alles tot 1 augustus 2009 vind je hier

20 juni 21.15. Brazilië speelt tegen Ivoorkust, en het gaat allemaal ontzettend langzaam, zoals heel veel wedstrijden in dit WK ontzettend langzaam gaan. Alsof ze bij 35 graden aan het voetballen zijn. Hoe zou dat komen? De bal, denkt men, de zwabberbal. Misschien moet men na de voorrondes met een andere bal gaan spelen, hoewel, de verliezer kan altijd de bal de schuld geven, of de vuvuzela's, die machtige zwerm bijen die altijd in het stadion aanwezig is.

Het is rust, het staat 1-0 voor Brazilië, maar het is, volgens de BBC-5Liveverslaggevers, por, so poor, dramatically poor. Toen Engeland eergisteren speelde wisten ze gewoon niet wat ze moesten zeggen. Ze stonden met hun bek vol tanden, zo slecht was het. Leuke stunts al, vanmiddag nog Italie-Nieuw-Zeeland 1-1, met een versierde strafschop van Italië. e Zwitsers hebben de Spanjaarden verslagen, de Duitsers zijn ook verslagen, door wie ook weer... de Mexicanen? Ik kan het even niet nakijken, Int3ernet Explorer loopt weer eens vast.

Eigenlijk stelt iedereen teleur dit WK, zeker de favorieten. Houden ze zich in? Nee, de bal meneer, de bal. Nederland is het enige land dat zich tot dusverre heeft geplaatst voor de achtste finales, dat dan weer wel, degelijke coach, Van Marwijk, maar je, de bal he, de bal, kon ons nog wel eens parten gaan spelen.

Tweede helft is begonnen, zelfde zomeravondtempo. O, 2-0, goede goal, foutje van de doelman, dat wel, nou, dit lijkt me wel gespeeld eigenlijk. Ontvangst begint ook rond deze tijd erg slecht te worden. Ze zenden de wedstrijden niet op internet uit, dat mag niet van de sponsors, dat zijn de dictators in onze democratie. Ze zenden alleen via de middengolf uit. Klinkt vooroorlogs. Fabiano scoorde, schrijf het even zoals ik het door Radio Oranje versta, man wat een geluid. Goed, ik zet hem uit, Kalou, wacht even, klein kansje voor Ivoorkust, nee.

Deze wedstrijd wordt gespeeld in Soweto, merkwaardige gedachte, mooie gedachte ook, soms is er vooruitgang.

Oooo, 3-0! 

18 juni, 11.15. Ik doe nu iets dat waarschijnlijk nog nooij iemand heeft gedaan. Ik schrijf dit liggend in de stoel van de tandarts, met het brailleapparaat op mijn bovenbenen. Ze inspecteert mijn gebit, peutert tussen mijn kiezen, eeeh, kriebel, heeft ze iets gevonden? Ze zucht, geeft nog wat pufjes lucht over mijn gebit, om beter te kunnen zien. "Je moet wel goed langs de randen van het tandvlees poetsen." "Jajajajaja, huhuhu," slik. Altijd hetzelfde. Ik moet. Ze staat lang stil bij 1 kies. "Hoofd iets naar links, ja, god, mond iets verder open..." Telefoon, Jeanette, mondhygiëniste en de vriendin van de tandarts neemt op. Ze spreekt blijkbaar met een dove man. "Ik had uw vrouw.. ik zeg ik had uw vrouw aan de telefoon.. Uw vrouw ja, die had ik aan de telefoon net... Die zat naast u ja, in een... naast u, geen haast u, naast u..." Tandarts krabt aan de binnenkant van mijn voortanden. ,Zo, klaar! Geen gaatjes, mond mag dicht. Klap. Maar gebit moet wel even worden schoongemaakt door de mondhygiëniste."

2 maart 21.45. Zo, nu loopt echt alles een beetje op zijn eind. Morgen verkiezingen, campagne gedaan, de vlag wappert, de posters hangen, nu maar afwachten. Bijna klaar met Vincent Kijkt, nog een aflevering opnemen, en nog maar één Verlicht, te Neede, dus als u hem nog wilt zien, de voorstelling, kom dan zaterdag 6 maart naar Neede!

Het zouden eigenlijk gemeenteraadsverkiezingen zijn, morgen, maar ze zijn gestolen, door de landelijke politiek. Ze zijn een soort try out voor de landelijke verkiezingen op 9 juni. Ik heb nu al halfdoof van al het gekrakeel en de islamisering. Het lawaai zal alleen nog maar toenemen. Men bestrijdt voornamelijk elkaar, hakt, vangt klappen op, o, die Wilders met zijn symboolpolitiek, hoofddoekjes verbieden, straatcommando's en dan komt alles goed. Alleen maar repressie, de knoet, honen. Wat een nare toon. Hij zaait gif, die man. Hem bestrijden lukt og niet echt, haal nooit de geschiedenis erbij, ook al is dat nog zo verleidelijk. Hier en nu, daar gaat het om. Men schiet nog te vaak in een kramp voor die man. Als hij zeg dat de PvdA de Partij van de Arabieren is, moet je toch eigenlijk gewoon lachen. Het is kleutertaal, simplistisch gezwets. Daarmee bagatelliseer ik niet, er zijn problemen, maar die los je niet o met honen en knoets en stoere taal en repressie.

25 februari, 17.20. In de kleedkamer van het goede oude Koningstheater, ook al zo'n begrip in cabaretland. Frank Verhallen, directeur, was ooit cabaretrecensent voor Trouw. Hij heeft nu ook een Academie, die heet Koningstheaterakademie, waarom dat met een k moet is mij niet geheel duidelijk. daar worden jongeren opgeleid in de kleinkunst.



6 februari 16..04. Op de verwarmde stoel in de nieuwe Saab. We hebben hem nu tweeënhalve maand. Wat een wereldauto zeg, alle moderne gemakken zitten erin. Motor, toeter, stuur, noem iets en hij heeft het. Ruiten, spatborden...
Het is onze eerste auto met climate control. Je start de motor, en dan wordt het na verloop van tijd gewoon twintig klein nulletje c. Sterker nog, zolang de lucht nog niet warm is, wacht hij met lucht blazen door de roostertjes. Meesterlijk ding, het enige is dat ik zelf nog niet kan rijden, nee, dat hoeft eigenlijk niet, niets zo prettig als een leuke chauffeur.
We zijn op weg naar Wadway, onder de rook van Hoorn. Het legendarische Wadway, mag ik wel zeggen. Daar staat een theaterkerkje in the middle of nowhere. Er lopen was schapen omheen, het is er altijd kouder dan bij ons. Toen ik er voor de eerste keer kwam dacht ik: Dat wordt 10 man publiek vanavond, maar het zat stampvol. Het is een begrip. De eerste elpee van Neerlands Hoop is er opgenomen, die heet ook Live On Wadway.
Ik heb veel leuke voorstelling gespeeld. De opkomst valt hier en daar wat tegen. Daar hebben veel cabaretiers last van. Ja, de crisis meneertje, gecombineerd met het feit dat mensen tegenwoordig veel vaker op het laatste moment besluiten naar het theater te gaan. Dat betekent dat je op een andere manier dan vroeger publiciteit moet maken.
Tourtje zit er alweer bijna op. Erg jammer. Maar ik ga in september weer verder.
Intussen ook met andere dingen bezig. We hebben al drie afleveringen van Vincent Kijkt opgenomen. Een tv-programma voor Het Gesprek. Ik bezoek beeldend kunstenaars in hun ateliers. Zij leggen mij uit wat ze doen. Ze moeten soms erg zoeken naar woorden. Ze worden gedwongen op een andere manier te praten, omdat ze dingen moeten verwoorden die ze nooit verwoorden. Er ontstaan erg interessante gesprekken, over zien en niet zien, over anders kijken. Het programma levert mooie portretten op van de kunstenaars. Het is weer eens wat anders. Gesprekken met kunstenaars zijn vaak zo bravig en door redacties voorgekookt.
We zijn bij Gerti Bierenbroodspot geweest, bij Jeroen Henneman en Marliz Frencken. 12 februari wordt het eerste programma uitgezonden.

16 december 21.15. Mag ik u even wijzen op een expositie? Ja? Bijlo's cultuurtip van deze week is NIet NOrmaal, alle info op http://www.nietnormaal.nl Het is een expo die gaat over alles dat wij normaal vinden en uitsluiten, en hoe dat dan wel komt. Gisteren werd hij geopend, hij is de Beurs van Berlage, ik mocht speechen, Maxima opende officieel. Hier is mijn speech.

Ja, mensen, mensen, jajajaja… Onee, normaal doen, gewoon doen, er is pers, er is een Koninklijke Hoogheid, er zijn belangrijke gasten. Gewoon, brave dingen zeggen, dat het fantastisch is dat ik hier sta, dat het zo goed is dat er eindelijk aandacht in de normale wereld is voor niet normaal, dat het zo leuk is dat deze expo in een gebouw gehouden wordt dat ontworpen is door mijn overgrootvader, niemand gelooft ooit dat Berlage mijn overgrootvader is, zoals ook nooit iemand gelooft dat die handicap van mij gewoon een nephandicap is, maar dat is hij wel, Berlage, mijn overgrootvader. En dat is hij wel, die handicap, een handinep, ik ben niet blind, dat maken jullie ervan, zien is de norm, ik wijk af, jajajaja, ik wijk af!
o, nee, echt, normaal doen, bij de mensen horen, praatje houden over kunst die de werkelijkheid op de hielen zit, over het snijvlak van intellectualisme en esthetiek, dienaangaande, dat de vorm…
Maar waar leidt het toe, normaal doen. Hiertoe: ik zit braaf op het podium piano te spelen, komt er na afloop een man naar me toe die zegt: “meneer Bijlo, u doet mij zo denken aan een oom van mij, die ziet ook niets en die speelt ook piano.” Waarop ik zeg: “U doet mij zo denken aan een oom van mij, die stinkt ook uit zijn bek en die lult ook uit zijn nek.”
Normaal doen leidt hiertoe: Ik Sta in een winkelstraat op mijn vrouw te wachten, die is even een winkel binnengelopen, duwt iemand zomaar 5 Euro in mijn hand.
Normaal doen leidt ertoe dat ik geheel zelfstandig met de bus kan reizen. Ik sta bij de bushalte, de bus stopt, iemand helpt mij voorin de bus, ik word door het gangpad doorgegeven en door de achterste deur weer op straat gezet.
Zien is de norm en daarom ben ik niet normaal. Dat is wel heel makkelijk, zienden. Want als er een bevolkingsgroep niet normaal is dan is dat wel de ziende medemens. Weet je wat zienden normaal vinden? Dat je je tieten laat opvullen als ze ze te klein vinden. ER zijn zelfs ouders die hun dochters borstvergrotingen geven voor hun 18de verjaardag. Dat ging bij ons thuis toch echt heel anders. Mijn vader zei: “Als jij al rookt op je 18de verjaardag mag je je rijbewijs halen.”
Borstvergroting op je 18de is normaal. Ik zou tegen die ouders willen zeggen: “Had wat beter je best gedaan bij de conceptie, dan waren ze misschien wat groter geweest. En bovendien, als je je kind een borstvergroting geeft zeg je als ouder dat je kind niet normaal is, dat vind ik pas niet normaal.
Zienden maken het zichzelf zo moeilijk, ze mogen niet zijn wie ze zijn, ze mogen alleen maar normaal zijn, normaal is dan dat je je billen laat afzuigen, dat je je face lift en botoxt. Barbies zijn het, ze jagen modespookbeelden na.
Ze zouden eens alle spiegels een jaar moeten verbieden, de wereld zou stukken oprechter worden. Narcisten zijn het, met veel te veel geld dat ze niet willen uitgeven, alles moet op een koopie.
Veel kleren hebben, dat willen ze, en zo goedkoop mogelijk. Ik sprak laatst een Indiase vrouw, ze werkte in India in een schoenenfabriek. Ze kwam naar Nederland, zag ion een etalage de schoenen staan waaraan zij in India werkte. Ze kostten hier 100 Euro, dat is voor ons niet duur. We rekenden het om en toen moest ze huilen. 100 Euro is voor haar een jaar loon
Wij vinden dat normaal, zoals we ooit slavernij normaal vonden. Als genoeg mensen iets vinden, dan wordt het vanzelf normaal en dat kan zeer gevaarlijk zijn. Ik heb een donorcodicil ingevuld, waarin ik heb vastgelegd dat ik mijn ogen nalaat aan Geert Wilders.
Pas toch op met dat normaal, voor je weet wordt je op je neus geselecteerd, of op je Ogen, of op je benen, dat je lam bent of islam bent. Je identiteit wordt hier platgewalst en ingewisseld voor een openbare ruimte die smaakt naar junkfood van McDonald’s, naar niets. Het is een kerstboomloze ruimte met kruisloze mijters, een anoniem niemandsland dat bewaakt wordt door beveiligingscamera’s. hier onderscheid je je door je niet te onderscheiden. Hier rijdt iedereen rond in een auto die “exclusive” heet en uit een limited edition komt. Hier rijden we in files naar Center Parcs. Maakt dat gelukkig? Als iedereen niet gelukkig is is ook dat weer normaal. En trouwens, binnenkort wordt er net zoals vroeger met het fluor prozac aan het leidingwater toegevoegd.
Het is een kille wereld, waar wantrouwen regeert. Hier is een vergeten broodtrommel van een bouwvakker een verdacht pakketje, dat ervoor zorgt dat in het halve land het treinverkeer een halve dag ontwricht is. Alles dat we niet verwachten is verdacht, en onze verwachtingen zijn vaak gebaseerd angst. Dat maakt ons zo intolerant.
Ik heb een vriendin die een dochter heeft met het syndroom van Down. Ze stapte met haar dochter uit de bus, de deuren sissen achter ze dicht en ze hoort iemand zeggen: “Ach, dat hoeft toch helemaal niet meer, tegenwoordig.”
Het is onze eigen kleine hokjesgeest die hier rondwaart, het wordt tijd voor een niet normale wind. Weg met de hokjes, weg met wij en zij.
Niet normaal
normaal niet helemaal
spoort niet
hoort niet
deugt niet
raar
van lotje getikt, niet helemaal goed,
debiel

moet je de normalen in hun mobieltjes horen, ja, dat is normaal, er is niet voor niets een provider die Debitel heet.
Gek
Mesjoche
Krankzinnig
Krankjorum
Kierewiet
van de ratten
van de zotten
van de pot
klap van de molenwiek
gestoord
geschift
dat kan mijn zoontje ook
ja, nu nog wel
maar over 10 jaar niet meer
dan is hij net zo normaal
als jij
als jij
als jij
als jij
als jij
als jij
als jij


Ik wil om met opa Berlage te spreken, overigens, toen deze Beurs er net was werd dit gebouw beschimpt en bekogeld omdat men het niet normaal vond, ik wil om met opa te spreken, licht, lucht en ruimte.
Is dat nou zo gek?

22 oktober 15.45. Weer thuis, even een ultraminivakantie in Twente gedaan. Wat is het daar prettig zeg, Twente in de herfst is als... ja, als wat, als Schotland in del lente, nee, ik lul maar wat, het heeft iets ambachtelijks, ouds, stevigs, maar niet suf, niet saai. We moesten even, na de première, een Twentemoment, een herfstvenster, een paar kwaliteitsdagen zeg maar, even een stukje ontspanning, een brokje wellness. Dus, zodoende dus, Twente dus. En waar kan men beter genieten van alles dat het leven te bieden heeft…
Niet in zulke VVV-taal, die folders barsten tegenwoordig van de superlatieven. Ik heb er zelfs de column van vandaag aan gewijd.
De première ging heel goed, al zeg ik het zelf. Geen last van zenuwen, geen stijvig gedoe, geen overconcentratie, dat wil ook nog wel eens gebeuren, ook geen onderconcentratie, nee, een lekkere voorstelling.
Vrijdag 16 speelden we in Nw.- en Sint Joosland in Theater De Wegwijzer. http://www.theaterdewegwijzer.nl Wat is het daar altijd ontzettend leuk. Arnout en Trudy zijn sowieso twee van de leukste Nw. En Sint Jooslanders van de wereld.
Het is alsof je thuiskomt daar, in de Wegwijzer. Er wordt voor je gekookt, je mag binnen roken, buiten ook, overigens, en het regent en waait altijd gezellig, althans, altijd als ik kom spelen.
Ik was opeens zenuwachtig vrijdag, het premièregevoel overmande mij in Zeeland, maar toch, Zeeuwen, bekendstaand als zuinig met lach, hoewel het gratis is, moesten toch flink lachen.
Vandaag stond er een mooie recensie in NRC Next, nergens op internet te lezen, dus ik kan niet linken. Erg stoer.

15 oktober 20.05. Zo, ja, ik heb het zo'n beetje onder de knie en uit mijn hoofd. vorige week vrijdag voor het eerst uit mijn hoofd, dus nu al weer vijf keer gedaan, Leidschendam 2x, Hooffddorp 2x en gisteren Beusichem. Dingen vergeten, uiteraard, maar niet echt wezenlijke dingen.

Nog 48 uur, dan première. Ik heb er zin in. Ik moet het toch ook eigenlijk eens over andere dingen hebben in mijn dagboek, vind je niet? Over het conflict met mijn oude impresariaat, Van Engelenburg bijvoorbeeld. Over de verschrikkelijke manier waarop ze... Nee, nee, nee, doe ik niet, nee nee, er hebben dingetjes over in de krant gestaan, dat is al meer dan genoeg. Ik ben nu een ervaring rijker, ik heb een kort geding verloren. Mijn eerste kort geding, zou een leuk format zijn voor een nieuw tv-programma.

Het is allemaal te kinderachtig voor woorden, ik ben liever groter, maak liever mooie voorstelling dan wat getouwtrek over centen. Ik ben niemands bezit, ik maak zelf uit waar ik wil zijn en met wie ik in zee wil gaan. Laten we maar een mooi liedje doen.

30 september 20.30. ik zit op de voorste rij van de theaterzaal van de Gigant te Apeldoorn. De technici ruimen op, ik heb er een rotzooi van gemaakt, heel veel papier verscheurd. We hebben hier 2 dagen gerepeteerd, de voorstelling gezet, zoals dat heet.

Dat papierscheuren was niet uit wanhoop, in de voorstelling zit een lied, Papier. Het is van papier hier, van papier hier, van ritselend papier, van formulier hier formulier hier van in drievoud formulier... enzovoort. Ik maak dat lied met een effectpedaaltje, daar kan ik mezelf mee opnemen. Het wordt een koor met daaronder veel geritsel en gescheur, maar om dat goed te krijgen, dat kost wel even wat papier zeg.
Vorige week hadden we ook 2 repetitiedagen, in Nieuwegein, het is een goed manier van werken dit, vooral omdat er ook video in de voorstelling zit, daar kan Jurjen dan lekker mee kloten, en ik heb ondertussen de tijd om alles uit mijn hoofd te leren. We hebben de pauze uit de voorstelling gehaald, hij moet gewoon in anderhalf uur aan een stuk, een pauze houdt alleen maar op, kan-ie niet hebben. Zo heb ik hem nu 3 keer gespeeld. In Breukelen, Nijmegen en Borger. Het is een lekker energiek ding geworden, goed voer mijn conditie.

12 september 17.09. och mensen, alweer veel te lang geleden, maar dat komt zo: er moet een nieuwe show op de rails. Die staat nu een beetje, ik heb 3 try outs gehad, althans van de hele voorstelling.
Het seizoen begon eigenlijk op 28 augustus. Toen heb ik een uur nieuwe dingen gedaan in ALphen, in het Parktheater. Dat kwam zo, Je2le Houweling werd 70. Jelle is een buitengewoon aardige man, niet in de laatste plaats omdat hij een optreden van mij voor zijn verjaardag wilde.
Hij had 150 mensen uitgenodigd, jong en oud, christen, antichristen, er zat van alles bij. Eerst trad Cloudmachine op, dat is de band waarin zijn zoon Ruud speelt. Ik verwijs je graag naar hun site, ze maken erg goede muziek. http://www.cloudmachine.nl
En toen mocht ik, voor een eerste try out was het niet slecht, al zeg ik het zelf. Er zit een scène in waarin ik een visioen krijg, tot mij spreekt een soort Gerard Joling-achtige God die voor die hele aarde de kracht niet meer heeft, het interesseert hem ook eigenlijk geen reet, de mensheid heeft er zo'n zootje van gemaakt, hij is er helemaal klaar mee.
Tijdens dat visioen begon het keihard te onweren. In half Alphen viel de stroom uit, maan niet in het Parktheater. Toen wist ik dat ik op de goede weg was.
De dag daarna Uitmarkt in Amsterdam. Een volle Kleine Komedie, ook weer alleen maar nieuwe dingen gedaan.
Maar het echte werk begon op 4 september in het Betty Asfaltcomplex te Amsterdam. http://www.bettyasfalt.nl

Daar speelde ik 2 avonden. Het is zo'n prettig leuk warm theater, waar ik volkomen op mijn gemak ben, en alle rust en tijd heb om te klieren en klooien. Toch is het dat altijd weer met een nieuwe voorstelling, klieren en klooien. Ik leer steeds wel weer wat van de vorige, maar altijd als je een nieuwe maakt moet je 4eer het wiel uitvinden. De voorstelling is een wiel, dat 1steeds beter gaat rollen naarmate je hem langer speelt. Af en toe slaat het zijweggetjes in die doodlopen, de volgende keer dat je weer gaat rijden zorg je dat die zijweggetjes niet meer bestaan. Het gaat oom de hoofdweg, daar moet je rollen, stromen. Als je zijwegen neemt, moeten er leuke circuitjes aan vastzitten, schijnbare doolhoven die toch uiteindelijk weer op de hoofdweg uitkomen.
Na Betty Asfalt had ik zondag twee uitmarkten, die van Den Haag en Rotterdam. In Den Haag een buitenpodium, lekker pianogespeeld en gezongen, doe ik eigenlijk in de show veel te weinig, goede liedjes maken is het moeilijkste wat er is. Tussen de liedjes door korte stukjes nieuw, anekdotes, losse grappen, de Sit Down Comedian, grapje is van Hans Liberg. Volgens mij heb ik het bedacht, Hans beweert van niet, het is mijn Word tegen zijn Apple.
In Rotterdam was het podium in de hal van de schouwburg. Buiten heb ik een onverstaanbaar goed interview aan TV Rijnmond gegeven, Kyteman was net begonnen, met band, wat een geweldige muziek is dat zeg. Iedereen vindt dat. Meestal vind ik wat iedereen vindt niet zo geweldig, dat zeg ik niet uit snobisme maar dat is gewoon zo, maar nu dus wel, ja, Kyteman. Podium in hal schuwburg, ook vrij veel achtergrondgeluid, dus weer piano en zang en anekdotes. Vroeger vond ik dat soort optredens verschrikkelijk, nu niet meer, als je het met power doet, zonder jezelf te overschreeuwen, heb je heel veel aandacht.
Dinsdag zowaar nog een stranddag gedaan, in Wijk Aan Zee met vriend , daarna even behoorlijk verkouden, dat had niets met het strand te maken, het was 25 graden, waarschijnlijk heb ik op die uitmarkten een verkoudheid opgelopen, ik heb zoveel handen geschud. Dacht nog even dat het Mexicaanse griep was, of q-koorts, maar het viel mee.
Dat kwam wel goed uit eigenlijk, die verkoudheid, ik heb lekker 2 dagen op mijn reet gezeten en mijn teksten opgeschoond, al die zijwegen van daarnet eruit gehaald. Gisteren stond ik in Het Pand in Gorcum, veel was alweer veel beter. Er waren ook d1ingen minder, maar die waren wel exclusief voor Gorcum, die waren zo slecht dat ik ze nooit meer zal spelen, dan kan Gorcum later zeggen: dat is alleen bij ons op het podium uitgevoerd.
O, en de dvd van Mijn Laatste Sigaret is klaar. Er staan er 300 voor ons klaar bij de producent. Alleen, we hebben ook nog 500 dvd's van de voorstelling voor de Sigaret, Kort Door De Bocht, die staan hier in mijn studio, dus waar ik ze moet laten... Ik zal mijn nieuwe impresario, Ruud de Graaf, vragen of ze bij hem in de opslag kunnen. We moeten maar eens een leuke actie voor die dvd's bedenken. 

20 augustus 20.25.

Het nieuws van vandaag

In Aalsmeer is een maffioso gearresteerd. De man werd in Italië bij verstek tot levenslang veroordeeld. Hij dacht natuurlijk: niemand, maar dan ook echt niemand komt op het idee om me in Aalsmeer te zoeken, als ik ergens veilig zit is het wel in Aalsmeer, maar helaas, een maffioso is heden ten dage nergens zijn leven meer zeker.

Ook een fascinerende kop van vandaag: Tien jaar cel voor seksmoord met braadpan. Het bericht was minder spannend dan de kop, hoewel, de moordenaar in kwestie was een dertigjarige dinosaurusdeskundige, dat detail trof me. Verder was die moord niks, geen seks in de braadpan of zo, nee, gewoon, met de braadpan een meisje op haar hoofd geslagen. Vreselijk, elke moord is er een te veel, maar toch minder komkommer dan gedacht.

En er moet nu eindelijk eens een einde komen aan de handel in berengal. Ik wist niet dat er handel in was, maar nu ik het weet vind ik dat dat nu voor eens en voor altijd afgelopen moet zijn, die handel in berengal. Aziaten gebruiken het in medicijnen tegen oogaandoeningen, helpt geen zak natuurlijk, die berengal, er is nog nooit een blinde van gaan zien, bovendien, de beren liggen in hokjes ter grootte van een telefooncel, weet u nog wat dat was, een telefooncel, al die telefooncellen die bij ons niet meer gebruikt worden worden nu ingezet bij de handel in berengal.

Hoe kan het overigens dat Tilburgers zoveel erge dingen doen? Tilburger rijdt in op marechaussee, Tilburger bespiedt onderbuurvrouw met cameraatje, Tilburgers hebben, samen met Ossenaren, patent op dat soort dingen. Ik demoniseer niet, je hebt er ook leuke en hele lieve bij, maar toch...

Ik las ook dat er een man was die een overval op zichzelf had bedacht. Hij had 900 Euro gepind, die had hij verbrast, maar dat wilde hij niet tegen zijn vrouw zeggen. Dat vind ik nou toch weer jammer, dat overvallers altijd maar weer de schuld krijgen. Over demoniseren gesproken.

En de bodem van de crisis is bereikt.

de bodem van de crisis is bereikt

Britse banken klimmen langzaam uit het dal

de AEX vindt aarzelend zijn weg omhoog

de financiële Tamiflu doet helend werk

de directeur krijgt weer kleur op zijn wangen

gaat straks weer leven op de oude grote voet

veel geld doet snel heel veel vergeten

genoeg is nooit genoeg en altijd te weinig.

11 augustus 23.15. This is Deal calling, Deal, Kent, England, het Beach Brow Hotel, vlak tegenover de pier. Alle Engelse badplaatsen hebben een pier, dat vinden ze leuk, dan kan je tot voorbij de branding de zee inlopen. Aan het eind is een restaurant.

Deal is een leuk kustplaatsje, met uiteraard een kasteel, er zijn hier veel kastelen, veel zijn er gebouwd als verdedigingswerken tegen die vermaledijde Fransen. Vanmiddag zijn we in Walmer Castle geweest, weer een ander kasteel op loopafstand. Daar wordt sinds mensenheugenis een zgn. Lord Warden benoemd, dat is een erebaantje, maar je moet het wel goed doen, dan ben je hoofd van het plaatselijke garnizoen en je knoopt wat contacten aan met de bevolking, je eet eens wat en je drinkt eens wat. In die functie heeft the Duke of Wellington hier gewoond, u weet wel, van de slag van Wellington, bij Waterloo, en de Wellington Boots, de naar hem genoemde, en door hem ontworpen kaplaarzen. De IJzeren Hertog werd hij wel genoemd. Hij sliep op een soort kampeerbedje onder 1 dekentje, als hij het koud had, maar dan moest het echt heel koud zijn wilde hij het koud hebben, dan gooide hij zijn oude legerjas over zijn dekentje.

Iemand vroeg hem eens: "Waarom neem je niet eens een groter bed, waarin je je kunt omdraaien." The Duke antwoordde: "Als je je moet omdraaien, wordt het tijd om op te staan."

Koningin Victoria heeft in 1841, ik kan er een jaartje naast zitten, een maand met het hele gezin in Walmer Castle gewoond. Toen moest the Duke even in een hotel, en er werd wat verbouwd en wat nieuwe meubels gehaald, want ze was wel sober, maar zo sober nou ook weer niet.

Vanuit het kasteel heb je uitzicht op zee, vlak voor de kust liggen The Downs, een soort luwte, waar vroeger veel zeilschepen lagen te wachten op goede wind, of op passagiers, een parkeerplaats op zee. Die lag, toen Victoria en Albert met hun kinderen in Walmer Castle waren, op de 2de verjaardag van de kroonprinses vol met schepen die saluutschoten afvuurden. Buiten stond een fanfare, het volk stond te juichen, ach, those were the days my friend.

12 augustus, 0i.10. Zo, het full english breakfast reeds genuttigd. Bacon, eggs, champignons, gegrilde tomaat, witte bonen, een worstje toast en koffie. Dan kan men er weer even tegen.

Ons guesthouse zit vol met geurdingetjes, Engelsen zetten die overal neer. Schaaltjes met potpourri, gedroogde geurende bloemen, maar nu hebben ook de stinkstekkers hier hun intrede gedaan. Ambi Puur, in onze kamer hadden we er een. Mariska heeft hem meteen uit het stopcontact gehaald en in de kast gelegd, maar de geur zit tot in de allerdiepste vezels van de kamer, is er nu na anderhalve dag een beetje uit.

Het komt natuurlijk omdat in Engeland overal tapijt ligt, en omdat er overal kussentjes en stofjes zijn, dat maakt muf, zeker met de bereiding van Engelse ontbijten.

Straks gaan we naar Margate, een badplaats. Ronnie Biggs, de net vrijgelaten doodzieke grote treinrover, wil nog 1 keer een biertje drinken in Margate, misschien komen we hem wel tegen. De kans is klein, hij schijnt echt te ziek te zijn, maar je weet het niet. Het verhaal van Ronnie Biggs is een mooi echt heel Engels verhaal.

Toen wij hier op onze eerste avond in de lounge gingen zitten, zat er een oude man met zwartleren handschoenen aan Kafka te lezen. Op een gegeven moment deed hij zijn boek dicht, deed de lamp naast zich uit, draaide het peertje uit de fitting en verving het door een spaarlamp die op een tafeltje lag. Met het peertje in zijn hand liep hij weg, vandaar dus die handschoenen. Hij bleek bovendien stokdoof te zijn. Een mooi, Dickensiaans type. Een dove geconcentreerde Kafkalezer die spaarlampen haat.

12 augustus 22.50. Nee, Ronnie Biggs niet ontmoet. Ik zou trouwens geen pint met hem k*kunnen drinken, sinds mijn nachtje in het ziekenhuis drink ik niet meer, ik rook ook niet meer. Of dat zo blijft weet ik nog niet, maar voorlopig is het wel erg prettig. Wondgenezing gaat sneller zonder drank en rook. Het is ook lekker fris. Niet dat ik nou zoveel dronk, maar wel elke dag. Het is toch goed om eens te testen hoe het zonder drank is. Wel goed, het is niet moeilijk, nou, hier soms in een pub denk ik wel: he, gezellig, biertje, maar verder valt het erg mee. Met roken is hat eigenlijk hetzelfde. Ik vind het niet erg als mensen in mijn buurt roken, maar toch, ik heb er af en toe wel zin in.

Maar gen Biggs dus, in Margate. Een drukke plaats, veel bingo's en speelhallen. We hebben met miezer op het zandstrand sandwiches gegeten, ja, zandstrand, ook heel wat 

voor deze buurt, bijna overal ligt kiezel.

Vanmorgen in mijn lip gestoken door een wesp, toen ik hier op de pier een Belgian Bum zat te eten, een erg lekker broodje, een soort koffiebroodje.

Vanavond met onze vrienden A en J en hun kinderen die hier vlakbij in een huisje zitten voetbal gekeken. Een oefeninterland van Nederland tegen Engeland, kwam dat even mooi uit. 2-2, een fijn compromis, niemand boos en af en toe best een aardige wedstrijd.

Morgenochtend vertrekken we weer, we zijn met de trein, wist u dat Brussel-Londen maar 2 uur is?

13 augustus 17.40. In de trein van Brussel naar Rotterdam. Eigenlijk zou het nog veel sneller kunnen, deze reis, als de Eurostar, de trein door de Kanaaltunnel, en de Thalys van Brussel naar Amsterdam goed zouden samenwerken. Als je een combiticket voor beide treinen zou kunnen kopen. Nu moesten we in Brussel meer dan een uur wachten op een gewone trein, terwijl Thalys allang vertrokken was. Daar valt nog veel winst te behalen.

Het is wel een erg leuke manier van reizen, met de trein. Lang geleden dat we zo lang Tweede Klas zaten. Gaan altijd Eerste, omdat ik een geleidekaart heb, ik mag iemand gratis meenemen in de hele EU, maar weer niet in de Eurostar, want die is van een consortium van allerlei ondernemingen en ook niet in Thalys. Dus daarom zijn we nu T4eede. Maar ze gedragen zich uitstekend, de mensen, op wat nare muziek in de Eurostar na en af en toe een belachelijke ringtone, die worden steeds pompeuzer en bombastischer. Het hele London Philharmonic komt uit zo'n klein toestelletje, op waar volume.

Engelse conducteurs overigens doen werkelijk alle mogelijke moeite om je van info te voorzien. Ze hebben een kleine computer en een printer bij zich, waarmee ze je met reisadviezen om je oren slaan.

En ook op het station van Deal was zo'n goedgehumeurde, zeer welbespraakte spoorewegman. Wij moesten gisteren even checken of onze trein naar Londen ging, er waren werkzaamheden aan het spoor, we moesten een half uur wachten, omdat potentiële reizigers zeer ingewikkelde routes kwamen uitstippelen, die uiteraard tegen de laagste prijs afgelegd moesten worden. Man, het was gewoon een komedie. Dan had die aardige man net de hele reis berekend, zei de klant: "Nou, dat is wel erg duur, kan het niet goedkoper?"

Het was een tijdje stil, toen zei de man: "Ja, dat kan wel, maar dan moeten jullie na tienen reizen, dat zal ik even, (klik klik klik klik), en dan is het misschien ook handiger als je een andere route neemt, dat sluit dan beter aan," and so on and so on.

Ah, we zijn bij Antwerpen.

Een ringtone, jezus deze is erg, en ik kan zelfs de vrouw aan de andere kant van de lijn woordelijk verstaan. Mensen schreeuwen altijd heel hard in die telefoons, maar dat doen ze in de Eerste Klas ook. Ik heb eens drie mannen, die alledrie aan het bellen waren, uit een zespersoonscoupé verjaagd, door er net zo hard als zij doorheen te gaan roepen, reagerend op wat zij zeiden. Dat is de beste remedie.