel op het gras. Nederland is in een week tijd mediterraan geworden. Nu al komen er alarmerende berichten over droogte. open vuur verboden, niet roken in de natuur, maar waar dan wel? Buiten de natuur mag het ook al bijna niet meer. Wat gaat dat snel zeg, een weekje geen regen en het gezeur begint weer.

Er hebben zich tal van ontwikkelingen voorgedaan. Ten eerste: mijn cd Met De Bijlo's is uit! 8 mei was de officiële releasedatum. Kijk voor meer info en bestellingen op http://www.bastamusic.com.  Hij komt overigens ook in de winkels, de betere platenzaken, heet dat niet zo? Maar tot een feest ter ere van dat heuglijke feit is het nog niet gekomen. Daar is nu even geen tijd voor. Ik ben namelijk tijdelijk forens geworden. Sinds maandag 21 april reis ik elke dag op en neer naar Haarlem. 's avonds maak ik de columns, beantwoord mail, (zo'n 20 berichten per dag) en doe nog wat dingetjes die gedaan moeten worden, dus veel tijd schiet er niet over.

Het was even wennen, die strikte regelmaat, ik deelde altijd zelf mijn tijd in, werkte soms bij nacht en ontij, maar dat gaat uiteraard nu even niet.

Het project waar we aan bezig zijn te Haarlem, een avondje radio gebaseerd op de jaren vijftig onder het motto hallo hallo wie stinkt daar zo vordert gestaag. Ik vind het erg leuk om nu eens onderdeel van iets te zijn. Alles draait in de regel om mij, dit bedoel ik niet egocentrisch of -istisch, maar ik ben nou eenmaal solist.

Er wordt veel gelachen, geklierd, geklooid en uitgeprobeerd. We hadden aanvankelijk het plan de hele avond een radiorevue te laten zijn, maar nu blijkt dat een aantal dingen die we graag willen doen daar niet inpassen. De revue is nu een onderdeel van de avond geworden.

Er is veel opgewektheid in het oude materiaal, een soort naïeve opgewektheid die wij niet meer kennen. Je zou het blijmoedigheid kunnen noemen, ware het niet dat dat woord een nare klank heeft. Maar toch is het wel zoiets, cynisme wat voorbehouden aan een enkeling, Wik Kan had het wel, vrolijk cynisme, en Annie Schmidt natuurlijk. Seksisme en racisme was er volop, maar dat was gemeengoed. De begrippen correct en incorrect bestonden nog niet, althans niet op dat gebied. Eddie Christiani kon nog gewoon een blij liedje zingen over een zeeman die aanspoelde op een negereiland, you ar my chocolaadje my kri kra kroezebol.

Alles moest gezellig zijn. De radiorevues bevatten niets controversieels. De radio bracht in de revues licht amusement. God wat moesten we gisteren lachen toen we met drie volwassen mannen moesten zingen: Waarom staat hij zo scheef, dat torentje van Pisa, ik had graag, het liefst vandaag, een antwoord op die vraag.

Het keurslijf, dat is ook zo'n term om in de gaten te houden. Iedereen zat in een keurslijf. Je opereerde op een heel klein gebied, op de vierkante centimeter, binnen de lijntjes. Wat dat betreft was de tijd wel weer heel correct. Het spannende aan die tijd was dat je door dingen niet te zeggen moest proberen die dingen aan de kaak te stellen. Zo kon je de collectieve zelfcensuur ontlopen. Want het publiek trok dan in zijn eigen hoofd conclusies, jij was dan niet schuldig.

Overigens is dit fenomeen van alle tijden. Die spanning biedt een goede basis voor grappen, maar we zijn nog te weinig voorbeelden daarvan tegengekomen. IA ga daar nog eens over nadenken. Alles in die tijd zat onder een deksel. De verschillende bevolkingsgroepen zaten opgesloten in zuilen. Katholieken, protestanten, die onderling ook weer ernstig verdeeld waren, binnen de protestanten had je nog heel veel zuiltjes, de Socialisten, de Vrijzinnigen, iedereen had zijn zuil. Tussen die zuilen lag een groot niemandsland, waarin men elkaar gedoogde. Daar komt denk ik ook het typisch Nederlandse gedoogbeleid vandaan, men lijkt tolerant, maar is in wezen onverschillig.

Zo, serieus he, ben ik hier in de stralende zon. Trouwens, we hebben gisteren, Mariska en ik, opgetreden op een erg leuk festival te Dronten. Ik heb poezie voorgelezen die nog nooit iemand had gehoord. Het thema was de nacht, nou, daar weet ik wel raad mee. Hieronder de gedichten die ik gedaan heb. Mariska heeft deze week een gedicht van Emily Bronte op muziek gezet, dat heeft ze ook gezongen. Ik had ook nog wat piekerverhaaltjet over de nacht. Kortom, een fijne avond, waarop we leuke mensen ontmoetten, en dat allemaal in dat prachtige weer, wat wil een mens nog meer. Het zijn inspirerende tijden.Ja, want we zijn ook wezen eten met mijn redacteur bij de Arbeiderspers. Volgend jaar maart komt er weer een roman uit van mijn hand, geschreven vanuit het perspectief van een blindengeleidehond. 

25 april 12.10. Sinds vier dag en ben ik een forens. Elke dag ga ik per trein op en neer naar Haarlem, om daar te repeteren aan Hallo Hallo Wie Stinkt Daar Zo, onze revue o basis van oude radiorevues. Ik reis samen met Mik, die eigenlijk Kim heet, maar er zat nog een Kim in haar klas dus toen heeft Mik Kim maar omgedraaid dus heet ze Mik. Mik zit nog op de toneelschool en loopt stage bij de firma Swarte, de uitvoerend producent.

Vandaag heb ik een thuiswerkdagje, en ik moet straks voorlezen in Utrecht, in theater Het Hoogt.

We zijn met een leuk clubje. Bas Keijzer, die speelde vroeger bij de Paardenkathedraal in Utrecht. Ik ken hem van de jubileumvoorstelling van de Utrechtse schouwburg. Lies Visschedijk, Ferdi Jansen, voornoemde Mik van Goor en Rieks Swarte zelf natuurlijk.

Allemaal erg goede en vrolijke acteurs, ik ben zeer benieuwd wat we met al dat rare jaren vijftigmateriaal kunnen.

Ik was nog vergeten een foto te plaatsen. Ik trad op in deventer, vorige week, op een congres over stadsontwikkeling. Kijk hoe ik de loods waar het plaatsvond werd binnengereden.

17 april 22.30. Ach mensen, zo lang geleden alweer. Sorry, mijn oprechte excuses, maar, nee niks maar, mea culpa. Veel andere dingen. Optredens in Posttheater Arnhem, altijd leuk slim publiek en een van de beste theaterdirecteuren in de persoon van Roel Coppelmans. De Reggehof in Goor, ook leuk. Daar schijven collega's voor elkaar dingen in het gastenboek. Herman van Veen had voor mijgeschreven: "dit ken je toch lekker niet lezen, een Utrechtse groet van Herman." Hij heeft inderdaad een beroerd handschrift wa, bietjie dislesbies lijk het wel moar da kajje dat jochie nie kwoaluk neme, hij ken mooi zingen, as een Nagtegoal.

5 april was een zeer bijzondere dag. Een koor uit Bunnik had de vierstemmige mis van William Byrd ingestudeerd. Het koor zong in de oude doprskerk alhier, en Mariska las tussendoor voor uit haar novelle Boventonen, die gaat over een koor dat bezig is die mis in te studeren. Ik heb nog nooit zo'n mooi uur in een kerk doorgebracht. Het voorlezen en zingen versterkte elkaar, er ontrolde zich iets magisch onder de oren van het publiek. Mariska heeft er ook over geschreven op http://www.mariska.nu

Verderrrrrr, 11 april Diemen, de Omval, het is wel een lastige zaal, maar ik heb hem nu sinds de vorige keer in mijn vingers. Ik heb daar altijd het gevoel alsof ik me belachelijk sta uit te sloven. Dat is natuurlijk ook zo, maar dat hoef ik zelf toch niet te horen?

Het is dat je je zelf nogal hard terughoort daar, en dat is soms niet zo leuk.

12 april de allerlaatste Sigaret te Zeist, in Theater Figi. Een mooi slot.

Nu zijn we weer hard bezig met de radiorevue, die vanaf 10 juni geloof ik gaat spelen. De jaren vijftig, ik heb me er helmaal in ingelezen en heel veel muziek en sketches beluisterd. Truttig, oubollig, maar soms toch ook onverwacht leuk en scherp. Tot nu toe is eigenlijk toch Wim Kan mijn favoriet, het slimste, snelste en scherpste van iedereen. Qua liedjes heeft mijn broer Marcel ons erg geholpen, die man heeft een enorm archief. Wat mij betreft staat Jan Pak De Leuning Dan van Joop van de Marel op één. Een bijna Louis Jordan-achtig nummer, en die zijn er heel weinig in Nederland.

Ik ga een wijntje drinken, ik vind het mooi voor vandaag. Vanmiddag gespeeld op een congres over stadsontwikkeling, ik werd de loods waar het gehouden werd binnengereden op een vorkheftruck.

Gisteren 150 basisschooldocenten toegesproken over inclusief onderwijs, of passend onderwijs, zoals de meer gematigden zeggen, dat betekent zoveel mogelijk kinderen met handicaps of andere rare stoornissen naar gewone scholen. Daar weet ik alles van, ik heb rare stoornissen, altijd al gehad overigens, niets om u zoregen over te maken. U ziet, ik ben van alle markten thuis, Bijlo, de schnabbelkoning.

28 maart 15.00. Eerst even mijn column van afgelopen dinsdag, dan hoef ik minder uit te leggen.

Vanmorgen was Berts afscheidsdienst. Alle kinderen van de school, ouders, leerkrachten, oud-leerkrachten, oud-leerlingen, familie, we zaten met zijn allen in de kerk. Er werd mooi en lief en grappig en warm gesproken. De kinderen lieten na de dienst witte ballonnen op. Het is ontzettend mooi om te zien hoeveel troost er van kinderen uitgaat, omdat ze zo op de toekomst gericht zijn en ook zo praktisch zijn. Ze hadden een paastak gemaakt waar briefjes aan hingen met vragen als:

"Meester Knoop, er staat nog op het bord wat jij geschreven hebt. Moeten we dat uitvegen?"

"Ben je eigenlijk aangekleed als je in een kist ligt?"

"Kunnen we je ook niet meer met je mobieltje bereiken?"

Het blijft verbijsterend en ongelofelijk dat zo'n goed en groot iemand als Bert vermoord is, er is van de dader, die nu wel vastzit, nog steeds geen motief bekend. Maar dat is op dit moment ook niet zo van belang, dood is dood, het wordt niet minder erg als je weet waarom hij deze laffe daad pleegde. Het is raar, maar ik heb bij mezelf bedacht, toen ik het net gehoord had: laat het in godsnaam een natuurlijke dood geweest zijn. Dan kan je denken: het is vreselijk, maar blijkbaar was het onontkoombaar.

Het leven gaat ondertussen wel door, we hebben gespeeld te Steenwijk en te Utrecht, in Leidsche Rijn. Dat was nog eens pionieren. In een soort tentachtig gebouw, gemaakt van karton met staal erin verwerkt. The Paperdome heet het, en stichting cultuur 19 progrmmeert het. Het is een tijdelijk gebouw, mooie akoestiek, veel lawaai van de heteluchtkachel en de snelweg en de treinen. De voorstelling werd eigenlijk meer toneel, ik hoorde niet echt veel terug uit de zaal. Toch hoorde ik na afloop enthousiaste reacties.

Steenwijk was Steenwijk, gewoon STeenwijk. Niet veel publiek, een aardige vorstelling.

15 maart 17.25. Zo, net, samen met Mariska, opgetreden voor 150 mensen in de derde leeftijd, want zo heet dat heden ten dage, mensen met een leeftijdsuitdaging. We hadden dat al eens een paar keer gedaan, het is leuk. Geen fluwelen handschoenen, geen karretjeso op de zandweg, nee, gewoon het echte werk, pats! Eigen teksten, eigen liedjes van Maris. Het is zo'n rare gedachten dat ouderen nergens tegen zouden kunnen, dat komt alleen mar omat men ze vaak ontziet. Dardoor voelen ze zich niet serieus genomen. Stel je je maar eens voor dat iemand ove veertig jaar kinderliedjes met je gaat zingen, terwijl je ze nog allemaal op een rijtje hebt, daar moet je toch niet aan denken.

Nee, ouderen kunnen tegen harde grappen, je moet alleen, en dat moet je overigens altijd, de grappen in een kader plaatsen, ze moeten een doel hebben, de harde grappen zijn geen doel op zich, dat kennen we nou wel eens, dat is alleen maar ter meerdere eer en glorie van de grappenmaker, en vaak zo dommig en oninteressant en zo BNN, met dildo's en kontneuken en, nou, mensen, goh, cool zeg.

Nee, daar hoef je niet mee aan te komen bij ouderen. Dan zeggen ze: "kontneuken, hebben jullie het daar nou nog over? Heb je niks beters, niks intelligenters? Moet ik daar nou zo oud voor worden, om dat allemaal te moeten aanhoren?"

Nee, de zaal liep niet leeg, niemand in een rolstoel barstte in huilen uit. Het optreden was voor de plaatselijke afdeling van de Zonnebloem, die bestond dertig jaar.

Hier is een fragment.

12 maart, 23.00. Vanmiddag heb ik de Leesmarathon geopend op het Blindeninstituut in Huizen. Dat heet nu anders , dat heet nu Visio, ook blinden worden gepimpt. Visio, althans, de voorlopers daarvan, bestaan 200 jaar. Dat wordt vandaag en morgen gevierd met een Leesmarathon op verschillende locaties in Nederland.

Het Instituut is ingrijpend veranderd. De oude gebouwen zijn platgegooid, en nieuwe frissen winden waaien er, winden van nieuwe inzichten in zorg voor blinden. Er is niets meer over van het jarenzeventigreservaat waar ik zat. Daar ben ik zeer, zeer blij om. En wat helemaal stoer was, ik opende met het begin van mijn roman Het Instituut, die over het oude instituut gaat. Toen hij uitkwam waren ze woedend, of misschien verdrietig, maar nu hebben ze hem in hun armen gesloten. meer over het 200-jarig bestaan vind je op http://www.visio200jaar.org. Hier is het stukje dat ik voorlas.

10 maart 21.53. Nieuw- en Sint-Joosland, ken je dat? Dat ligt in Zeeland, nabij Arnemuiden. Daar staat theater De Wegwijzer.  Wat is het daar ontzettend leuk. We waren er 29 februari, zo'n dag heb je maar eens per vier jaar. Een aan huistheater is het, bij Arnout en Trudi die een warm kloppend hart voor theater hebben, en een hond, en humor, en ze kunnen goed koken.

Ze hebben een mooi theatertje, en een erg leuk publiek.

1 maart waren we in het goede oude Gooiland te Hilversum. Dat blijft toch een zaal waar wat hangt. Daar sprak Pim Fortuyn ooit zijn befaamde "at your service" uit. Daar ging ooit mijn voorstelling Scheve Bomen in première, kortom, een plaats met geschiedenis. En nu zat mijn moeder in de zaal, er gebeurt daar altijd wat. De loop zit er nog niet echt heel goed in, in het theater, maar het speelt erg goed.

Op 3 maart was ik bij de première van Het Wilde Westen, de nieuwe voorstelling van Maarten van Roozendaal. Anderhalf uur heb ik aan mijn stoel genageld gezeten. Wat ik er ook over zou schrijven, het is niet in woorden te vatten wat ik daar meemaakte. Maarten bezit het vermogen bij mij een snaar te raken die niemand anders met muziek en tekst kan raken. Ligt dat aan mij of aan Maarten, zul je vragen, dan zeg ik, aan Maarten. Hij schildert wat mij betreft beter dan welke Hollandse meester ook, en als je dan ook nog eens Egon Kracht op bas en Marcel de Groot op gitaar bij je hebt, ja, dan kan ik slechts zwijgen, luisteren, ontroerd zijn, lachen, huilen, vloeken en na afloop drinken. Maartens voorstellingen maken dorstig, ze gaan allemaal over drank, liefde en dood. Wat een aandacht en liefde zit daar in zeg, kijk voor de speellijst op www.maartenvanroozendaal.nl

7 maart stonden we in Brielle. Het nieuwe theater is nog niet open, het oude, de Goote, donderde van ellende in elkaar, dus dat hebben ze maar platgegooid. We speelden in een oude synagoge. Het was een beetje behelpen, een beetje krap ook, dat gaf een soort try outsfeer, dat is erg verhelderend, als je dat later in je seizoen nog eens treft.

Zaterdag waren we in de De Tobbe in Voorburg. Altijd goed. Bij theaterdirecteur Paul Maas, of was het nou Maes, dat klinkt wel Voorburgser eigenlijk, en zijn vriendin is het altijd een soort thuiskomen. Het zijn een soort, dat klinkt misschien overdreven maar zo voelt het echt, een soort theaterouders. We zien ze eigenlijk maar eens per twee jaar, maar elke keer pakken we de gesprekken precies weer op waar we de vorige keer ophielden.

Gisteren was ik bij de jubileumvoorstelling van Hans Liberg. Die zit 25 jaar in het vak, hij speelde in Carré een best of. Leuke show, fijne nazit, tal van bekenden en Hans is geridderd. Joop Visser, auteur van meesterlijke liedjes als De Volkskrant Is Een Kutkrant en Es Stinkt Ja IN Die Sweiss, merkte op: "Er is maar een lintje dat je moet aannemen, en dat is met een sjerp, de rest stelt niets voor."

Ik blijf de voorstellingen van Hans erg leuk vinden, al weet ik dat sommige collega's daar anders over denken. Ik vind het erg stoer hoe hij met zevenmijlslaarzen door onze cultuur heenloopt, ons steeds muzikaal op verkeerde benen kan zetten en echt verstand heeft van ons collectieve muzikale geheugen. Ik heb hem ook al een paar keer in Duitsland horen optreden, das war etwas, unglaublich.

Vanmiddag heb ik voor ambtenaren van de gemeente Amersfoort een soort conference gemaakt over duidelijke taal. Hier volgt het begin.

25 februari 17.05. Toch verandert er iets, mede onder invloed van onze Ni Na China-actie. Jacco Verhaeren, zwemcoach, zei in een interview met het NRC van afgelopen zaterdag dat hij vindt dat het IOC zich veel te terughoudend opstelt wat betreft de mensenrechtenkwestie. Lees hier het interview.

Vorige week zijn we eens een beetje begonnen met de voorbereidingen voor "hallo hallo wie stinkt daar zo". Dat wordt een revue gebaseerd op de radiorevues uit de jaren vijftig en zestig zoals die op de Nederland radio werden uitgezonden. Rieks Swarte, Haarlems toneelmaker, bedacht het idee en vroeg mij om het samen met hem uit te werken. In april beginnen we met repeterern, in juni staan we twee weken in de Toneelschuur in Haarlem en in september trekken we voor twee maanden het land in. We spelen de revue met zijn zessen. Ja, mensen, dat is weer eens wat anders. 

Dinsdagavond gingen we met het NI-Na-Chinaclubje zingen bij Pauw en witteman. Hans Dorrestijn was er ook bij. Ik mocht samen met Hans per taxi naar Amsterdam. Nou, dat hebben de Chinezen al bereikt. Het was erg leuk. We hadden elkaar al lang niet gesproeken, Hans is een van de grappigste mannen ter wereld, dat zal teveel eer zijn, zal hij dan bescheiden opmerken, want hij is ook nog eens bescheiden. Daar heeft hij ooit nog eens een prachtig lied over gemaakt, dat had ik op elpee, het was nog in die tijd, diezelfde elpee waar klassiekers als Was Ome Jan Maar Dood op stonden, meesterlijk.

We hebben ook weer drie leuke voorstellingen gespeeld, te Schiedam, in het Ikeatheater, dat bedoel ik niet denigrerend. Het is helemaal van hout, een erg mooie en akoestische topzaal, dat  Theater Aan De Schie.

Vrijdag waren we in Diligentia in Den Haag, ook zo'n geweldige zaal. Ik moet altijd aan Wim Kan denken als ik daar ben, een echt Kanzaaltje is het. Hoewel Panama, de tweede show van Neerlands Hoop, er ook is opgenomen.

Dili, zoals we het altijd noemen, Dili is gewoon echt Haags. ger was er uiteraard, Ger is een van de meest constante factoren in mijn theatercarrière. Een ijkpunt, zeg maar. Een strohalm, een boei, krijg nou toch helemaal, zou hij zeggen.

Zaterdag waren we in Houten, in Theater Aan De Slinger.  Nee, daar waren we niet, want het theater is nog niet af, mijn voorstelling moest nog in de Raadszaal van het gemeentehuis plaatsvinden, dat gebruiken ze al jaren als theater. Maar dat speelt ook goed, als het helemaal vol is, en dat was het.

Gistermiddag hebben we een masterclass liedjesschrijven gegeven aan drie jonge toneelschrijvers. Ze hebben allemaal een stuk ingezonden dat in openluchttheater De Kersouwe in Heeswijk-Dinther zou kunnen worden uitgevoerd. Mariska en ik hebben ze iets verteld over het schrijven van liedjes, metrum, rijm, versvoeten, dat soort dingen. Doceren, ik doe het niet vaak, maar het is erg leuk.

De Kersouwe is trouwens ook erg mooi, middenin het bos, 1500 plaatsen, vorig jaar hebben we daar een stuk gezien, geregisseerd door Vincent van den Elshout, die ook mij heeft geregisseerd.

18 februari 17.03. Zaterdag gespeeld in Concordia in Enschede. Wat is dat toch een mooi zaaltje. een soort mini Kleine Komedie. Er zit een leuk restaurant en een café bij, het bruist en het zaaltje, de zaal, zo u wilt, speelt erg goed, je hoort veel terug op het podium.

Gisteren een lied opgenomen met een aantal cabaretiers tegen de Olympische Spelen, daar hoort u nog nader van. Kijkt u morgenavond, dinsdag 19 februari, even naar Pauw en Witteman?

Ik ben blij dat er nu eindelijk wat discussie op gang komt over China, en waar het land zich zoal wel en niet mee bezighoudt. Veel mensen zeggen dat we te laat zijn met deze actie, maar het is nooit te laat om te praten over mensenrechten en onderdrukking. We zouden ook hypocriet zijn. We roepen nu opeens heel hard, maar toen China de spelen kreeg toegewezen deden we niets. Nee, we deden niets, omdat China een aantal beloftes deed omtrent de mensenrechtensituatie en de vrijheid van meningsuiting. Nu zien we dat China die beloftes helemaal niet nakomt. Sterker nog, de situatie is er in de aanloop naar de Spelen alleen maar slechter op geworden.

We mogen het de sporters niet aandoen, dat wordt ook gezegd. Maar sporters zijn mensen, ze kunnen nadenken over mensenrechten. Willen zij feesten en gehuldigd worden in een stadion dat gebouwd is op de plaats waar met grof geweld een woonwijk aan de kant geschoven is, zonder mensen vervangende behuizing te bieden?

We mogen het feestje niet verstoren, we moeten eigenlijk gewoon gezellig zwijgen, en genieten van de sport. Sport mag niet misbruikt worden. Maar weet dan een ding: sport wordt altijd misbruikt. Door China in de eerste plaats. China wil aantonen dat het Chinese systeem het beste systeem ter wereld is. Iedereen misbruikt de sport, bovendien vind ik sport in dienst stellen van mensenrechten geen misbruik, nee, dat is gebruik.

12 februari 17.20. Gisteren zou mijn vader, ware hij nog in leven, de leeftijd van 70 jaar hebben bereikt. Hier een gedicht dat ik vorig jaar juni, tijdens een korte vakantie in Engeland scheef. Mijn vader stierf in 2004, soms duikt hij opeens op.

Ik zat op het strand

had al een dag niet aan hem gedacht

toen riep hij vanuit zee twee keer mijn naam

Vanuit de zee bij Hastings.

Ik twijfelde na de eerste keer

je hoort mijn naam we2 meer

maar na de tweede keer wist ik het zeker

want niemand roept mijn naam zoals hij

hij heeft hem mij gegeven

maar waarom daar

vanuit de zee bij Hastings.

Ik weet het niet

ik weet alleen

dat mijn vader er nooit is geweest.

Nou, nog eentje dan, ik weet niet meer precies wanneer ik deze schreef.

vanavond hoorde ik

in iedereen op televisie

mijn vader.

In Fons Jansen

in Wim Kok

in Bernlef.

Echo's van zijn tijd

klanken van zijn weten

rustig regen ze woorden aaneen

met milde gezichten

en zachte scherts.

Dat was 'm

zolang zijn woede

veilig verstopt zat

achter zijn masker

van opinies uit de krant.

Afgelopen zondag, dames en heren, zijn wij naar het Beauforthuis te Austerlitz geweest. Dat klinkt kakineus, of ja, zelfs een beetje rusthuisachtig. "Waar woont jouw moeder?" "O, in het Beauforthuis."

Nee, maar dat is het allerminst, kakineus. Je hebt daar zogenaamde tapasconcerten. Die beginnen om 17.30, en je kan daar, jawel, ik heb het eigenlijk al verraden, tapas bestellen. En er is dus ook muziek en zang.

Afgelopen zondag trad Katarina op, Katarina Vermeulen, met muzikanten. Ze heeft een prachtige stem. Een lage stem, zwoel ook wel, maar niet Frans zwoel zal ik maar zeggen, geen Brunistem, of Birkinstem, nee, een heel eigen geluid. Ze kan ook prachtig a capella zingen.  Ze maakt muziek in de oude traditie, veel jarenzestig en zeventiginvloeden. Haar teksten zijn in het Engels. Ik hoor veel van het muzikale Bramjargon terug, Bram Vermeulen was haar vader. Ik hoorde haar voor het eerst zingen op Brams crematie. Don't Fance Me In zong ze toen, met zo'n mooie kracht, zo muzikaal en swingend, dat gaf een mooi gevoel in de aula van Driehuis. Het klonk als: Pap, je bent dan wel dood, maar ik blijf zingen, moet je nou toch eens horen, heb ik ook een beetje van jou geleerd.

Katarina heeft net een nieuwe cd uit. Een aanrader.

Dat geldt ook voor JW Roy, dat van die cd dan, maar ook hij heeft een mooie stem. Hij is geen zoon van, ja, van de ouwe Roy. Jws stem is prachtig melancholiek, er kan heel veel eenzaamheid in klinken, ontzettend veel wanhoop en heel veel gevoelens van mislukking. Maar ook hij heeft veel power. Zijn nieuwe cd is in het Nederlands, vroeger zong hij Engels, daarna Knegsels, jaja, Knegsels, Brabants dialect, hij komt er vondoan van Knegsel. Maar die cd in het Knegsels, Laagstraat 443, die zou ge eigenlijk es moete hore. Zijn nieuwe album hebben we al wel, maar ik heb het nog niet kunnen beluisteren. De liedjes die hij er in Austerlitz van zong, klonken erg mooi.

8 februari 17.16. Ja, mensen, morgen wordt de Echtscheidingsbeurs gehouden in de Jaarbeurs, gezellig. Lekker met het hele gezin een dagje uit, dan krijgen de kinderen meteen duidelijkheid over de toewijzing. Merkwaardig fenomeen, zo'n beurs. Ik stel me al die ruzies voor, het begint al met wie het kaartje moet betalen. Als ik zelf zou gaan scheiden zou ik nooit naar zo'n beurs gaan, ja, misschien om een nieuwe vrouw op te doen. Nee, rare toestand is dat. Maar ik ga overigens ook niet naar de Vakantiebeurs voordat ik op vakantie ga. Ik ben niet zo'n beurzenmens, alleen de HorecaVa, daar mag ik graag heengaan.

Gisteravond te Baarn gespeeld, in theater De Speeldoos. We hadden wat last van CKV-ers van het Baarns Lyceum. Leuke jongeren hoor, maar zodra het licht uitgaat gaan ze zitten kloten. Het is erg hinderlijk voor de rest van het publiek. Officieel beleid van De Speeldoos is dat ze maar met zijn tweeen naast elkaar mogen zitten, en die clubjes van twee daar moet ook weer flink wat afstand tussen zitten. maar gisteren waren ze met zijn allen bij elkaar gaan zitten, en dat geeft gezeik, gekeet, ge-sms, gegiechel en gedoe. Na de pauze waren ze weer opgesplitst, toen ging het een stuk beter. Het was in ieder geval voor de pauze zeer slecht voor mijn concentratie, CKV-ers, bedankt. Het is leuk dat jullie er zijn, dat vind ik echt, maar lul er niet steeds doorheen, en zet je mobieltje uit. Het is geen film die draait, en die toch wel blijft draaien als je er doorheen praat, het is live, en als je niet luistert is er geen reet aan, dus moet je wel luisteren.

6 februari, 21.50. Nederland speelt voetbal tegen Kroatië, en binnenlands speelt Sparta tegen Nac, Rutjes is aan de bal, maar dat even terzijde. Nee, Nederland speelt goed, voor de verandering, staat met 2-0 voor, zelfs de ouwe Kraaij, die in Hilversum analyseert voor de radio, is positief. Hij klinkt zoals hij eigenlijk nooit klonk, vrolijk. Het moet niet gekker worden. Zou er dan toch hoop zijn voor het EK? Je zou het haast hopen, dan is dat gezeur over Van Basten tenminste een keer ten einde.

Gisteren was het Super Duper Tuesday, Amerikanen houden van overdrijven. Moet je nagaan, dan zijn dit alleen nog maar voorverkiezingen in een gedeelte van de VS. Het is niet meer dan een enorm toneelstuk in het grootste theater op aarde. Radio 1 had er een mooie uitzending over, vannacht, ik heb niet alles gehoord, een mens moet ook een keer slapen. Het was gezellige radio, het swingde. Die Super Duper Tuesday, of die Tsunami Tuesday, zoals hij ook wel genoemd wordt, had wel een enorm voordeel. Peter R. De Vries, de grote bestrijder van onrecht, een van de grootste televisiecriminelen van Nederland, die was snel vergeten.

Het zou best eens kunnen dat deze De Vries zijn hand verschrikkelijk overspeeld heeft. Ik zal er geen moment om rouwen, maar het zou best eens kunnen dat die nare Van der Sloot de hele boel verschrikkelijk in de maling heeft genomen. Een treurige vertoning, weerzinwekkend, het dode meisje, daar gaat het allang niet meer over. Walgelijk. Afijn, ik heb er een columnpje over gemaakt in het AD van gisteren. Ik kreeg er veertig mailtjes op, mooie, warme mailtjes. Ik pleit voor een decoder, waar De Vries achter gaat, de echte liefhebbers kunnen dan hun geld witwassen middels betaald kijken naar De Vries, aldus Vincent R. Bijlo.

O, ja, ik moet u nog even een tip aan de hand doen. De hoorcolleges van Maarten van Rossem. Die zijn werkelijk magistraal. We hebben al een paar avonden luisterend doorgebracht, luisterend naar die mooie, slepende, relativerende stem. Die grappen die hij maakt, het zijn een soort Wim Kangrappen, dat bedoel ik uiteraard positief. En men leert veel. We hebben nu zijn college over de geschiedenis in het groot gehoord, van de big bang tot heden, en het college over de geschiedenis van Amerika. De koude oorlog en Hitler hebben we nog tegoed. Ze zijn uitgegeven door Home Academy, ook via internet als mp3 te bestellen: http://www.homeacademy.nl

Nog steeds 2-0. Voetbal heeft altijd de neiging om minder spannend te worden als ik ernaar ga luisteren. Doelpunten vallen altijd als ik niet luister. O, wacht, nee, nu toch niet, 3-0, Vennegoor Of Hesselink, een van de twee, ik kon het moeilik zien, ik zit nogal ver van Split. Nee, even voor de niet-kenners, die man heet Vennegoor Of Hesselink. Maar toen ik hem nog niet kende en ik hoorde dat hij gescoord had, dacht ik echt dat de verslaggever niet had kunnen zien wie er gescoord had.

Er wordt veel vuurwerk afgestoken te Split, niemand, maar dan ook echt helemaal niemand had dit verwacht, 3-0, dat Kroatië, dat Engeland hoogstpersoonlijk de toegang tot het EK heeft ontzegd, dat Kroatië is geen schim van wat het toen was. Dit is overigens een oefenwedstrijd. Het zal wel met het carnaval te maken hebben, dat ook in Split enorm is gevierd, de drank vloeide rijkelijk, er gingen schotels met gebraad rond, er was muziek, ah, de scheidsrechter fluit af, 3-0.

Ik ga eens naar Mariska toe, die zit vast binnen, ik zit in de studio in de tuin, die zit vast tv te kijken. We hebben sinds gisteren digitale televisie, 198 zenders geloof ik, waanzinnig, van Babytv tot Playboytv, nee dat moet eigenlijk andersom qua conceptie.   

29 januari, 17.15. Wij zijn in het weekend toch in een leuk hotel geweest... tuindorphotel Lansink te Hengelo.

Het is raar, maar bij Hengelo, Hengelo Overijssel bedoel ik hier, bij Hengelo denkt men doorgaans niet aan leuke hotels, sorry Hengelo maar dat is gewoon zo. Maar dit... Tuindorp is een wijk ontworpen in opdracht van Stork, om de arbeiders van Stork's machinefabriek te huisvesten. Een leuke wijk, met grote en kleine huizen door elkaar zodat sociale menging, zo noemt men dat, zodat sociale menging ontstaat. Er is een openluchtzwembad midden in de wijk, en het voormalige thee- en koffiehuis is omgebouwd tot hotel, luxe hotel mag ik wel zeggen. De arbeiders van Stork hadden het allemaal maar overdreven onzin gevonden denk ik, maar wij niet. Erg goed eten, leuke sfeer, zeer gastvrij en goede bediening. Het zal ongetwijfeld heel duur geweest zijn, maar daar weet ik lekker niks van. Het geheel werd betaald door een vriend van ons, met wie we af en toe leuke uitjes doen naar een hotel. Dat heeft het voordeel dat Maris en hij (omdat er geen Bob nodig is( lekker wijn kunnen drinken. Als je je hotelbed nog mar kunt vinden, daar gaat het eigenlijk om.

Volgende keer zijn wij weer aan de beurt om te betalen, Mercure Hotel Bunnik stel ik voor.

Ik lees net op teletekst dat Hirsch Ballin gokken via internet wil verbieden. Ja, dat is een dure hobby, het heeft de Société générale zo'n 5 miljard Euro gekost. Het is een ongelofelijk idee dat iemand van achter zijn  scherm zomaar 5 miljard kan verspelen, en toch is het gebeurd. Het is ongeveer 2 keer de hele begroting van het Nederlandse ministerie van Ontwikkelingssamenwerking.

Verder weinig nieuws, de wereld draait door, met veel wolken, ik heb zin in zon. En in optreden, dat is alweer veel te lang geleden. Vrijdag mag ik weer eens.

24 januari, 17.30. Vlakbij Peer in België, u weet wel, van Betermeubelen, op de vliegbasis Kleine Brogel, daar liggen kernwapens. Dat heeft de Belgische minister van Defensie De Crem per ongeluk gezegd. Althans, hij heeft gezegd dat er in Kleine Brogel "nucleaire capaciteit" is. Hij bedoelt daar volgens zijn woordvoerder mee dat de infrastructuur er ligt om kernwapens te lanceren. Nee, De Crem, ge hebt uwen muil voorbijgepalavert. Ik zou ze maar snel verplaatsen, naar Spa of zo, of naar een ongebruikte sekskelder, dit is bloedlink natuurlijk, Pakistaanse toestanden. Weet u wat er op een Belgische kernkop staat? Niet in de hand houden.

De beurzen blijven de gemoederen ook flink bezighouden. Iedereen zat toch een beetje te hopen op een recessie, leuk, dan gebeurt er weer eens iets, maar die bleef uit. De koersen springen alle kanten uit, iedereen had zijn deskundigen al uitgenodigd om over de crisis te praten, en hup, daar gingen de koersen weer omhoog. De economie heeft een flinke verkoudheid te pakken, met koortsaanvallen. maar het valt me wel op hoezeer wij nog steeds aan het handje van Amerika lopen. Mandag was Wall Street dicht, en gelijk wist de rest van de wereld het niet meer. Koersen tuimelden, paniek brak uit. Dinsdag ging Wall Street weer open, even zakte het daar ook in, maar al gauw ging het weer goed, en trok de rest van de wereld weer bij. Woensdag was Europa en Azië weer flink in de min, tot om halfvier Wall Street weer openging, toen ging het weer beter.

En vandaag was het vertrouwen toch weer helemaal terug. Het lijkt me een behoorlijk bangig en nerveuzig gedoe, die beurs. Ik las ergens, de handel gaat nu veel via computers, dat een handelaar in 12 seconden, met 4 muisklikken, 120.000,00 Dollar rijker was geworden. Maar armer kan dus ook.

Vanmiddag hebben we weer eens het kleutercabaret gedaan, ditmaal in Utrecht. Stadse keuters lijken zich toch minder lang te kunnen concentreren. Daar moet je de show op aanpassen. Meer Slang erin denk ik, meer fucking juf en zo, nee, niet gezellig, normen en waarden, fatsoen moet je doen, haha!

Gisteren heb ik de draad weer opgepakt van mijn nieuwe roman, waaraan ik vorig jaar in Portugal was begonnen. het wordt een verhaal over een alwetende blindengeleidehond die het mensdom met verbazing beziet. De mens is een wezen dat er lol in schijnt te hebben de zaken zo ingewikkeld mogelijk te maken. Dat kost hem heel veel tijd, en wat doet hij vervolgens met de tijd die hij over heeft? Die doodt hij, zoals hij het zelf noemt, voor de televisie. De enige conclusie die je hieruit kan trekken is dat de mens niet tegen tijd kan, tegen lege tijd.

Ik ben benieuwd hoe ver ik daarmee kom. Het probleem is dat het verhaal tot op heden geen dialoog bevat. Of nou, is dat eigenlijk wel een probleem. De Hond verstat wel mensentaal, maar kan het niet spreken. Ik kijk wel hoe het zich ontrolt, ik heb geen raamwerk gemaakt of een lijstje met sleutelscènes. Dat doe ik eigenlijk nooit. Hoewel, bij de Woordvoerder, mijn laatstverschenen roman, nog volop verkrijgbaar bij De Slegte, had ik dat wel gedaan.

Oja, by the way, ik heb een mooie nieuwe site ontdekt waar je je favoriete muziek kunt beluisteren: http://www.last.fm   Vroeger had je het befaamde Pandora.com, maar daar mag je als Europeaan niet meer naar luisteren. Zeer discriminerend maar het is niet anders.

19 januari, 14.00. Dat was wat zeg, vijf dagen zonder deadlines, vijf dagen geen columns, geen BNR voicemail, geen voorstellingen, niks, alleen maar lezen, eten, slapen, praten en met zijn tweeën zijn. Nou, op een avond na, toen zijn we uit eten geweest met een jeugdboekenschrijver en zijn vrouw.

We hebben ook weer eens een hele avond tv gekeken. Dat was lang geleden. Heel veel programma's over heel veel onbekende Nederlands zijn er tegenwoordig. Ik noem "het mooiste meisje van de klas""spoorloos" een of ander programma waarin met Nederlanders in den vreemde aan het huilen maakt over dode familieleden en confronteert met overgevlogen vriendinnen en nog veel en veel meer. Allemaal programma's waarvan ik me afvraag wat ze op de publieke zenders moeten. Ze kosten waanzinnig veel geld, iedereen vliegt voor die programma's de hele wereld over, en waar dienden ze toe. Volgens mij moet elk programma van een publieke omroep een programma zijn dat in die vorm niet gemaakt kan worden door een commerciële omroep. Bovendien is de kwaliteit van de meeste van dat soort programma's bedroevend slecht. Slordig gemaakt, met veel losse eindjes en veel onbeantwoorde vragen.

We waren in Epen, Limburg. Eigenlijk zou iedereen daar eens geweest moeten zijn, in die buurt. Het is het meest heuvelachtige stuk Nederland. Het is mooi om daar te lopen en te beseffen dat dat ook Nederland is. Het heeft iets engels, en een soort sereniteit. Nu helemaal, in deze week, er was bijna niemand. Het landschap lag leeg en stil heuvelachtig te zijn, dinsdag woei het heel hard, oceanen van wind rolden over de heuvels.

De vijf dagen waren voorbij voordat we het wisten. Met een beetje tegenzin zette ik gisteravond de computer weer aan, er waren tachtig nieuwe mailberichten, daar zaten maar twee spammetjes tussen, Duitse spammetjes, dat is een nieuwe trend, Duitse Spam, levensgevaarlijk.

Ik lees nu vanmorgen in alle kranten n weer gezeik over Wilders en zijn Koranfilm. Jongens, luiste nou toch eens even. Wat laat iedereen zich opnaaien. We weten niet eens of die vent ook maar een seconde van zijn film heeft gemaakt! Wilders wordt gemaakt door de media en da angst, als we ophouden mee te gaan in zijn spelletje zijn we van hem af. Waarom beseffen we dat niet. Misschien is Wilders gewoon levensmoe maar is hij te laf om zich van kant te maken, of is hij verslaafd aan de kick van haat, de kick van gevaarlijk leven, of heeft hij een erg saaie vrouw, of weetikveelwat, maar houd nou toch eens op over die nare xenofoob. Geen enkel probleem heeft die man ooit opgelost. Dan zeggen mensen, en ook mensen die ik hoog acht: "ja, maar, hij stelt tenminste dingen aan de kaak." En wat dan? Zijn eigen vervormde wereldbeeld, zijn kleinheid, zijn bekrompenheid, zijn arrogantie. Projectie, meer is het niet. Alles waar hij bang voor is projecteert hij op Moslims.

En als ik dat dan zeg, tegen die mensen die ik hoog heb zitten, zeggen ze dat ik voor de Moslims ben. Ze zijn blijkbaar ook al besmet met het wie-niet-voor-is-is-tegen-onsvirus. Ik ben niet voor de Moslims, persoonlijk heb ik niet veel op met religies. Ik ben voor vrijheid van geloven en niet geloven, van kunnen zijn wie je bent.

Dat impliceert dat ik Wilders ook moet laten zijn wie hij is, dat wil ik ook graag doen, ik wil alleen anderen wel laten zien dat Wilders ze niet moet leiden, want dat is wat er gebeurt, hij leidt, de rest volgt, beeft van angst voor zijn Koranfilm. Jongens, doe eens wat volwassener alsjeblieft.

12 januari, 17.30. Zo voorlopig uitgespeeld. Er zit een gapend gat in mijn speellijst. Donderdag hadden we Heerlen. De schouwburg is verbouwd daar, dat is wat geworden zeg, maar het kleine zaaltje waar wij stonden is nog ongeveer hetzelfde. De akoestiek is wel veel beter geworden. Het was een lekkere voorstelling, temeer daar mijn band, die niet ik komen opdagen, bestaande uit Limburgse Marokkanen, de Parkstadgroep heet en uit Heerlen afkomstig is.

Vorige week vrijdag op Texel gespeeld, in Klif 12, het theaterrestaurant in Den Hoorn. Altijd erg leuk, goed om Cor weer te zien, de drijvende kracht achter het etablissement. Bier van de Texelse bierbrouwerij gedronken. Er waren veel bekenden. Allemaal mensen van de wal die huisjes hadden gehuurd, en zo een combiBijlominivakantie maakten. Zelfs uit Berlijn was men naar Texel getrokken om mij te kunnen zien.

Maandag gaan we lekker vijf dagen naar Limburg, vakantie houden. Ik zal proberen vijf dagen niet  te werken. Er moet weer eens veel gelezen worden, dat schiet er nogal eens bij in, behalve die eeuwige kranten natuurlijk.

3 januari 2008, 21.45. Zo, mensen, de beste wensen, dat 2008, dat zullen we eens even zeg. Ja, zonder goede voornemens, alleen dat ik elke dag ga leven alsof het oudjaar is, dan is er elke avond champagne en vuurwerk.

Ik ga lekker op dezelfde voet voort, een goede voet, een grote voet met niet al te lange tenen.

Van het pimpen van de site, waarover ik in mijn vorige bijdrage schreef is nog geen zak terechtgekomen, maar dat komt, zeker voor 1 januari 2009. Jongens, er was zoveel te doen in december. Voorstellingen spelen, een gasthoofdredacteurschap bekleden bij de AVRO radio, een oudejaarsshow maken die ik hier samen met Mariska ten dorpe heb opgevoerd, columns schrijven, mijn dagelijkse bijdrage maken voor BNR Nieuwsradio, echt, ik zat geen moment stil.

Ik zal verder niet terugblikken, we zijn lachend over de drempel gegaan, in goed gezelschap. Ik zal wel beloven, voor de zoveelste maal, dat ik wat vaker zal schrijven.

27 november 22.00. Ik ga mijn hele site pimpen, of laten pimpen eigenlijk, pimp my site. Zoals het nu is, kan het niet langer. Er moet een nieuwe rubricering komen, dit kan echt niet meer anno 2007, in deze moderne tijden, reeds.

Hee, mijn cultuurpip voor vandaag: De dvd's van de Fred Hachee shows, sterker nog, het hele oeuvre van Wim Schipers. Het is te bestellen op http://www.vpro.nl en dan klik je op "winkel."

Nee, maar die site, dat moet gewoon een portaal naar de nieuwe Bijlo worden, met een overzicht van al zijn activiteiten, een goed archief, een apart winkeltje, een bierhoekje, een gezellige lounge, ik heb een sitebouwer gevraagd om er eens naar te kijken, deze week komt ze met een voorstel.

Ja, de première is geweest, van Mijn Laatste Sigaret. We hadden ditmaal geen vrienden en familie in de zaal, een hele enkele uitzondering daargelaten. Vrienden en familie hebben namelijk de neiging niet zo goed mee te doen. Ze zijn vaak zenuwachtiger dan ik zelf voor de première, slaan dicht, zwijgen waar gelachen dient te worden. Ik wil niet zeggen dat dat de vorige keer de oorzaak was van de niet-denderende recensies, maar mijn vrienden en familie hebben de zaak geen goed gedaan, zoveel is wel zeker.

Het klinkt keihard, maar zo bedoel ik het niet. Het is een zakelijke kwestie. Ze zijn leuk en lief, stuk voor stuk, echt waar. Nee, het komt ook omdat ik erg nerveus word van zoveel bekenden in de zaal. Ik heb de neigig tijdens de show aan die mensen te gaan denken, en dat is niet goed, dan verlies ik mijn concentratie.

Daarom mochten ze dit keer niet komen. Ik ga ze nog wel uitnodigen, op 22 december, dan speel ik te Nieuwegein, dan maken we een mooi vriendenfeest.

Ditmaal waren de recensies mooi, op een uitzondering na. Het Parool vond het niks, althans, Ruud Buurman vond het niks, de rest vond het top. Hij schrijft altijd slecht over mijk, hij zou ook gewoon niet meer kunnen komen, als hij er toch nooit een reet aan vindt, of zou hij toch nog hoop gehad hebben dat het dit keer wat leuker was. Nee, dat was het niet, althans, volgens Zuurman, een zeer beroerde recensie, beroerd geschreven ook, ik zal er verder geen woorden meer aan vuil maken. Mar je zou toch denken, als de hele zaal, en dat was zo.... O nee, ik zou er niets meer van zeggen. En je moet ook niet je persoonlijke frustraties als recensent.... Nee, ik houd er over op. En het feit dat ik ooit een interview met hem weigerde.... He, man, laat nou toch.

Intussen kan ik ook nog melden dat de cd klaar is. Die komt ook uit bij het voornoemde Bastamusic. Een mooie maatschappij met mooie titels. De cd gaat 13 liedjes bevatten, door mij persoonlijk ingespeeld. Jakob Klaasse, in het bezit van een van de beste paar oren van Nederland, heeft hem geproduceerd. Klinkt niet al te beroerd, vinden wij.

5 september 20.20. Walgelijk lang weer niet geschreven, ik zeg virtueel sorry, en ik heb geen excuses. Ik heb natuurlijk wel gewerkt tussen 1 augustus en heden, maar daar had natuurlijk best even een paar minuten internetdagboek af gekund.

4 augustus had ik mijn allereerste try out van Mijn Laatste Sigaret in het Openluchttheater in het Vondelpark te Amsterdam. Het was een mooie warme avond, qua weer, een van de weinigen. Ik vond mezelf een ontzettende lul, vooraf, dat ik besloten had teksten die ik nog nooit ergens had laten horen hier te doen, buiten. Ik had geen idee hoe lang het zou gaan duren. Maar , waarom zou ik ook niet, dacht ik toen ik het podium opliep, dat bange gedoe, kom hup, en daar ging ik.

Ik was redelijk tevreden na afloop. Maar leuker nog dan die relatieve tevredenheid is altijd weer het magische van zo'n eerste keer. Dat de voorstelling zich ontrolt, en dat hij toch redelijk lijkt op wat je in gedachten hadden. Of we, moet ik zeggen, ik heb een regisseur. Had ik natuurlijk al, in Mariska, en ook in Boudewijn Spitzen, maar zowel Maris als boudewijn zijn meer klankbordregisseurs. Mijn hnieuw regisseur heet vincent Van den Elshout. Hij is veel toneelmatiger, zit ontzettend op de opbouw. Dat is erg leuk om zo te werken, althans, tot op heden. Je weet het niet, als ik slechte recensies krijg gaat hij er natuurlijk meteen uit, en hoe, zo, nou, dan kan hij beter emigreren.

Een leuke man, de samenwerking is erg inspirerend.

Wat hadden we nog meer voor highlights in augustus... Ja, we zijn drie dagen in de Eifel geweest. Bij vrienden die daar in een huisje zaten met hun 4 kinderen. Dar pasten wij niet bij, of misschien wel, op matjes in de woonkamer, maar dan ben je elke dag om zes uur wakker, omdat de kinderen het zoooooo leuk vinden dat wij er zijn dat ze je bespringen.

Wij sliepen in Hotel Kronenburg, in het middeleeuwse vestingstadje Kronenburg. We hadden de Romantikzimmer, met een hemelbed. Lucas, het jongste kind van de vrienden, snapte er niets van. In een waterbed zit water, dat weet hij, maar wat zit er dan in een hemelbed? Hemel? Uiteindelijk vond hij dat wij in een hemelwaterbed sliepen.

Het weer was niet echt goed, koud en een dagje regen, maar de zon scheen in ons, he, wat ben ik een positivist, nee, als je zin hebt en tijd, bezoek de Eifel eens, een soort Ardennen, maar dan zonder chagrijnige Walen.

16 augustus was Elvis dertig jaar dood, ja, en nou is er net een boek verschenen in het Nederlands over Elvis, het heet ook Elvis in Nederland, en bij dat boek zit een cd. Daar spelen en zingen Nederlandse muzikanten hun favoriete Elvisnummers op. Leuke cd, Fréderique Spigt doet een prachtige Suspicous Mind, JW Roy is weer meesterlijk in Tru Love, en ik zelf, ik geef geen oordeel, dat mag u doen.

Intussen zit ook de Uitmarkt te Amsterdam er weer op, dar heb ik ook gespeeld, in de Theaterfabriek, dat ligt aan de oosterdokse handelskade. De Uitmarkt was dit jaar helemaal aan die kant van de stad. Een enorme verbetering vind ik, je krijgt opeens een heel ander beeld van Amsterdam, echt vernieuwend.

1 september had ik de eerste try out van mijn hele  voorstelling, in Zevenbergen. Dat was nog wel eens even andere koek. Nou het ging wel, zeker voor de pauze, maar na de pauze leek de voorstelling te ontaarden in een soort lange redevoering van een haast Fidel Castro-achtige lengte.

dat moet echt anders, het experiment was erg leuk, maar het was nogal schoolmeesterachtig, beetje betweterig. "De moderne mens is een koe. De supermarkt is zijn weiland, de staat zijn heiland." Dat soort dingen, en dat dan een kwartier achter elkaar. "integratie is een eenheidsworst, een frikadel. Daar stoppen ze slachtafval in. Ze doen het zo subtiel dat het niet opvalt, het slachtafval is geïntegreerd in de frikadel."

Jajajajaja, zo dus. O, ik heb ook nog in de jury gezeten van de RVU Radioprijs. De prijs voor jong aanstormend radiotalent op documentairegebied. Je kunt alle genomineerden terugluisteren, en niet-genomineerden ook geloof ik, als je tijd hebt: http://www.rvu.nl