alles tot 1 augustus 2007 vind je hier
25 april 12.10. Sinds vier dag en ben ik een forens. Elke dag ga ik per trein op en neer naar Haarlem, om daar te repeteren aan Hallo Hallo Wie Stinkt Daar Zo, onze revue o basis van oude radiorevues. Ik reis samen met Mik, die eigenlijk Kim heet, maar er zat nog een Kim in haar klas dus toen heeft Mik Kim maar omgedraaid dus heet ze Mik. Mik zit nog op de toneelschool en loopt stage bij de firma Swarte, de uitvoerend producent.
Vandaag heb ik een thuiswerkdagje, en ik moet straks voorlezen in Utrecht, in theater Het Hoogt.
We zijn met een leuk clubje. Bas Keijzer, die speelde vroeger bij de Paardenkathedraal in Utrecht. Ik ken hem van de jubileumvoorstelling van de Utrechtse schouwburg. Lies Visschedijk, Ferdi Jansen, voornoemde Mik van Goor en Rieks Swarte zelf natuurlijk.
Allemaal erg goede en vrolijke acteurs, ik ben zeer benieuwd wat we met al dat rare jaren vijftigmateriaal kunnen.
Ik was nog vergeten een foto te plaatsen. Ik trad op in deventer, vorige
week, op een congres over stadsontwikkeling. Kijk hoe ik de loods waar het
plaatsvond werd binnengereden.
17 april 22.30. Ach mensen, zo lang geleden alweer. Sorry, mijn oprechte excuses, maar, nee niks maar, mea culpa. Veel andere dingen. Optredens in Posttheater Arnhem, altijd leuk slim publiek en een van de beste theaterdirecteuren in de persoon van Roel Coppelmans. De Reggehof in Goor, ook leuk. Daar schijven collega's voor elkaar dingen in het gastenboek. Herman van Veen had voor mijgeschreven: "dit ken je toch lekker niet lezen, een Utrechtse groet van Herman." Hij heeft inderdaad een beroerd handschrift wa, bietjie dislesbies lijk het wel moar da kajje dat jochie nie kwoaluk neme, hij ken mooi zingen, as een Nagtegoal.
5 april was een zeer bijzondere dag. Een koor uit Bunnik had de vierstemmige mis van William Byrd ingestudeerd. Het koor zong in de oude doprskerk alhier, en Mariska las tussendoor voor uit haar novelle Boventonen, die gaat over een koor dat bezig is die mis in te studeren. Ik heb nog nooit zo'n mooi uur in een kerk doorgebracht. Het voorlezen en zingen versterkte elkaar, er ontrolde zich iets magisch onder de oren van het publiek. Mariska heeft er ook over geschreven op http://www.mariska.nu
Verderrrrrr, 11 april Diemen, de Omval, het is wel een lastige zaal, maar ik heb hem nu sinds de vorige keer in mijn vingers. Ik heb daar altijd het gevoel alsof ik me belachelijk sta uit te sloven. Dat is natuurlijk ook zo, maar dat hoef ik zelf toch niet te horen?
Het is dat je je zelf nogal hard terughoort daar, en dat is soms niet zo leuk.
12 april de allerlaatste Sigaret te Zeist, in Theater Figi. Een mooi slot.
Nu zijn we weer hard bezig met de radiorevue, die vanaf 10 juni geloof ik gaat spelen. De jaren vijftig, ik heb me er helmaal in ingelezen en heel veel muziek en sketches beluisterd. Truttig, oubollig, maar soms toch ook onverwacht leuk en scherp. Tot nu toe is eigenlijk toch Wim Kan mijn favoriet, het slimste, snelste en scherpste van iedereen. Qua liedjes heeft mijn broer Marcel ons erg geholpen, die man heeft een enorm archief. Wat mij betreft staat Jan Pak De Leuning Dan van Joop van de Marel op één. Een bijna Louis Jordan-achtig nummer, en die zijn er heel weinig in Nederland.
Ik ga een wijntje drinken, ik vind het mooi voor vandaag. Vanmiddag gespeeld
op een congres over stadsontwikkeling, ik werd de loods waar het gehouden werd
binnengereden op een vorkheftruck.
Gisteren 150 basisschooldocenten toegesproken over inclusief onderwijs, of passend onderwijs, zoals de meer gematigden zeggen, dat betekent zoveel mogelijk kinderen met handicaps of andere rare stoornissen naar gewone scholen. Daar weet ik alles van, ik heb rare stoornissen, altijd al gehad overigens, niets om u zoregen over te maken. U ziet, ik ben van alle markten thuis, Bijlo, de schnabbelkoning.
28 maart 15.00. Eerst even mijn column van afgelopen dinsdag, dan hoef ik minder uit te leggen.
DIT HAD EEN VROLIJK STUKJE MOETEN WORDEN
Het zou een luchtig stukje worden vandaag. Over de kou met Pasen, over de Limburgers die veel lol hadden beleefd aan de sneeuw die bij hun was blijven liggen. Ze hadden de paaseieren in sneeuwballen verstopt.
Het had moeten gaan over ons bezoek van gisteren aan het spoorwegmuseum. Wat een mooi en leuk en educatief en vrolijk en goed museum is dat, ik kom er zeker nog eens op terug, zo’n museum verdient een mooie column.
Het had zullen gaan over de buren, die gisteren terugkeerden uit de Ardennen met een caravan vol verhalen over sneeuwpoppen en lichtbevroren tenen.
En toen was opeens meester Knoop dood. De sneeuw stopte met smelten en wij stonden als bevroren voor de school waar hij werkte.
"Vermoord," zei iemand. "Nee, dat weten ze nog niet zeker," zei iemand anders. Hij was door zijn broer dood in zijn huis aangetroffen. We huiverden. Ik hoorde hem in gedachten praten, met zijn lichte Utrechtse accent. In mijn hoofd kwam de vraag op hoe het in godsnaam mogelijk is dat zo’n in en in aardige en goede man vermoord zou kunnen zijn.
Het is een onzinnige vraag, ik weet het, meester Knoop zal er niet weer door tot leven komen en er worden vaker door en door goede en leuke mensen vermoord, maar toch, Knoop, Bert Knoop, de nestor van de school, het grote warme kloppende hart voor zijn kinderen, de onschuld zelve!
Knoop, die kon speechen als Toon Hermans in zijn beste dagen, die alleen op maandag aan staartjes van meisjes trok, die na dertig jaar nog de cijfers van al zijn leerlingen uit zijn hoofd kende, die Knoop, vermoord?
Ik ken dit alleen uit detectives, maar dit boek kunnen we niet dichtslaan. Het is echt, rauw en hard en het is zeer verdrietig. onze school rouwt.
Vanmorgen was Berts afscheidsdienst. Alle kinderen van de school, ouders, leerkrachten, oud-leerkrachten, oud-leerlingen, familie, we zaten met zijn allen in de kerk. Er werd mooi en lief en grappig en warm gesproken. De kinderen lieten na de dienst witte ballonnen op. Het is ontzettend mooi om te zien hoeveel troost er van kinderen uitgaat, omdat ze zo op de toekomst gericht zijn en ook zo praktisch zijn. Ze hadden een paastak gemaakt waar briefjes aan hingen met vragen als:
"Meester Knoop, er staat nog op het bord wat jij geschreven hebt. Moeten we dat uitvegen?"
"Ben je eigenlijk aangekleed als je in een kist ligt?"
"Kunnen we je ook niet meer met je mobieltje bereiken?"
Het blijft verbijsterend en ongelofelijk dat zo'n goed en groot iemand als Bert vermoord is, er is van de dader, die nu wel vastzit, nog steeds geen motief bekend. Maar dat is op dit moment ook niet zo van belang, dood is dood, het wordt niet minder erg als je weet waarom hij deze laffe daad pleegde. Het is raar, maar ik heb bij mezelf bedacht, toen ik het net gehoord had: laat het in godsnaam een natuurlijke dood geweest zijn. Dan kan je denken: het is vreselijk, maar blijkbaar was het onontkoombaar.
Het leven gaat ondertussen wel door, we hebben gespeeld te Steenwijk en te Utrecht, in Leidsche Rijn. Dat was nog eens pionieren. In een soort tentachtig gebouw, gemaakt van karton met staal erin verwerkt. The Paperdome heet het, en stichting cultuur 19 progrmmeert het. Het is een tijdelijk gebouw, mooie akoestiek, veel lawaai van de heteluchtkachel en de snelweg en de treinen. De voorstelling werd eigenlijk meer toneel, ik hoorde niet echt veel terug uit de zaal. Toch hoorde ik na afloop enthousiaste reacties.
Steenwijk was Steenwijk, gewoon STeenwijk. Niet veel publiek, een aardige vorstelling.
15 maart 17.25. Zo, net, samen met Mariska, opgetreden voor 150 mensen in de derde leeftijd, want zo heet dat heden ten dage, mensen met een leeftijdsuitdaging. We hadden dat al eens een paar keer gedaan, het is leuk. Geen fluwelen handschoenen, geen karretjeso op de zandweg, nee, gewoon het echte werk, pats! Eigen teksten, eigen liedjes van Maris. Het is zo'n rare gedachten dat ouderen nergens tegen zouden kunnen, dat komt alleen mar omat men ze vaak ontziet. Dardoor voelen ze zich niet serieus genomen. Stel je je maar eens voor dat iemand ove veertig jaar kinderliedjes met je gaat zingen, terwijl je ze nog allemaal op een rijtje hebt, daar moet je toch niet aan denken.
Nee, ouderen kunnen tegen harde grappen, je moet alleen, en dat moet je overigens altijd, de grappen in een kader plaatsen, ze moeten een doel hebben, de harde grappen zijn geen doel op zich, dat kennen we nou wel eens, dat is alleen maar ter meerdere eer en glorie van de grappenmaker, en vaak zo dommig en oninteressant en zo BNN, met dildo's en kontneuken en, nou, mensen, goh, cool zeg.
Nee, daar hoef je niet mee aan te komen bij ouderen. Dan zeggen ze: "kontneuken, hebben jullie het daar nou nog over? Heb je niks beters, niks intelligenters? Moet ik daar nou zo oud voor worden, om dat allemaal te moeten aanhoren?"
Nee, de zaal liep niet leeg, niemand in een rolstoel barstte in huilen uit. Het optreden was voor de plaatselijke afdeling van de Zonnebloem, die bestond dertig jaar.
Hier is een fragment.
Mijn pink deed pijn, ongelofelijke pijn. Hij stond raar, scheef. Mijn moeder duwde me voor zich uit de EHBO-post in. Het was er druk en lawaaierig. Iedereen verstijfde en viel stil toen we binnenkwamen. Ik snapte niet waarom, zo’n pink, zo erg was dat toch niet. Mijn moeder begreep meteen wat er aan de hand was. Ze riep: "dat blind, dat was al!"
Het was er altijd, vanaf mijn geboorte. Dat was wel zo makkelijk, ik hoefde het niet te verwerken. Het was volkomen vanzelfsprekend dat ik het was, net zo vanzelfsprekend als het feit dat mijn tweelingzus wel kan zien. Ik had nooit last van jaloezie, als je iets niet hebt, wil dat nog niet zeggen, dat je het een ander misgunt. Bovendien, wat kon er nou helemaal gebeuren? Ik kon vallen, en mijn pink breken, meer niet. Ik kon tegen betonnen muren oplopen, maar dat had ook wel weer iets stoers, zo’n blauw oog, ik werd sindsdien "de piraat" genoemd. Kortom: De piraat voelde zich niet blind, het was meer de omgeving, die hem dat maakte. Muren valt niets te verwijten, muren denken doorgaans niet na, maar mensen wel, althans, dat zou je denken.
Steeds vaker begon ik me te ergeren aan de impertinente vragen. "Jij en je vrouw hebben natuurlijk geen kinderen hè, omdat het erfelijk is, of niet?"
Ik was goed opgevoed, in een lange poldermodeltraditie, dus ik begon altijd keurig uit te leggen hoe de genetische vork in de erfelijke steel zat, maar langzaam groeide het besef, dat ik niet blind was, maar dat ik het gemaakt werd. Ik begon op deze botte vragen antwoorden te verzinnen als: "we hebben een genetisch onderzoek laten uitvoeren, en nu blijkt dat de kans dat wij een blind kind zullen krijgen 0 is, en ja, dan hoeft het van ons niet meer." En zo werd ik cabaretier, om te laten zien dat zien veel meer is dan kijken.
Vanuit dat oogpunt bekijk ik nog steeds de wereld. Daarom heb ik onlangs, toen het kabinet de wet op de orgaandonatie behandelde, onmiddellijk een donorcodicil ingevuld, waarin ik heb laten vastleggen, dat ik mijn ogen nalaat aan Geert Wilders. Veroordelen vanuit vooroordelen is zo gemakkelijk, oordelen met open vizier, daar gaat het om.
Ik kom ze nog steeds tegen, de arrogante, zogenaamde zienden met hun vastgeroeste gedachten die mij vragen: "Jij hebt zo’n mooie vrouw, heb je die zelf uitgekozen?"
"Nee," luidt dan mijn antwoord, "die is mij toegewezen door het uwv."
"Als u nou kon kiezen, meneer Bijlo, doof of blind, wat zou u dan kiezen?"
"Allebei, want dan hoef ik jou niet meer te horen en niet meer te zien."
"Meneer Bijlo, u lijkt heel erg op een oom van mij, die is ook blind en die speelt ook piano."
"U lijkt erg op een oom van mij, die stinkt ook uit zijn bek, en die lult ook uit zijn nek."
Hert is soms zwaar verbaal geschut, dat ik inzet, maar ik moet wel, anders breek ik nooit door de superieure muur van eigenwaan heen, en dat is iets, dat juist in deze tijd nodig is.
Steeds verkokerder wordt het zicht van beleidsmakers, steeds meer wij-zijdenkers staan op. Steeds dieper en breder wordt de kloof. Steeds harder gaat men schreeuwen, en dat is niet goed voor het gehoor. Doof en blind, dat is wat we aan het worden zijn, en dat moet veranderen. Niet meer horen en kijken, zien en luisteren, laten we dat gaan doen? Dan zal ik beloven dat ik ook wat zachter zal gaan praten.
12 maart, 23.00. Vanmiddag heb ik de Leesmarathon geopend op het Blindeninstituut in Huizen. Dat heet nu anders , dat heet nu Visio, ook blinden worden gepimpt. Visio, althans, de voorlopers daarvan, bestaan 200 jaar. Dat wordt vandaag en morgen gevierd met een Leesmarathon op verschillende locaties in Nederland.
Het Instituut is ingrijpend veranderd. De oude gebouwen zijn platgegooid, en nieuwe frissen winden waaien er, winden van nieuwe inzichten in zorg voor blinden. Er is niets meer over van het jarenzeventigreservaat waar ik zat. Daar ben ik zeer, zeer blij om. En wat helemaal stoer was, ik opende met het begin van mijn roman Het Instituut, die over het oude instituut gaat. Toen hij uitkwam waren ze woedend, of misschien verdrietig, maar nu hebben ze hem in hun armen gesloten. meer over het 200-jarig bestaan vind je op http://www.visio200jaar.org. Hier is het stukje dat ik voorlas.
Harm was mijn voorbeeld. Harm was de blindste der blinden, de superblinde. Harm kon alles, en wat hij niet kon ging hij nog kunnen.
Ik kon minder, maar leerde van Harm. Hij had een voorsprong, want hij was op zijn tweede pas blind geworden, en dat maakte uit, zei hij, dan kon je al meer. Een tumor had hem het zicht in beide ogen ontnomen. Ik had geen idee wat een tumor was, maar hij kon het heel interessant vertellen, en zelfs de ergste mensen tot een eerbiedig stilzwijgen brengen met dat verhaal.
Harm had glazen ogen. Dat had hem onder ziende kinderen veel faam bezorgd. Eén keer mocht hij met ons mee op vakantie. Mijn ouders hebben het geweten. Vanaf 's morgens acht uur stond er al een troep krijsende kinderen voor het raam van onze slaapkamer die eisten dat Harm zijn ogen zou uitdoen. Mijn moeder werd toen zo kwaad dat zij hem bijna een blauw oog sloeg; dat ging niet door want hij had ze net uit, zijn ogen.
We waren intern. Dat betekende dat we op het instituut woonden. Het instituut lag in Bussum, of in Huizen, dat wist eigenlijk niemand. Het maakte ook niet uit, al had het in Laren gelegen, beter was het er nooit op geworden. Je had ook kinderen die extern waren, die gingen elke dag naar huis. Dat waren de gooise moedersblindjes, die hoorden niet bij ons.
Wij woonden in huisje 1. Iemand had bedacht dat het leuk zou zijn om de huisjes van het internaat vogelnamen te geven. Daarom was huisje 1 De Vink. Het werd door iedereen natuurlijk altijd De Blinde Vink genoemd. Huisje 2 heette De Merel, huisje 3 De Pimpelmees en huisje 4 Het Kwikstaartje.
Ik had liever in een van die andere huisjes gezeten, want in huisje 1 was het een debiele bende. Harm en ik, ik heet overigens Otto, Otto Iking, wij met zijn tweeën waren daar de enige normale blinden, de rest stonk, was raar, kinderachtig, dom en niet goed bij zijn hoofd. Als je het zootje zo bij elkaar zag zou je zeggen dat blindheid iets met je hersens deed. Ik kan me al hun namen, al hun stemmen, al hun onzinnige gekletst en al hun nare geuren nog tot in het kleinste detail herinneren.
Allereerst was er natuurlijk Walter. Hij rook altijd naar vieze zeep. Walters vader was dominee en dat verschafte zijn zoon een zekere arrogantie. Hij keek een beetje op ons neer, ook al zag hij niets meer dan wij. Hij maakte zelf preekjes, die hij staande op de deksel van de zandbak van De Vink liet schallen. Het waren verhaaltjes doorspekt met hel en verdoemenis. Ze waren ongelofelijk grappig die praatjes, vooral door Walters hoge, kraaierige stemmetje en zijn rollende r. Ik was nooit in een kerk geweest, maar ik stelde me voor dat iedereen daar over de grond moest rollen van het lachen.
Walter had altijd een klein stokje bij zich om nergens tegen op te botsen. Belachelijk. Niemand liep op het instituut met een stok, iedereen struinde gewoon overal doorheen, behalve dat arrogante domineeszoontje. Wij pakten vaak zijn stokje af en dan raakte hij zo in paniek dat hij overal tegenaan liep. Dan moesten wij keihard lachen. Elke week deden we dat minstens vier keer. We konden er geen genoeg van krijgen. Walter riep dan dat wij nooit in de hemel zouden komen met dit soort gedrag. Het maakte ons niet uit, op zondagsschool was ons verteld dat ze in de hemel geen kleine stokjes hadden, en dan zou het daar maar saai zijn. De hel, daar moesten we zijn, daar was het goed toeven. Daar waren stokken in overvloed.
10 maart 21.53. Nieuw- en Sint-Joosland, ken je dat? Dat ligt in Zeeland, nabij Arnemuiden. Daar staat theater De Wegwijzer. Wat is het daar ontzettend leuk. We waren er 29 februari, zo'n dag heb je maar eens per vier jaar. Een aan huistheater is het, bij Arnout en Trudi die een warm kloppend hart voor theater hebben, en een hond, en humor, en ze kunnen goed koken.
Ze hebben een mooi theatertje, en een erg leuk publiek.
1 maart waren we in het goede oude Gooiland te Hilversum. Dat blijft toch een zaal waar wat hangt. Daar sprak Pim Fortuyn ooit zijn befaamde "at your service" uit. Daar ging ooit mijn voorstelling Scheve Bomen in première, kortom, een plaats met geschiedenis. En nu zat mijn moeder in de zaal, er gebeurt daar altijd wat. De loop zit er nog niet echt heel goed in, in het theater, maar het speelt erg goed.
Op 3 maart was ik bij de première van Het Wilde Westen, de nieuwe voorstelling van Maarten van Roozendaal. Anderhalf uur heb ik aan mijn stoel genageld gezeten. Wat ik er ook over zou schrijven, het is niet in woorden te vatten wat ik daar meemaakte. Maarten bezit het vermogen bij mij een snaar te raken die niemand anders met muziek en tekst kan raken. Ligt dat aan mij of aan Maarten, zul je vragen, dan zeg ik, aan Maarten. Hij schildert wat mij betreft beter dan welke Hollandse meester ook, en als je dan ook nog eens Egon Kracht op bas en Marcel de Groot op gitaar bij je hebt, ja, dan kan ik slechts zwijgen, luisteren, ontroerd zijn, lachen, huilen, vloeken en na afloop drinken. Maartens voorstellingen maken dorstig, ze gaan allemaal over drank, liefde en dood. Wat een aandacht en liefde zit daar in zeg, kijk voor de speellijst op www.maartenvanroozendaal.nl
7 maart stonden we in Brielle. Het nieuwe theater is nog niet open, het oude, de Goote, donderde van ellende in elkaar, dus dat hebben ze maar platgegooid. We speelden in een oude synagoge. Het was een beetje behelpen, een beetje krap ook, dat gaf een soort try outsfeer, dat is erg verhelderend, als je dat later in je seizoen nog eens treft.
Zaterdag waren we in de De Tobbe in Voorburg. Altijd goed. Bij theaterdirecteur Paul Maas, of was het nou Maes, dat klinkt wel Voorburgser eigenlijk, en zijn vriendin is het altijd een soort thuiskomen. Het zijn een soort, dat klinkt misschien overdreven maar zo voelt het echt, een soort theaterouders. We zien ze eigenlijk maar eens per twee jaar, maar elke keer pakken we de gesprekken precies weer op waar we de vorige keer ophielden.
Gisteren was ik bij de jubileumvoorstelling van Hans Liberg. Die zit 25 jaar in het vak, hij speelde in Carré een best of. Leuke show, fijne nazit, tal van bekenden en Hans is geridderd. Joop Visser, auteur van meesterlijke liedjes als De Volkskrant Is Een Kutkrant en Es Stinkt Ja IN Die Sweiss, merkte op: "Er is maar een lintje dat je moet aannemen, en dat is met een sjerp, de rest stelt niets voor."
Ik blijf de voorstellingen van Hans erg leuk vinden, al weet ik dat sommige collega's daar anders over denken. Ik vind het erg stoer hoe hij met zevenmijlslaarzen door onze cultuur heenloopt, ons steeds muzikaal op verkeerde benen kan zetten en echt verstand heeft van ons collectieve muzikale geheugen. Ik heb hem ook al een paar keer in Duitsland horen optreden, das war etwas, unglaublich.
Vanmiddag heb ik voor ambtenaren van de gemeente Amersfoort een soort conference gemaakt over duidelijke taal. Hier volgt het begin.
Al sprekende over kracht van taal zal ik, mijn betoog onderstrepende met enkele treffende voorbeelden, al doende komen tot een in schertst geschetste karikaturisering van de gemeentelijke ambtenaar zoals die beschreven is in de brief die ik mocht ontvangen van de gemeente amers=foort d.d. 3-3-08 anno domini na Christus met het kenmerk, ct/302147totdederdededeelddoor78 betogende dus dat in overheidstaken arbeidende burgers, enkele uitzonderingen voorbehouden, uitzonderingen die verbluffende inzichten geven in de betrekkelijke eenvoud van de besluitvorming, enkele uitzonderingen daargelaten, kunnen wij niet anders dan constateren, hetgeen waarmee ik nu bezig ben en dit zodoende stavende met een voorbeeld, kan ik niet anders dan constateren dat ambtenaren in alle loonschalen, de loonschaal heeft nauwelijks influentie op het gebezigde, dat ambtenaren een duivels genoegen beleven, vergeef mij deze ietwat boude formulering, een formulering overigens die gestoeld is op empirische toetsing van door onderhavige ambtenaren vervaardigde documenten, dat ambtenaren, en ik beperk mij hier niet tot de gemeente Amersfoort, dit fenomeen doet zich ook te Moddeergat voor, alsmede te Ganzedijk, Zijtaart, niet te verwarren met Sittard, Hengelo Gelderland, Hengelo Overijssel, Rozendaal Gelderland, Roosendaal Brabant, en nog zo’n 300 andere omwille van de tijd niet genoemd zijnde Nederlandse gemeenten, daarbij hanteren wij het begrip gemeente zoals dat is neergelegd in de nieuwe gemeentewet voortaan te noemen ngw uit 1903, vastgesteld door de Eerste Kamer Der Staten-Generaal op 31 oktober van dat jaar, uiteraard na Christus. Daarbij aantekenende dat het jaar 0, ijkpunt van onze moderne kalender en geboortejaar van voornoemde Christus, welbeschouwd als een arbitrair jaartal moet worden opgevat, aangezien er voor het jaar nul ook al jaren moeten zijn geweest. De acte van geboorte is tot op heden niet terug te vinden in de analen van de gemeente Bethlehem, waarmede wij kunnen stellen dat Jezus Christus van Nazareth Israël wellicht in aanmerking zou kunnen komen voor het generaal pardon zoals geformuleerd door de Eerste Kamer Der Staten-Generaal in 2007 wederom NC.
Terugkerende naar de kern van mijn betoog: recapitulerend: personen in dienst van overheden op alle niveaus, ervaren, in de neiging tot accuratesse een grote neiging tot bombastende woordenbrijerij.
25 februari 17.05. Toch verandert er iets, mede onder invloed van onze Ni Na China-actie. Jacco Verhaeren, zwemcoach, zei in een interview met het NRC van afgelopen zaterdag dat hij vindt dat het IOC zich veel te terughoudend opstelt wat betreft de mensenrechtenkwestie. Lees hier het interview.
Vorige week zijn we eens een beetje begonnen met de voorbereidingen voor "hallo hallo wie stinkt daar zo". Dat wordt een revue gebaseerd op de radiorevues uit de jaren vijftig en zestig zoals die op de Nederland radio werden uitgezonden. Rieks Swarte, Haarlems toneelmaker, bedacht het idee en vroeg mij om het samen met hem uit te werken. In april beginnen we met repeterern, in juni staan we twee weken in de Toneelschuur in Haarlem en in september trekken we voor twee maanden het land in. We spelen de revue met zijn zessen. Ja, mensen, dat is weer eens wat anders.
Dinsdagavond gingen we met het NI-Na-Chinaclubje zingen bij Pauw en witteman. Hans Dorrestijn was er ook bij. Ik mocht samen met Hans per taxi naar Amsterdam. Nou, dat hebben de Chinezen al bereikt. Het was erg leuk. We hadden elkaar al lang niet gesproeken, Hans is een van de grappigste mannen ter wereld, dat zal teveel eer zijn, zal hij dan bescheiden opmerken, want hij is ook nog eens bescheiden. Daar heeft hij ooit nog eens een prachtig lied over gemaakt, dat had ik op elpee, het was nog in die tijd, diezelfde elpee waar klassiekers als Was Ome Jan Maar Dood op stonden, meesterlijk.
We hebben ook weer drie leuke voorstellingen gespeeld, te Schiedam, in het Ikeatheater, dat bedoel ik niet denigrerend. Het is helemaal van hout, een erg mooie en akoestische topzaal, dat Theater Aan De Schie.
Vrijdag waren we in Diligentia in Den Haag, ook zo'n geweldige zaal. Ik moet altijd aan Wim Kan denken als ik daar ben, een echt Kanzaaltje is het. Hoewel Panama, de tweede show van Neerlands Hoop, er ook is opgenomen.
Dili, zoals we het altijd noemen, Dili is gewoon echt Haags. ger was er uiteraard, Ger is een van de meest constante factoren in mijn theatercarrière. Een ijkpunt, zeg maar. Een strohalm, een boei, krijg nou toch helemaal, zou hij zeggen.
Zaterdag waren we in Houten, in Theater Aan De Slinger. Nee, daar waren we niet, want het theater is nog niet af, mijn voorstelling moest nog in de Raadszaal van het gemeentehuis plaatsvinden, dat gebruiken ze al jaren als theater. Maar dat speelt ook goed, als het helemaal vol is, en dat was het.
Gistermiddag hebben we een masterclass liedjesschrijven gegeven aan drie jonge toneelschrijvers. Ze hebben allemaal een stuk ingezonden dat in openluchttheater De Kersouwe in Heeswijk-Dinther zou kunnen worden uitgevoerd. Mariska en ik hebben ze iets verteld over het schrijven van liedjes, metrum, rijm, versvoeten, dat soort dingen. Doceren, ik doe het niet vaak, maar het is erg leuk.
De Kersouwe is trouwens ook erg mooi, middenin het bos, 1500 plaatsen, vorig jaar hebben we daar een stuk gezien, geregisseerd door Vincent van den Elshout, die ook mij heeft geregisseerd.
18 februari 17.03. Zaterdag gespeeld in Concordia in Enschede. Wat is dat toch een mooi zaaltje. een soort mini Kleine Komedie. Er zit een leuk restaurant en een café bij, het bruist en het zaaltje, de zaal, zo u wilt, speelt erg goed, je hoort veel terug op het podium.
Gisteren een lied opgenomen met een aantal cabaretiers tegen de Olympische Spelen, daar hoort u nog nader van. Kijkt u morgenavond, dinsdag 19 februari, even naar Pauw en Witteman?
Ik ben blij dat er nu eindelijk wat discussie op gang komt over China, en waar het land zich zoal wel en niet mee bezighoudt. Veel mensen zeggen dat we te laat zijn met deze actie, maar het is nooit te laat om te praten over mensenrechten en onderdrukking. We zouden ook hypocriet zijn. We roepen nu opeens heel hard, maar toen China de spelen kreeg toegewezen deden we niets. Nee, we deden niets, omdat China een aantal beloftes deed omtrent de mensenrechtensituatie en de vrijheid van meningsuiting. Nu zien we dat China die beloftes helemaal niet nakomt. Sterker nog, de situatie is er in de aanloop naar de Spelen alleen maar slechter op geworden.
We mogen het de sporters niet aandoen, dat wordt ook gezegd. Maar sporters zijn mensen, ze kunnen nadenken over mensenrechten. Willen zij feesten en gehuldigd worden in een stadion dat gebouwd is op de plaats waar met grof geweld een woonwijk aan de kant geschoven is, zonder mensen vervangende behuizing te bieden?
We mogen het feestje niet verstoren, we moeten eigenlijk gewoon gezellig zwijgen, en genieten van de sport. Sport mag niet misbruikt worden. Maar weet dan een ding: sport wordt altijd misbruikt. Door China in de eerste plaats. China wil aantonen dat het Chinese systeem het beste systeem ter wereld is. Iedereen misbruikt de sport, bovendien vind ik sport in dienst stellen van mensenrechten geen misbruik, nee, dat is gebruik.
12 februari 17.20. Gisteren zou mijn vader, ware hij nog in leven, de leeftijd van 70 jaar hebben bereikt. Hier een gedicht dat ik vorig jaar juni, tijdens een korte vakantie in Engeland scheef. Mijn vader stierf in 2004, soms duikt hij opeens op.
Ik zat op het strand
had al een dag niet aan hem gedacht
toen riep hij vanuit zee twee keer mijn naam
Vanuit de zee bij Hastings.
Ik twijfelde na de eerste keer
je hoort mijn naam we2 meer
maar na de tweede keer wist ik het zeker
want niemand roept mijn naam zoals hij
hij heeft hem mij gegeven
maar waarom daar
vanuit de zee bij Hastings.
Ik weet het niet
ik weet alleen
dat mijn vader er nooit is geweest.
Nou, nog eentje dan, ik weet niet meer precies wanneer ik deze schreef.
vanavond hoorde ik
in iedereen op televisie
mijn vader.
In Fons Jansen
in Wim Kok
in Bernlef.
Echo's van zijn tijd
klanken van zijn weten
rustig regen ze woorden aaneen
met milde gezichten
en zachte scherts.
Dat was 'm
zolang zijn woede
veilig verstopt zat
achter zijn masker
van opinies uit de krant.
Afgelopen zondag, dames en heren, zijn wij naar het Beauforthuis te Austerlitz geweest. Dat klinkt kakineus, of ja, zelfs een beetje rusthuisachtig. "Waar woont jouw moeder?" "O, in het Beauforthuis."
Nee, maar dat is het allerminst, kakineus. Je hebt daar zogenaamde tapasconcerten. Die beginnen om 17.30, en je kan daar, jawel, ik heb het eigenlijk al verraden, tapas bestellen. En er is dus ook muziek en zang.
Afgelopen zondag trad Katarina op, Katarina Vermeulen, met muzikanten. Ze heeft een prachtige stem. Een lage stem, zwoel ook wel, maar niet Frans zwoel zal ik maar zeggen, geen Brunistem, of Birkinstem, nee, een heel eigen geluid. Ze kan ook prachtig a capella zingen. Ze maakt muziek in de oude traditie, veel jarenzestig en zeventiginvloeden. Haar teksten zijn in het Engels. Ik hoor veel van het muzikale Bramjargon terug, Bram Vermeulen was haar vader. Ik hoorde haar voor het eerst zingen op Brams crematie. Don't Fance Me In zong ze toen, met zo'n mooie kracht, zo muzikaal en swingend, dat gaf een mooi gevoel in de aula van Driehuis. Het klonk als: Pap, je bent dan wel dood, maar ik blijf zingen, moet je nou toch eens horen, heb ik ook een beetje van jou geleerd.
Katarina heeft net een nieuwe cd uit. Een aanrader.
Dat geldt ook voor JW Roy, dat van die cd dan, maar ook hij heeft een mooie stem. Hij is geen zoon van, ja, van de ouwe Roy. Jws stem is prachtig melancholiek, er kan heel veel eenzaamheid in klinken, ontzettend veel wanhoop en heel veel gevoelens van mislukking. Maar ook hij heeft veel power. Zijn nieuwe cd is in het Nederlands, vroeger zong hij Engels, daarna Knegsels, jaja, Knegsels, Brabants dialect, hij komt er vondoan van Knegsel. Maar die cd in het Knegsels, Laagstraat 443, die zou ge eigenlijk es moete hore. Zijn nieuwe album hebben we al wel, maar ik heb het nog niet kunnen beluisteren. De liedjes die hij er in Austerlitz van zong, klonken erg mooi.
8 februari 17.16. Ja, mensen, morgen wordt de Echtscheidingsbeurs gehouden in de Jaarbeurs, gezellig. Lekker met het hele gezin een dagje uit, dan krijgen de kinderen meteen duidelijkheid over de toewijzing. Merkwaardig fenomeen, zo'n beurs. Ik stel me al die ruzies voor, het begint al met wie het kaartje moet betalen. Als ik zelf zou gaan scheiden zou ik nooit naar zo'n beurs gaan, ja, misschien om een nieuwe vrouw op te doen. Nee, rare toestand is dat. Maar ik ga overigens ook niet naar de Vakantiebeurs voordat ik op vakantie ga. Ik ben niet zo'n beurzenmens, alleen de HorecaVa, daar mag ik graag heengaan.
Gisteravond te Baarn gespeeld, in theater De Speeldoos. We hadden wat last van CKV-ers van het Baarns Lyceum. Leuke jongeren hoor, maar zodra het licht uitgaat gaan ze zitten kloten. Het is erg hinderlijk voor de rest van het publiek. Officieel beleid van De Speeldoos is dat ze maar met zijn tweeen naast elkaar mogen zitten, en die clubjes van twee daar moet ook weer flink wat afstand tussen zitten. maar gisteren waren ze met zijn allen bij elkaar gaan zitten, en dat geeft gezeik, gekeet, ge-sms, gegiechel en gedoe. Na de pauze waren ze weer opgesplitst, toen ging het een stuk beter. Het was in ieder geval voor de pauze zeer slecht voor mijn concentratie, CKV-ers, bedankt. Het is leuk dat jullie er zijn, dat vind ik echt, maar lul er niet steeds doorheen, en zet je mobieltje uit. Het is geen film die draait, en die toch wel blijft draaien als je er doorheen praat, het is live, en als je niet luistert is er geen reet aan, dus moet je wel luisteren.
6 februari, 21.50. Nederland speelt voetbal tegen Kroatië, en binnenlands speelt Sparta tegen Nac, Rutjes is aan de bal, maar dat even terzijde. Nee, Nederland speelt goed, voor de verandering, staat met 2-0 voor, zelfs de ouwe Kraaij, die in Hilversum analyseert voor de radio, is positief. Hij klinkt zoals hij eigenlijk nooit klonk, vrolijk. Het moet niet gekker worden. Zou er dan toch hoop zijn voor het EK? Je zou het haast hopen, dan is dat gezeur over Van Basten tenminste een keer ten einde.
Gisteren was het Super Duper Tuesday, Amerikanen houden van overdrijven. Moet je nagaan, dan zijn dit alleen nog maar voorverkiezingen in een gedeelte van de VS. Het is niet meer dan een enorm toneelstuk in het grootste theater op aarde. Radio 1 had er een mooie uitzending over, vannacht, ik heb niet alles gehoord, een mens moet ook een keer slapen. Het was gezellige radio, het swingde. Die Super Duper Tuesday, of die Tsunami Tuesday, zoals hij ook wel genoemd wordt, had wel een enorm voordeel. Peter R. De Vries, de grote bestrijder van onrecht, een van de grootste televisiecriminelen van Nederland, die was snel vergeten.
Het zou best eens kunnen dat deze De Vries zijn hand verschrikkelijk overspeeld heeft. Ik zal er geen moment om rouwen, maar het zou best eens kunnen dat die nare Van der Sloot de hele boel verschrikkelijk in de maling heeft genomen. Een treurige vertoning, weerzinwekkend, het dode meisje, daar gaat het allang niet meer over. Walgelijk. Afijn, ik heb er een columnpje over gemaakt in het AD van gisteren. Ik kreeg er veertig mailtjes op, mooie, warme mailtjes. Ik pleit voor een decoder, waar De Vries achter gaat, de echte liefhebbers kunnen dan hun geld witwassen middels betaald kijken naar De Vries, aldus Vincent R. Bijlo.
O, ja, ik moet u nog even een tip aan de hand doen. De hoorcolleges van Maarten van Rossem. Die zijn werkelijk magistraal. We hebben al een paar avonden luisterend doorgebracht, luisterend naar die mooie, slepende, relativerende stem. Die grappen die hij maakt, het zijn een soort Wim Kangrappen, dat bedoel ik uiteraard positief. En men leert veel. We hebben nu zijn college over de geschiedenis in het groot gehoord, van de big bang tot heden, en het college over de geschiedenis van Amerika. De koude oorlog en Hitler hebben we nog tegoed. Ze zijn uitgegeven door Home Academy, ook via internet als mp3 te bestellen: http://www.homeacademy.nl
Nog steeds 2-0. Voetbal heeft altijd de neiging om minder spannend te worden als ik ernaar ga luisteren. Doelpunten vallen altijd als ik niet luister. O, wacht, nee, nu toch niet, 3-0, Vennegoor Of Hesselink, een van de twee, ik kon het moeilik zien, ik zit nogal ver van Split. Nee, even voor de niet-kenners, die man heet Vennegoor Of Hesselink. Maar toen ik hem nog niet kende en ik hoorde dat hij gescoord had, dacht ik echt dat de verslaggever niet had kunnen zien wie er gescoord had.
Er wordt veel vuurwerk afgestoken te Split, niemand, maar dan ook echt helemaal niemand had dit verwacht, 3-0, dat Kroatië, dat Engeland hoogstpersoonlijk de toegang tot het EK heeft ontzegd, dat Kroatië is geen schim van wat het toen was. Dit is overigens een oefenwedstrijd. Het zal wel met het carnaval te maken hebben, dat ook in Split enorm is gevierd, de drank vloeide rijkelijk, er gingen schotels met gebraad rond, er was muziek, ah, de scheidsrechter fluit af, 3-0.
Ik ga eens naar Mariska toe, die zit vast binnen, ik zit in de studio in de tuin, die zit vast tv te kijken. We hebben sinds gisteren digitale televisie, 198 zenders geloof ik, waanzinnig, van Babytv tot Playboytv, nee dat moet eigenlijk andersom qua conceptie.
29 januari, 17.15. Wij zijn in het weekend toch in een leuk hotel geweest... tuindorphotel Lansink te Hengelo.
Het is raar, maar bij Hengelo, Hengelo Overijssel bedoel ik hier, bij Hengelo denkt men doorgaans niet aan leuke hotels, sorry Hengelo maar dat is gewoon zo. Maar dit... Tuindorp is een wijk ontworpen in opdracht van Stork, om de arbeiders van Stork's machinefabriek te huisvesten. Een leuke wijk, met grote en kleine huizen door elkaar zodat sociale menging, zo noemt men dat, zodat sociale menging ontstaat. Er is een openluchtzwembad midden in de wijk, en het voormalige thee- en koffiehuis is omgebouwd tot hotel, luxe hotel mag ik wel zeggen. De arbeiders van Stork hadden het allemaal maar overdreven onzin gevonden denk ik, maar wij niet. Erg goed eten, leuke sfeer, zeer gastvrij en goede bediening. Het zal ongetwijfeld heel duur geweest zijn, maar daar weet ik lekker niks van. Het geheel werd betaald door een vriend van ons, met wie we af en toe leuke uitjes doen naar een hotel. Dat heeft het voordeel dat Maris en hij (omdat er geen Bob nodig is( lekker wijn kunnen drinken. Als je je hotelbed nog mar kunt vinden, daar gaat het eigenlijk om.
Volgende keer zijn wij weer aan de beurt om te betalen, Mercure Hotel Bunnik stel ik voor.
Ik lees net op teletekst dat Hirsch Ballin gokken via internet wil verbieden. Ja, dat is een dure hobby, het heeft de Société générale zo'n 5 miljard Euro gekost. Het is een ongelofelijk idee dat iemand van achter zijn scherm zomaar 5 miljard kan verspelen, en toch is het gebeurd. Het is ongeveer 2 keer de hele begroting van het Nederlandse ministerie van Ontwikkelingssamenwerking.
Verder weinig nieuws, de wereld draait door, met veel wolken, ik heb zin in zon. En in optreden, dat is alweer veel te lang geleden. Vrijdag mag ik weer eens.
24 januari, 17.30. Vlakbij Peer in België, u weet wel, van Betermeubelen, op de vliegbasis Kleine Brogel, daar liggen kernwapens. Dat heeft de Belgische minister van Defensie De Crem per ongeluk gezegd. Althans, hij heeft gezegd dat er in Kleine Brogel "nucleaire capaciteit" is. Hij bedoelt daar volgens zijn woordvoerder mee dat de infrastructuur er ligt om kernwapens te lanceren. Nee, De Crem, ge hebt uwen muil voorbijgepalavert. Ik zou ze maar snel verplaatsen, naar Spa of zo, of naar een ongebruikte sekskelder, dit is bloedlink natuurlijk, Pakistaanse toestanden. Weet u wat er op een Belgische kernkop staat? Niet in de hand houden.
De beurzen blijven de gemoederen ook flink bezighouden. Iedereen zat toch een beetje te hopen op een recessie, leuk, dan gebeurt er weer eens iets, maar die bleef uit. De koersen springen alle kanten uit, iedereen had zijn deskundigen al uitgenodigd om over de crisis te praten, en hup, daar gingen de koersen weer omhoog. De economie heeft een flinke verkoudheid te pakken, met koortsaanvallen. maar het valt me wel op hoezeer wij nog steeds aan het handje van Amerika lopen. Mandag was Wall Street dicht, en gelijk wist de rest van de wereld het niet meer. Koersen tuimelden, paniek brak uit. Dinsdag ging Wall Street weer open, even zakte het daar ook in, maar al gauw ging het weer goed, en trok de rest van de wereld weer bij. Woensdag was Europa en Azië weer flink in de min, tot om halfvier Wall Street weer openging, toen ging het weer beter.
En vandaag was het vertrouwen toch weer helemaal terug. Het lijkt me een behoorlijk bangig en nerveuzig gedoe, die beurs. Ik las ergens, de handel gaat nu veel via computers, dat een handelaar in 12 seconden, met 4 muisklikken, 120.000,00 Dollar rijker was geworden. Maar armer kan dus ook.
Vanmiddag hebben we weer eens het kleutercabaret gedaan, ditmaal in Utrecht. Stadse keuters lijken zich toch minder lang te kunnen concentreren. Daar moet je de show op aanpassen. Meer Slang erin denk ik, meer fucking juf en zo, nee, niet gezellig, normen en waarden, fatsoen moet je doen, haha!
Gisteren heb ik de draad weer opgepakt van mijn nieuwe roman, waaraan ik vorig jaar in Portugal was begonnen. het wordt een verhaal over een alwetende blindengeleidehond die het mensdom met verbazing beziet. De mens is een wezen dat er lol in schijnt te hebben de zaken zo ingewikkeld mogelijk te maken. Dat kost hem heel veel tijd, en wat doet hij vervolgens met de tijd die hij over heeft? Die doodt hij, zoals hij het zelf noemt, voor de televisie. De enige conclusie die je hieruit kan trekken is dat de mens niet tegen tijd kan, tegen lege tijd.
Ik ben benieuwd hoe ver ik daarmee kom. Het probleem is dat het verhaal tot op heden geen dialoog bevat. Of nou, is dat eigenlijk wel een probleem. De Hond verstat wel mensentaal, maar kan het niet spreken. Ik kijk wel hoe het zich ontrolt, ik heb geen raamwerk gemaakt of een lijstje met sleutelscènes. Dat doe ik eigenlijk nooit. Hoewel, bij de Woordvoerder, mijn laatstverschenen roman, nog volop verkrijgbaar bij De Slegte, had ik dat wel gedaan.
Oja, by the way, ik heb een mooie nieuwe site ontdekt waar je je favoriete muziek kunt beluisteren: http://www.last.fm Vroeger had je het befaamde Pandora.com, maar daar mag je als Europeaan niet meer naar luisteren. Zeer discriminerend maar het is niet anders.
19 januari, 14.00. Dat was wat zeg, vijf dagen zonder deadlines, vijf dagen geen columns, geen BNR voicemail, geen voorstellingen, niks, alleen maar lezen, eten, slapen, praten en met zijn tweeën zijn. Nou, op een avond na, toen zijn we uit eten geweest met een jeugdboekenschrijver en zijn vrouw.
We hebben ook weer eens een hele avond tv gekeken. Dat was lang geleden. Heel veel programma's over heel veel onbekende Nederlands zijn er tegenwoordig. Ik noem "het mooiste meisje van de klas""spoorloos" een of ander programma waarin met Nederlanders in den vreemde aan het huilen maakt over dode familieleden en confronteert met overgevlogen vriendinnen en nog veel en veel meer. Allemaal programma's waarvan ik me afvraag wat ze op de publieke zenders moeten. Ze kosten waanzinnig veel geld, iedereen vliegt voor die programma's de hele wereld over, en waar dienden ze toe. Volgens mij moet elk programma van een publieke omroep een programma zijn dat in die vorm niet gemaakt kan worden door een commerciële omroep. Bovendien is de kwaliteit van de meeste van dat soort programma's bedroevend slecht. Slordig gemaakt, met veel losse eindjes en veel onbeantwoorde vragen.
We waren in Epen, Limburg. Eigenlijk zou iedereen daar eens geweest moeten zijn, in die buurt. Het is het meest heuvelachtige stuk Nederland. Het is mooi om daar te lopen en te beseffen dat dat ook Nederland is. Het heeft iets engels, en een soort sereniteit. Nu helemaal, in deze week, er was bijna niemand. Het landschap lag leeg en stil heuvelachtig te zijn, dinsdag woei het heel hard, oceanen van wind rolden over de heuvels.
De vijf dagen waren voorbij voordat we het wisten. Met een beetje tegenzin zette ik gisteravond de computer weer aan, er waren tachtig nieuwe mailberichten, daar zaten maar twee spammetjes tussen, Duitse spammetjes, dat is een nieuwe trend, Duitse Spam, levensgevaarlijk.
Ik lees nu vanmorgen in alle kranten n weer gezeik over Wilders en zijn Koranfilm. Jongens, luiste nou toch eens even. Wat laat iedereen zich opnaaien. We weten niet eens of die vent ook maar een seconde van zijn film heeft gemaakt! Wilders wordt gemaakt door de media en da angst, als we ophouden mee te gaan in zijn spelletje zijn we van hem af. Waarom beseffen we dat niet. Misschien is Wilders gewoon levensmoe maar is hij te laf om zich van kant te maken, of is hij verslaafd aan de kick van haat, de kick van gevaarlijk leven, of heeft hij een erg saaie vrouw, of weetikveelwat, maar houd nou toch eens op over die nare xenofoob. Geen enkel probleem heeft die man ooit opgelost. Dan zeggen mensen, en ook mensen die ik hoog acht: "ja, maar, hij stelt tenminste dingen aan de kaak." En wat dan? Zijn eigen vervormde wereldbeeld, zijn kleinheid, zijn bekrompenheid, zijn arrogantie. Projectie, meer is het niet. Alles waar hij bang voor is projecteert hij op Moslims.
En als ik dat dan zeg, tegen die mensen die ik hoog heb zitten, zeggen ze dat ik voor de Moslims ben. Ze zijn blijkbaar ook al besmet met het wie-niet-voor-is-is-tegen-onsvirus. Ik ben niet voor de Moslims, persoonlijk heb ik niet veel op met religies. Ik ben voor vrijheid van geloven en niet geloven, van kunnen zijn wie je bent.
Dat impliceert dat ik Wilders ook moet laten zijn wie hij is, dat wil ik ook graag doen, ik wil alleen anderen wel laten zien dat Wilders ze niet moet leiden, want dat is wat er gebeurt, hij leidt, de rest volgt, beeft van angst voor zijn Koranfilm. Jongens, doe eens wat volwassener alsjeblieft.
12 januari, 17.30. Zo voorlopig uitgespeeld. Er zit een gapend gat in mijn speellijst. Donderdag hadden we Heerlen. De schouwburg is verbouwd daar, dat is wat geworden zeg, maar het kleine zaaltje waar wij stonden is nog ongeveer hetzelfde. De akoestiek is wel veel beter geworden. Het was een lekkere voorstelling, temeer daar mijn band, die niet ik komen opdagen, bestaande uit Limburgse Marokkanen, de Parkstadgroep heet en uit Heerlen afkomstig is.
Vorige week vrijdag op Texel gespeeld, in Klif 12, het theaterrestaurant in Den Hoorn. Altijd erg leuk, goed om Cor weer te zien, de drijvende kracht achter het etablissement. Bier van de Texelse bierbrouwerij gedronken. Er waren veel bekenden. Allemaal mensen van de wal die huisjes hadden gehuurd, en zo een combiBijlominivakantie maakten. Zelfs uit Berlijn was men naar Texel getrokken om mij te kunnen zien.
Maandag gaan we lekker vijf dagen naar Limburg, vakantie houden. Ik zal proberen vijf dagen niet te werken. Er moet weer eens veel gelezen worden, dat schiet er nogal eens bij in, behalve die eeuwige kranten natuurlijk.
3 januari 2008, 21.45. Zo, mensen, de beste wensen, dat 2008, dat zullen we eens even zeg. Ja, zonder goede voornemens, alleen dat ik elke dag ga leven alsof het oudjaar is, dan is er elke avond champagne en vuurwerk.
Ik ga lekker op dezelfde voet voort, een goede voet, een grote voet met niet al te lange tenen.
Van het pimpen van de site, waarover ik in mijn vorige bijdrage schreef is nog geen zak terechtgekomen, maar dat komt, zeker voor 1 januari 2009. Jongens, er was zoveel te doen in december. Voorstellingen spelen, een gasthoofdredacteurschap bekleden bij de AVRO radio, een oudejaarsshow maken die ik hier samen met Mariska ten dorpe heb opgevoerd, columns schrijven, mijn dagelijkse bijdrage maken voor BNR Nieuwsradio, echt, ik zat geen moment stil.
Ik zal verder niet terugblikken, we zijn lachend over de drempel gegaan, in goed gezelschap. Ik zal wel beloven, voor de zoveelste maal, dat ik wat vaker zal schrijven.
27 november 22.00. Ik ga mijn hele site pimpen, of laten pimpen eigenlijk, pimp my site. Zoals het nu is, kan het niet langer. Er moet een nieuwe rubricering komen, dit kan echt niet meer anno 2007, in deze moderne tijden, reeds.
Hee, mijn cultuurpip voor vandaag: De dvd's van de Fred Hachee shows, sterker nog, het hele oeuvre van Wim Schipers. Het is te bestellen op http://www.vpro.nl en dan klik je op "winkel."
Nee, maar die site, dat moet gewoon een portaal naar de nieuwe Bijlo worden, met een overzicht van al zijn activiteiten, een goed archief, een apart winkeltje, een bierhoekje, een gezellige lounge, ik heb een sitebouwer gevraagd om er eens naar te kijken, deze week komt ze met een voorstel.
Ja, de première is geweest, van Mijn Laatste Sigaret. We hadden ditmaal geen vrienden en familie in de zaal, een hele enkele uitzondering daargelaten. Vrienden en familie hebben namelijk de neiging niet zo goed mee te doen. Ze zijn vaak zenuwachtiger dan ik zelf voor de première, slaan dicht, zwijgen waar gelachen dient te worden. Ik wil niet zeggen dat dat de vorige keer de oorzaak was van de niet-denderende recensies, maar mijn vrienden en familie hebben de zaak geen goed gedaan, zoveel is wel zeker.
Het klinkt keihard, maar zo bedoel ik het niet. Het is een zakelijke kwestie. Ze zijn leuk en lief, stuk voor stuk, echt waar. Nee, het komt ook omdat ik erg nerveus word van zoveel bekenden in de zaal. Ik heb de neigig tijdens de show aan die mensen te gaan denken, en dat is niet goed, dan verlies ik mijn concentratie.
Daarom mochten ze dit keer niet komen. Ik ga ze nog wel uitnodigen, op 22 december, dan speel ik te Nieuwegein, dan maken we een mooi vriendenfeest.
Ditmaal waren de recensies mooi, op een uitzondering na. Het Parool vond het niks, althans, Ruud Buurman vond het niks, de rest vond het top. Hij schrijft altijd slecht over mijk, hij zou ook gewoon niet meer kunnen komen, als hij er toch nooit een reet aan vindt, of zou hij toch nog hoop gehad hebben dat het dit keer wat leuker was. Nee, dat was het niet, althans, volgens Zuurman, een zeer beroerde recensie, beroerd geschreven ook, ik zal er verder geen woorden meer aan vuil maken. Mar je zou toch denken, als de hele zaal, en dat was zo.... O nee, ik zou er niets meer van zeggen. En je moet ook niet je persoonlijke frustraties als recensent.... Nee, ik houd er over op. En het feit dat ik ooit een interview met hem weigerde.... He, man, laat nou toch.
Intussen kan ik ook nog melden dat de cd klaar is. Die komt ook uit bij het voornoemde Bastamusic. Een mooie maatschappij met mooie titels. De cd gaat 13 liedjes bevatten, door mij persoonlijk ingespeeld. Jakob Klaasse, in het bezit van een van de beste paar oren van Nederland, heeft hem geproduceerd. Klinkt niet al te beroerd, vinden wij.
5 september 20.20. Walgelijk lang weer niet geschreven, ik zeg virtueel sorry, en ik heb geen excuses. Ik heb natuurlijk wel gewerkt tussen 1 augustus en heden, maar daar had natuurlijk best even een paar minuten internetdagboek af gekund.
4 augustus had ik mijn allereerste try out van Mijn Laatste Sigaret in het Openluchttheater in het Vondelpark te Amsterdam. Het was een mooie warme avond, qua weer, een van de weinigen. Ik vond mezelf een ontzettende lul, vooraf, dat ik besloten had teksten die ik nog nooit ergens had laten horen hier te doen, buiten. Ik had geen idee hoe lang het zou gaan duren. Maar , waarom zou ik ook niet, dacht ik toen ik het podium opliep, dat bange gedoe, kom hup, en daar ging ik.
Ik was redelijk tevreden na afloop. Maar leuker nog dan die relatieve tevredenheid is altijd weer het magische van zo'n eerste keer. Dat de voorstelling zich ontrolt, en dat hij toch redelijk lijkt op wat je in gedachten hadden. Of we, moet ik zeggen, ik heb een regisseur. Had ik natuurlijk al, in Mariska, en ook in Boudewijn Spitzen, maar zowel Maris als boudewijn zijn meer klankbordregisseurs. Mijn hnieuw regisseur heet vincent Van den Elshout. Hij is veel toneelmatiger, zit ontzettend op de opbouw. Dat is erg leuk om zo te werken, althans, tot op heden. Je weet het niet, als ik slechte recensies krijg gaat hij er natuurlijk meteen uit, en hoe, zo, nou, dan kan hij beter emigreren.
Een leuke man, de samenwerking is erg inspirerend.
Wat hadden we nog meer voor highlights in augustus... Ja, we zijn drie dagen in de Eifel geweest. Bij vrienden die daar in een huisje zaten met hun 4 kinderen. Dar pasten wij niet bij, of misschien wel, op matjes in de woonkamer, maar dan ben je elke dag om zes uur wakker, omdat de kinderen het zoooooo leuk vinden dat wij er zijn dat ze je bespringen.
Wij sliepen in Hotel Kronenburg, in het middeleeuwse vestingstadje Kronenburg. We hadden de Romantikzimmer, met een hemelbed. Lucas, het jongste kind van de vrienden, snapte er niets van. In een waterbed zit water, dat weet hij, maar wat zit er dan in een hemelbed? Hemel? Uiteindelijk vond hij dat wij in een hemelwaterbed sliepen.
Het weer was niet echt goed, koud en een dagje regen, maar de zon scheen in ons, he, wat ben ik een positivist, nee, als je zin hebt en tijd, bezoek de Eifel eens, een soort Ardennen, maar dan zonder chagrijnige Walen.
16 augustus was Elvis dertig jaar dood, ja, en nou is er net een boek verschenen in het Nederlands over Elvis, het heet ook Elvis in Nederland, en bij dat boek zit een cd. Daar spelen en zingen Nederlandse muzikanten hun favoriete Elvisnummers op. Leuke cd, Fréderique Spigt doet een prachtige Suspicous Mind, JW Roy is weer meesterlijk in Tru Love, en ik zelf, ik geef geen oordeel, dat mag u doen.
Intussen zit ook de Uitmarkt te Amsterdam er weer op, dar heb ik ook gespeeld, in de Theaterfabriek, dat ligt aan de oosterdokse handelskade. De Uitmarkt was dit jaar helemaal aan die kant van de stad. Een enorme verbetering vind ik, je krijgt opeens een heel ander beeld van Amsterdam, echt vernieuwend.
1 september had ik de eerste try out van mijn hele voorstelling, in Zevenbergen. Dat was nog wel eens even andere koek. Nou het ging wel, zeker voor de pauze, maar na de pauze leek de voorstelling te ontaarden in een soort lange redevoering van een haast Fidel Castro-achtige lengte.
dat moet echt anders, het experiment was erg leuk, maar het was nogal schoolmeesterachtig, beetje betweterig. "De moderne mens is een koe. De supermarkt is zijn weiland, de staat zijn heiland." Dat soort dingen, en dat dan een kwartier achter elkaar. "integratie is een eenheidsworst, een frikadel. Daar stoppen ze slachtafval in. Ze doen het zo subtiel dat het niet opvalt, het slachtafval is geïntegreerd in de frikadel."
Jajajajaja, zo dus. O, ik heb ook nog in de jury gezeten van de RVU Radioprijs. De prijs voor jong aanstormend radiotalent op documentairegebied. Je kunt alle genomineerden terugluisteren, en niet-genomineerden ook geloof ik, als je tijd hebt: http://www.rvu.nl