Regie: Mariska Reijmerink

adviezen: Harry Kies

decor: Henk de Vroom

lichtontwerp: Daaf van der Veen

techniek: Paul Moerman

 

(begin met geroezemoes en muziek, wekker, ik kom op, radio aan, waterkoker aan, haar kammen, eerste lied. SCHOENEN

In de kamer ligt een schoenendoos Hij staat open hij is leeg Je schoenen zijn weg, met jou meegelopen. Ik hoor ze slenteren door een verre vreemde stad Ik hoor ze stilstaan voor een stoplicht Ik hoor ze klimmen op een trap Ik hoor ze lopen stap voor stap Ik hoor ze rennen om een bus te halen Ik hoor ze aarzelen bang om te verdwalen Ik hoor ze langs etalages gaan Ik hoor ze in een schoenenwinkel Ze worden even uitgedaan Ik hoor ze tijdens het diner onder tafel staan Ik hoor ze 's avonds in het café Ze zijn vrolijk en ze tikken De maat met een liedje mee Nu zijn ze moe, nu staan ze onder het bed Ik hoor elke stap die jij zet.
Zo, eerst maar eens een bakkie doen. Mijn vrouw is op vakantie, een weekje naar Barcelona, en als zij weg is verlies ik meteen het gevoel voor tijd. Zij bepaalt wanneer de zon opkomt. Ze gaat wel vaker op reis naar steden, alleen, niks voor mij. Auto's klinken overal hetzelfde, benzine ruikt overal hetzelfde, musea klinken overal hol. Dit is uiteraard een bakkie Max, om de eerlijke boeren te helpen. de koffie van de Aldi is lekkerder, twee keer zo goedkoop ook, maar niet van eerlijke boeren. Die is van naar Zuidamerika geëmigreerde Duitsers, en dat zijn geen eerlijke boeren. We zetten hem ook flink sterk, kunnen we weer snel nieuwe kopen, om de eerlijke boeren nog beter te kunnen helpen. Dat is pas engagement. Ik schenk het nog gewoon op, mensen vinden dat ik een koffiezetapparaat moet kopen, maar ik hou van uitdagingen thuis. Ik koop ook altijd ongesneden brood, en ik heb laatst en blender gekocht. Ik ben hier een keer twee maanden analfabeet van geweest. Mijn vrouw zei nog voor ze wegging, zul je wel boodschappen doen voor jezelf en gezond eten, en af en toe naar buiten gaan. Dat doe ik lekker niet. Ik blijf lekker binnen, en ik ga alle pizzacouriers uitproberen. Dan bel ik ze allemaal en welke het eerst komt betaal ik. Ik zit eigenlijk het liefste thuis. maar mensen gaan dan toch vaak zeuren, van jongen, ga nou toch is iets doen, ga er nou toch eens uit. Maar ik ga niet graag naar buiten. Ik heb niks met buiten, buiten is het vervelend. Het regent altijd, het waait altijd en er zijn altijd mensen die je ongevraagd van alles gaan vragen, er rijden auto's, je wordt in elkaar geslagen, ik snap het niet helemaal, buiten. Dus ik blijf binnen. En altijd als mijn vrouw weg is en mensen weten dat dan bellen ze mij meteen op. Zullen we je meenemen ergens heen? Vorige keer toen ze weg was, belde er een vriend, en die is vrachtwagenchauffeur en die had bedacht dat het leuk zou zijn voor mij als ik een paar dagen met hem mee mocht, had ik ook wat te doen. Toen hebben wij Twintigduizend plantjes van Aalsmeer naar Zweden gebracht. Moet je snel doen anders passen ze niet meer in je truck. Op de terugweg moesten we Ikeakastjes meenemen. Voor de doeland want doelandkastjes zijn gewoon Ikeakastjes, je krijgt ze ook niet in elkaar. In het begin vond ik het nog wel leuk, vrachtrijden. Je mag wel tien uur blijven zitten, zonder dat iemand zegt ga nou eens naar buiten. Je krijgt overal gratis koffie, heel veel zegeltjes als je tankt, in een keer tank je zes stofzuigers bij elkaar. Wij kwamen in een file in Zweden, ik maakte iets heel bijzonders mee. Toen die plantjes lossen, ik heb zelf niet gelost, ik was maar in de cabine blijven zitten want buiten vind ik het vervelend en zeker als er gelost moet worden, daarna de kastjes geladen, wij dat hele eind door Zweden gereden, en toen Overnacht op een parkeerplaats in Trelleborg. Daar stonden wel dertig Nederlandse truckers. Ik vond het allemaal heel saai, dus ik zeg tegen die man vlak voordat wij bij die parkeerplaats kwamen, laten we effe van plaats wisselen. Ik parkeer die truck van 18 meter, ik stap uit met mijn stok, die chauffeurs schrokken zich helemaal de wao in. Ik zeg nou ik rij alleen maar 's nachts. Ze konden er niet om lachen snapten er niks van, alsof ik van mars kwam, zo zaten ze mij aan te staren, Dat voel je. Gelukkig zei er al gauw een nou laten we maar een biertje nemen. Ze begonnen te zuipen op die parkeerplaats, ze zuipen meer dan hun motor en zo'n ding loopt 1 op 4. Ik dacht nu komen de mooie romantische verhalen over dertig tonnen diesel en sneeuwkettingen, viel een beetje tegen, het ging over de prijs van Woppers in de burger King. En over de weg. Vlak na de afslag Trelleborg heb je bijvoorbeeld een gat in de weg, heel gevaarlijk gat is dat, en bij Athene zijn ze vlak na het papandreuplein verkeersdrempels aan het leggen. Weet ik nu. Ik weet nu dat je bij Lyon de tweede bocht als je van de tolweg komt niet te ruim moet nemen, want laatst is daar een Duitser uit de bocht gevlogen, lag er 18 ton camembert op de weg. En dat je bij warschau als je van de snelweg afkomt ontzettend moet uitkijken want daar ligt altijd een hond op de weg. Die hond is van een soepverkoper met een been. Wat een wereld. Ik ben al blij dat ik als ik naar de bakker ga de bloembakken ontwijken kan. Ze wilden weten Van welk instituut ik kwam, ik zeg ik kom niet uit een instituut ik kom uit een huis. Woon jij in een huis, met begeleiding? Ja, dag en nacht, zelfs in bed. Ze dachten dat ik gek was. En wat ik de hele dag zoal deed, dat is mij vaker gevraagd en dan moet ik niet zeggen dat ik cabaretier ben want dan ben ik helemaal een idioot ik zeg ik ben schrijver. Maar u kunt toch niet schrijven? Jullie wel dan? Ik begon mijn geduld te verliezen. Altijd hetzelfde gezeik. Waarom kan ik nou nooit eens gewoon naar buiten dus ik heb gezegd: "Natuurlijk kan ik schrijven, Vincent Bijlo, het instituut, arbeiderspers 29,90. Ik heb geen idee waar we zijn
ik heb geen idee waar we zijn de radio spreekt Duits dus dit zal wel Duitsland zijn de weg is lang de weg is recht het weer is slecht en ik ben bang Duitse regen op de voorruit de wissers maaien het opzij we rijden op de rechterbaan ze gaan ons links heel hard voorbij ik ruik rook ik hoor sirenes er is van alles aan de hand we moeten stoppen er is politie er staat een vrachtauto in brand de chauffeur die viel in slaap en hij reed zomaar in de kant hij is dood wij moeten verder want onze baas is onze herder ik heb geen idee waar we zijn ik heb geen idee waar we zijn de radio praat Nederrlands dus dit zal wel Holland zijn en we komen in een file dus dit moet wel Holland zijn we schuiven langzaam richting randstad we komen op bekend terrein 'k herken de bruggen en de bochten ruik de koffie dus dit moet de Douwe Egberts zijn. Het is nog maar honderd meter honderd meter naar mijn huis want als ik de Douwe Egberts ruik dan ben ik bijna thuis. ik ben thuis als ik de Douwe Egberts ruik.
Wat zou ik nou buiten moeten doen? Dat vraag ik wel aan mensen als ze vinden dat ik eruit moet. Nou, zeggen ze dan, naar de Keukenhof. Dat is leuk voor jou, want dat kan je ruiken. Ik kan hier toch ook een hyacint neerzetten, ruik je het veel beter, want op de keukenhof ruik je alleen maar vieze parfums. Bovendien is het nu niet de tijd. Of naar Madurodam daar kan je alles voelen. Ik ben er geweest, ik kreeg de domtoren van Utrecht in mijn kloten ik heb de euromast omver gelopen en ik ben op de Keukenhof gaan staan. Of naar de Efteling. Daar sta je alleen maar te wachten. Ik was er een keer met een vriend voor de achtbaan, stonden we daar te wachten zegt hij nog anderhalf uur. Ik denk geintje haha, hangen daar bordjes hoe lang het nog duurt. Bordjes hangen verkeerd, het duurde drie uur, en toen een minuut in de achtbaan. Hij zegt zullen we nog een keer. Ik zeg ja maar in plaats van dat hij nou in dat wagentje blijft zitten nee hij schuift netjes achter in de rij bij het bordje 3 uur. Drie uur wachten in een pretpark. Na twee uur voelde ik het al aankomen en Na tweenenhalf uur wist ik het zeker, poepen. Maar de wc's zijn in het sprookjesbos. Die kon ik alleen niet vinden wij uit de rij, gepoept op de paddestoel van kabouter Spillebeen, zonder papier, dat gaat allemaal naar die hollebollegijzen die de hele tijd papier hier roepen, terug naar de rij bij het bordje drie uur, we waren vijf minuten weg geweest maar je zit zo tweeënhalf uur te schijten. Drie uur later stonden we bij het bordje 15 minuten, en toen was het zes uur, konden we tot morgen wachten. Ik zeg daar ga ik niet op wachten we gaan naar huis. Maar we waren met het openbaar vervoer, daar moeten ze ook van die bordjes ophangen hoe lang het nog duurt. Ik heb thuis in mijn bureaustoel een veel betere achtbaan. Nee ik vermaak me hier best. Ik stem elke dag mijn piano, ik stofzuig elke dag, op mijn knieën, anders weet ik niet meer wat ik al gehad heb en wat niet. Ik hou van uitdagingen thuis, ik mag graag doe het zelven. Niet als er anderen bij zijn, die pakken mij alles af die denken dat kunnen wij veel sneller. Maar dat is niet zo, en ik spreek uit ervaring want ik heb twee doehetzelfouders met vier linkerhanden. Dus als zij gingen edoehetzelven leerde je minstens 20 nieuwe woorden. Ik kom uit een atheïstischnest, maar zelfs onze ouders vonden dat wij teveel vloekten, dus er werd besloten een stuiver per vloek in te houden van ons zakgeld. En dan ging mijn vader doe-het-zelven. Au godsgloeiendeteringdoeland. Haha stuiver. Niks stuiver ik zei geen goedverdomme. Hahahaha. Sodelaserflikkerdonderstraal een end op. En dan gingen wij weg, maar ik bleef wel aan de deur luisteren en dan ging ik tellen. Au godver. Schat, kom even hier hou even b en c vast recht houden. Wat heb ik nou aan jou, waarom ben ik in jezusnaam met jou getrouwd. Het past niet, het past niet, dit is godverdomme de plattegrond van een heel ander kastje. Hou nou vast. Nou, het staat, en niet meer aankomen, die deurtjes die komen nog wel een keer, trouwens zonder deurtjes is het eigenlijk veel leuker. Mijn vader draait zich om om naar de keuken te lopen flikkert het hele kastje in elkaar. Dan kwam ik de kamer binnen, nou pap, 8 gulden 95. En dan zei mijn vader: Heb je terug van tien, nee, dan mocht ik nog 21 keer vloeken. Nou had Mijn vrouw een paar leuke kastjes gezien dus wij op zaterdagmorgen naar de Doeland, om negen uur. Ik ben maar opgebleven. De Doeland. Met van die treurig vrolijke huisvaders, met de smerigste after shave besprenkeld, en van die doehetzelffluitjes, jaaaaaajaaajaaajaaajaa, wij gaan vandaag lekker een kastje in elkaar fixen, ik denk dit wordt een kutdag. En dan Voor je zo'n kastje hebt ben je ook al een tijd verder, want ze hebben in die winkel een parcours uitgestippeld, zodat je elk spijkertje en elk latje dat ze daar verkopen gezien moet hebben, en we kregen zo'n verkoper mee waar we niet meer vanaf kwamen, die liet mij alles voelen we waren vier uur verder. En er zijn op zaterdagmorgen demonstraties klopboren, die hebben wij thuis al de hele dag van de buurman, en video's hoe je een balkon aan je huis bevestigt. Dat klinkt heel simpel maar het is verschrikkelijk moeilijk, ik had een vriend die dat geprobeerd heeft. En dan heb je zo'n kastje, althans je vertelt bij de kassa dat je het wilt hebben want het moet uit het magazijn komen. nee sorry meneer die hebben we niet op voorraad momenteel, u mag wel een andere uitzoeken. IK dacht in die vrachtwagen had ik er driehonderd, waar zijn die dan gebleven? Om twee uur hadden we de kastjes en mijn vrouw pelt er gelijk een uit de verpakking, hele kamer vol met plankjes en latjes, maar mijn vrouw weet precies hoe het in elkaar moet, dat ken ik nog, van mijn ouders. Mijn vrouw zegt dat fixen we wel even ik zeg begin maar vast ik moet nog even een stukje aan mijn roman schrijven. Ik zit een beetje literair te doen op mijn kantoortje en ik hoor na drie kwartier: Dit is godverdomme de plattegrond van een heel ander kastje. Mijn ouders waren onverwacht langsgekomen en hadden aangeboden het Doelandkastje in elkaar te zetten. ja had mijn vader gezegd dat fixen we wel even. Ik ben aan de deur gaan luisteren, gaan tellen, en toen mijn vader de historische woorden sprak zonder deurtjes is het veel leuker, kwam ik binnen, en ik zei we gaan uit eten en pa betaalt hij heeft net genoeg bij elkaar gevloekt. Toen flikkerde het kastje in elkaar, en toen vloekte hij er nog vier toetjes bij. "s Nachts toen mijn vrouw lief lag te slapen heb ik het kastje in elkaar gezet. In een uur. En weet je waarom ik dat nou veel sneller kan? Ik word niet afgeleid door die verkeerde plattegrond.
Ik heb nog nooit gerookt Nooit een enkele sigaret En nog nooit gezopen En ik ga altijd op tijd naar bed
Dit is nieuw, deze pc, ik heb hem net een week werkt met windows allemaal. Vroeger deed ik alles in dos, veel makkelijker, maar dat schijnt te moeilijk te zijn en daarom gaan de mensen allemaal over op windows, dus ik moet dat ook. Ik heb jarenlang een ouwe tweezesentachtiger gehad, traag ding maar werkte wel goed. Daar zat nog wp 5.1 op, nou daar kan je niet meer mee aankomen. Voorhistorische tekstverwerker is dat. Soms stond er opeens even wachten aub. en dan na drie uur: te weinig geheugen, ja wachten kost nou eenmaal veel geheugen. stomme tekstverwerker. Reservebestand hern.verw.? hernoemen lul vervangen lul oude lul kan lul niet overschrijven lul beveiligd wachtwoord lul ja kut kut ongeldig wachtwoord, ctrl-altdel. opstarten ander exemplaar wp nooit ja zeggen. En die spellingchecker wist ook niks. Ja heel soms, ik had een keer dokument met een k geschreven, en hij vond dat dat met een c moest maar vervolgens druk je op f7 en wat staat er dan, dokument bewaren, met een K. Het is wel een historische tekstverwerker, wp, daar is het oude testament nog op geschreven. Oude testament uitprinten ja/nee? En ik was al zo blij met die ouwe doscomputer, en zat een brailleregeltje bij, bij deze ook trouwens, dus alles wat je typt komt in braille omhoog. Werkt erg goed, je kan er zelfs me internetten, alleen pornosites, dan vliegen de puntjes om je oren, maar ik was zo blij met dat ding want ik kon alles in braille lezen wat ik typte. En ook uitprinten zodat anderen het ook konden lezen. Had ik dat tijdens mijn studie maar gehad. Toen moest ik alle tentamens uittypen op een gewone typemachine. Ik had acht blaadjes volgeschreven, ik lever het in, drie dagen later, uitslag, ik had een 1. Lint van de typemachine was op. Maar nu dus alles op windows, ik moet nu over op word. Het werkt nog voor geen meter, ik schrijf vaak briljante teksten, maar waar ze blijven? Om deze computer te kunnen gebruiken moest ik een cursus volgen. In een klasje, om kwart over acht 's morgens. Ik ben maar opgebleven. De cursusleider kwam pas om negen uur, hij was op straat in elkaar geslagen zei hij, ik vond het maar een lulsmoes. Er zit ook spraak op deze computer, want als je lange teksten moet lezen, kun je zo een braillearm oplopen. (demonstratie met geluiden en foto's). techniek: Paul Moerman!!!

Mariska op het strand (door mijzelf gemaakt). Ik kan tegenwoordig bijna alle kranten en tijdschriften downloaden. Ik zag dat ik zelfs Alzheimer magazine kan krijgen. Verschijnt eens per maand, maar ze brengen elke maand hetzelfde nummer uit.

Heeft een gigantische harde schijf, dit ding, 2.2 gigabyte, daar kun je een hoop gelul op kwijt, en muziek ook. Ik heb er een hele band op staan. Op deze harde schijf. Hij komt nooit te laat en hij spuit zich niet tepletter heeft geen stompzinnig commentaar vergeet nooit zijn gitaar hij is geduldig en onschuldig en doet soms wat ik niet wil maar als ik dat wil dan is hij stil. en als ik woorden niet kan spellen weet hij mij altijd te vertellen hoe je ze schrijven moet O hij is zo goed hij is mijn brievenbus mijn postbode en hij kent elke postcode en als ik met de trein meemoet weet hij hoe laat die gaat. hij beheert de financiën hij hoeft nooit op vakantie en is altijd in bedrijf hij heeft geen ochtendhumeur en hij slaat nooit met de deur hij vloekt mij nooit stijf onthoudt alles wat ik schrijf mijn harde schijf.
Nee ik ben niet van een bandje, ik ben meer van de hogere kunst. Niet van de beeldende kunst, daar heb ik niks mee. Ik vond who's afraid of red yellow and blue leuk, toen er een scheur in zat. Ik ben wel eens naar een expositie van sculpturen geweest. Stonden naakten. Met borsten op hele rare plaatsen, en er stond een beeld met een piemel op zijn hoofd. Dat heette "de waanzin van Viagra. Nee, ik ben van de literatuur. Ik heb al heel veel boeken op schijf. Die kan je downloaden uit de virtuele bibliotheek. Staan ook boeken in die nooit geschreven zijn, Dan kan je ze converteren naar Word-documenten, en dan kan je ze ook herschrijven. "Behalve den man die de Sarphatistraat de mooiste straat van Europa vond, heb ik nooit een vreemder kerel gekend dan Vincent Bijlo." "In den beginne was het Woord, en het Woord was Bijlo." Ik schrijf zelf ook, ik ben bezig met mijn tweede roman. Mijn erste was een ongelofelijk succes, sloeg in als een bom, ging als warme broodjes over de toonbank, dus dat schreeuwt om meer. Ik heb zelfs gesigneerd, in een betere boekhandel, ik had er al vijf gesigneerd toen zegt mijn uitgever je pen doet het niet. Was die mensen voor wie ik had gesigneerd natuurlijk wel opgevallen, maar dat zijn literaire mensen, dus die denken, wat prachtig, iemand die zijn handtekening zet door hem niet te zetten, dat de auteur eigenlijk zijn literaire werk is. Dus je kan zo'n roman eigenlijk net zo goed leeg laten, maar dat vond mijn uitgever niet zo'n goed plan, dus ik moet een nieuwe schrijven, en die gaat scheve bomen heten. Schrijven is de ideale binnenactiviteit, je zit lekker achter je pc en je reist rond door je eigen verleden. En het is ongelofelijk wat er allemaal nog in mijn kop zit. De lulligste details van 33 jaar leven. Ik weet nog wat we aten op 23 oktober 1973. Gehaktballen. Het was een woensdag. En we waren in Bergen, in Bergen binnen en we zaten binnen want het was kloteweer. Zoals elke herfstvakantie als we naar Bergen gingen. Als je van Bergen binnen naar Bergen aan zee liep, kwam je door een laan en daar groeiden twee bomen scheef over de weg heen naar elkaar toe. Daar stond een waarschuwingsbord bij, voor het verkeer, want dat was gevaarlijk. Maar als ik zo'n boom voelde, was hij kaarsrecht. Dan nam mijn vader mij op zijn schouders en dan zei hij steek je armen maar omhoog, voel maar, hij is scheef. Eerst dacht ik nog dat hij zelf scheef was gaan staan, mijn vader, maar toen we het tien keer hadden herhaald, wist ik het zeker, de boom was scheef. En later, zei mijn vader, als je net zo lang bent als ik kun je zelf voelen dat die boom scheef staat. Meer kan ik er nog niet over kwijt, maar het leuke van dat boek is dat er geen papier aan te pas komt, pas als jullie het gaan lezen, maar dat is jullie schuld. Ik e-mail het naar mijn uitgever en die mailt weer commentaar terug. Leuk medium trouwens, e-mail. Ik kreeg gisteren een mail van mijn vrouw uit Spanje. Nou kan je met deze pc met die stem zo manipuleren dat je hem kan laten zingen.
brief uitgesproken door spraaksynthesizer, ik ga hem begeleiden op piano. ik zit hier in Spanje en ik mis je en steeds als er gebeld wordt denk ik dat jij het bent ooo bel mij Vincent jaaajaaa bel mij Vincent omdat jij de allerliefste bent. ik hou van jou oooooooo ik hou van joumailtje uit Barcelona Ik heb een scanner, daar kan je de politie mee ontvangen. Daar controleer ik mee of de sterke arm nog wel eens wat doet. Fasci- nerend, de wereld die politie heet. Ik hoorde laatst dat mijn huis in de fik stond. Ik zat gewoon thuis. Ik had het gas onder de ketel niet uitgedraaid. Ik heb maar even gewacht tot de brandweer kwam, heb het hun laten uitdraaien, want je moet tegenwoordig betalen voor loos alarm. Taxi's kan ik er ook op ontvangen. Als ik een taxi bestel, hoor ik hem al aankomen, Abdelkader ga jij even die Bijlo ophalen. Belt hij aan kan ik zeggen, hee hallo Abdelkader snapt Abdelkader niks van. Ik hoorde laatst xr91zy staat verkeerd geparkeerd. Mijn vrouw komt thuis ik zeg schat je hebt een wielklem. Laatst hoorde ik dat er een bank vlakbij ons huis was overvallen. Waren wij net geweest, vijf minuten geleden. Dus ik zeg tegen mij vrouw, die bank waar wij net waren is overvallen, ze zegt, ja die overvallers stonden er al net, maar ik dacht ik vertel het maar niet anders word je misschien bang. Mijn vrouw is cool jongen. Vorige week parkeert ze onze Saab in Amsterdam op de Nieuwezijdsvoorburgwal, ze stapt uit gooit geld in de parkeermeter, ze heeft net niet genoeg er komt een junk aan ze vraagt: Heb je misschien een kwartje voor me, ze kreeg het nog ook. Mijn vrouw heeft een ontzettende hekel aan de scanner, dus ik luister alleen als zij weg is, net als Jimi Hendrix en The Doors, luister ik ook alleen als ze weg is. Je moet niet teveel naar die scanner luisteren want je hoort nare dingen, over geweld op straat. Mensen die zonder reden in elkaar geramd worden, gehandicapten die beroofd worden, dat soort dingen. Binnen kan ik er stoer over vertellen, maar als ik naar buiten moet, ik ben geen held. Ik vond wel dat ik het moest zijn, vroeger. Ik had om me te wapenen tegen het geweld op straat een cursus zelfverdediging gevolgd. Ik heb heel veel zinloos geweld geleerd. Hoe ik iemands knieschijf moest verbrijzelen, hoe ik iemands adamsappel door zijn strot kon rammen, kortom alles wat een voetbalsupporter vandaag de dag nodig heeft. En op een avond loop ik alleen van het café naar huis ik kom middenin een troep brallende jongens die begonnen te trekken en te duwen, ik hoorde glas breken en er kwamen mensen voorbij maar die deden niets. Die dachten sbs6 goed geacteerd. Ik pakte mobiele telefoon om de politie te bellen maar ik wist niet waar we waren vroeg mensen waar zijn we welke straat is dit moesten ze heel hard lachen. OP dat moment pakt iemand mijn hand zegt niks aan de hand zijn aan het ontgroenen. Eng zoveel geschreeuw. En ik had niks aan mijn zelfverdediging. Wie had ik moeten aanvallen mensen preventief in elkaar slaan blijf je bezig. De stoptrein van Amsterdam naar Utrecht
station Abcoude of is het Bijlmermeer we staan stil, lang stil een sneltrein passeert ik schrik, ik zat bijna te pitten de deur gaat open en iemand komt zitten op de lege plek naast mij. we zitten zwijgend op de bank hij of zij ruikt een beetje naar drank hij of zij pakt iets uit een tas hij of zij heeft een leren jas die schuurt tegen mij aan ik hoop maar dat we snel verder zullen gaan we staan al vijf minuten stil zijn of haar bil schuift tegen mijn bil de conducteur blaast op zijn fluit en hij of zij springt op en rent de trein snel weer uit. wie was het die daar zat en waarom zat hij of zij uitgerekend naast mij.
Je moet niet naar de politie luisteren, dan ga je je van alles inbeelden. Je kan beter naar de communicatie tussen vliegtuigen en de verkeerstoren luisteren. Ik kan dat taaltje dat ze daar spreken. Vanmiddag vroeg een piloot aan de verkeerstoren: "Can you give me the q & H?" dat is de luchtdruk. "999." "Aber warum nicht?" Handig om die luchtvaarttaal te spreken. "This is Schiphol arrival information Delta, main landing runway 06. 040 degrees 15 nodds. Visibility 5000 meters, rain. Four octers 1200 feet, 8 octers 3500 feet. Temperature 15, dew point 15, no sig. Dat snap ik allemaal. Ik heb de luchtvaarrtaal geleerd van mijn oom Rob toen ik elf was. Oom Rob gaf vliegles, in Hilversum, dat was zijn beroep. Een mooier beroep bestond niet. Ik mocht vaak mee. Meestal moest ik achterin zitten, omdat Rob samen met de leerling voorin zat, maar soms gingen we met zijn tweeën. Dan mocht ik stuurknuppel, gas en hoogteroer bedienen, althans, meedoen, zo'n vliegtuigje heeft alles dubbel. Klim maar naar 1500 voet zei oom Rob, en ik klom, en hij zei ho als we op 1500 voet zaten. en dan meldde ik dat via de radio aan de verkeerstoren, in het Engels, we now climb to flightlevel 15 over. Roger. Ik was meester over het toestel. We vlogen over het huis van mijn ouders, en ik wist dat ze keken en ik schreef mijn naam in de lucht, in braille. en dan Vlogen wij zwijgend over Nederland, over de Keukenhof, Madurodam en de Efteling en dan dacht ik oom rob weg. Ik zat alleen in de cockpit tot oom rob zei je zit nog maar op 200 voet en de domtoren komt eraan. En als we gingen landen vroeg ik aan de verkeerstoren welke baan we moesten gebruiken. Er was maar één baan op vliegveld Hilversum, maar ik moest oefenenvoor als we van grotere vliegvelden gebruik gingen maken. Which landing runway can we use over? en de man in de toren zei dan number 6 en dan zei ik roger. en dan landden we, op baan 1 en dan bracht Rob mij thuis en dan vond ik niks meer leuk. Alles was saai en gewoon en ik studeerde uren per dag op de cursus radiocommunicatie in de luchtvaart. En toen ik alle termen kende, veranderde oom Rob van baan. Hij ging bij Fokker werken, achter een computer. We vlogen nooit meer. En Fokker ook niet. Ik zit in de tuin en ik rook een sigaret
het is midden in de nacht maar ik wil niet naar bed de kerkklok slaat drie, de nachttrein rijdt voorbij dan hoor ik opeens gezoem boven mij. ik kan mijn oren niet geloven want wat hoor ik daarboven een oude Fokker Friendship op zijn allerlaatste vlucht in de warme lucht het gezoem wordt langzaam lager het geluid wordt langzaam vager dan draait hij om en komt nog een keer voorbij dat was oom Rob, en dat deed hij voor mij. Ik zit in de tuin neem nog een sigaret de kerkklok slaat vier, en ik ga maar eens naar bed.
In de lucht was ik veilig, op de grond was ik bang. Ik was nieuw op school en ik kende de weg nog niet. Ze zeggen wel dat verbazing het begin is van alle kennis. Ik was de eerste schooldag ontzettend verbaasd. De andere kinderen moesten mij meenemen van het ene lokaal naar het andere. Ze lieten mij staan. Ik durfde niet te roepen. Zagen ze mij niet? Ik zat toch op een gewone school? Ik wilde door de grond zakken, er niet zijn. Toen het stil was geworden in de gang en de lessen weer waren begonnen, kwam de conciërge naar me toe. Hij bracht mij naar het lokaal waar ik zijn moest. Hij leidde mij naar binnen terwijl de stilte oorverdovend was. Wat dachten al die kinderen? Heb je hem weer, oja, die moesten we meenemen. Nee, ik moest na vandaag maar gewoon ziek worden en nooit meer naar school gaan, niks voor mij. En ik leerde niets, ik was het hele uur bezig met niet te moeten huilen, en de leraar zag dat, en vroeg mij niets. Thuis was er niks aan de hand, daar was ik heer en meester over het meubilair, daar had ik een piano. Daar speelde ik mijn angsten weg. Toen hadden wij na drie maanden een klasseavond. En toen gingen we muziek maken. Toen heb ik dit lied gespeeld. met kinderstem)
Ik ben Vincent en ik zit in 1b en waarom neemt niemand mij mee waarom rennen jullie allemaal weg ik weet hier nog niet goed de weg. neem me mee neem me mee neem me mee naar frans neem me mee naar nederlands neem me mee naar godsdienst neem me mee naar gym neem me mee, Eric Barbara en Pim. neem me mee neem me mee

 

Het heeft ook voordelen meegenomen te worden. Ik raak makkelijk mensen aan, maak snel vrienden, want ik laat ze nooit meer los. Maar ik ga niet zo vaak meer naar buiten dus het wordt minder. Gisteravond zat ik thuis, niks op tv, wel iets maar daar had ik niks aan, de scanner zweeg, er was blijkbaar geen misdaad of de politie had het niet door, alle kranten had ik al uit, niemand kwam op het idee mij een mailtje te sturen, ik dacht ik ga eens wat vrienden bellen. Bij de eerste kreeg ik de voicemail, de tweede had een antwoordapparaat, de derde had wisselgesprek en zei: "ik bel je zo terug, dag," nooit meer iets van gehoord. Bij de vierde kreeg ik geen gehoor en toen was ik er doorheen. Meer vrienden kon ik niet bedenken. Vroeger had ik tientallen vrienden, was de hele dag bij mensen te eten of zij bij mij, maar ja, ze trouwen, en meestal niet met leuke mensen, dus dan gaat het over. Ik had een vriendin, en die kreeg verkering met een ontzettende man. Dat ben ik niet, want het was niet mijn vriendin maar een vriendin. Was een geweldig mens. Bloedmooi ook, ze droeg altijd van die hele korte rokjes en dan ging ze vervolgens klagen, o die nare geile mannen kijken zo naar mijn benen. Dan zei ik ja dan moet je een broekrok aandoen. Ik weet niet wat het is, maar volgens Youp van 't Hek is het heel stom dus dat zal dan wel. Bloedmooi meisje, als ik met haar ging stappen dan had ik de hele avond gratis drank, ik ook, ze dachten altijd dat ik haar broer was, omdat ze zo mooi was. Ze wou niks met mij beginnen, ik was behoorlijk verliefd op haar, maar nee zei ze ik ben zo mooi, dat zie jij toch niet dat is zonde. Toen kreeg ze verkering met iemand die daar blijkbaar wel oog voor had, Bob. Die figuurzaagde. Dan had hij iets gezaagd en dan zei hij hier dit kan je voelen wat is dit? En dan gaf hij mij een stukje hout, het zag eruit als een grote lul dus ik zeg volgens mij is dat een grote lul, nee dat is een vogeltje. Dat was Bob. Hij beschilderde ook brooddeeg. Driekwart van de wereld lijdt honger, en wat doet Bob? En treintjes had hij ook, ik mocht een keer zijn emplacement voelen, dat werd een soort Sarajevo in oorlogstijd. Dat was Bob. En toen kregen ze een kind, Bob en mijn vriendin, hoe dat gemaakt is weet ik niet, want Bob en seks dat kan ik me niet voorstellen, het zal wel gefiguurzaagd zijn. En als ik mijn vriendin belde om iets af te spreken, dan moest ze altijd aan Bob vragen of ze met mij naar het café mocht, en dat mocht alleen als hij ook mee mocht. En dat mocht van mij niet want ik mocht bob niet. Hij mocht mij ook niet, ik had een veel leukere band met zijn vrouw dan hij zelf maar Bob vond dat hij mij moest mogen want hij was gelovig. Bibi niet, die vloekte als een beer, zeker een tientje per dag, maar niet als Bob erbij was, dan was ze opeens heel anders. En nou gingen ze dat gefiguurzaagde kind ook nog eens laten dopen. Ik zeg waarom laat je hem dopen, je bent toch helemaal niet gelovig? Ja zei ze, dat wil Bob graag en zijn ouders ook en als je niet komt is dat het eind van onze vriendschap. En ik ben nog zo'n lul geweest dat ik erbij ben geweest, ik heb me laten chanteren. Ik ben geweest in een samen op weg kerk, waarheen dat weten ze niet, naar het einde denk ik. Zondagochtend tien uur midden in de nacht, ik ben maar opgebleven. Gezangen met orgel en trompet om tien uur 's ochtends. ik had al een houten kop. Die gezangen van een amuzikaliteit, huhuhu god huhuhu god en die dominee was stiekem onder de kerkbanken door met een camera aan het filmen, en daar zaten ze al die ontuchtplegertjes braaf huhu god. En die dominee hield een preekje van zij werden samen 1 vlees, maar omdat jullie vegetariërs zijn, zullen we maar zeggen 1 sojaburger. Toen werd dat kind gedoopt, met water uit de Jordaan. De rivier waar het meeste bloed in is gevloeid als gevolg van godsdienstoorlogen. Toen kwamen ze met brood, dat is helemaal niet van de samen op wegt, dat is van de katholieken, brood het lichaam van christus, tarvo van een week oud. Ik heb wel die beker wijn in één keer opgezopen, toen ging het wat beter, maar ik koop het bloed van Jezus liever bij de Gall & Gall. Trouwens het enige bloed waar btw op zit. En toen kwam aan het eind van de dienst de collecte, voor de zending, want ontucht moet ook naar Afrika, drukt Bob mij een tientje in mijn hand, moest ik in die zak doen. Heb ik een fles wijn van gekocht. En toen de dienst was afgelopen vergaten ze mij mee te nemen. Stond ik daar, dominee komt op me af, wil jij misschien mijn collectezakje voelen? Toen kwam mijn cursus zelfverdediging goed van pas. Ik ben mijn vriendin kwijt, geeft niet, en zo raak ik steeds mer vrienden kwijt. Van de week ben ik ook nog een stel vrienden kwijtgeraakt. Mijn vrouw was de deur nog niet uit of er belt een vage kennis, zullen we je een dagje meenemen naar het strand. Ik zei ik wil wel met je naar het strand, maar de tijd van meegenomen worden is voorbij. We nemen koffie en broodjes mee. Wij naar het strand, onderweg in de auto kregen ze al ruzie, vrouw zat met de man mee te rijden, pas op die auto, we kwamen bij Amsterdam helemaal in paniek wat moeten we aanhouden ik zeg gewoon a9 volgen, bij Alkmaar eraf ligt dat na Badhoevedorp, nee dan ben je de a4 opgegaan, ga er maar af, kijk wel uit want deze bocht moet je niet te ruim nemen, hier is laatst een Duitser uit de bocht gevlogen, a9, Alkmaar eraf, naar Bergen Binnen, door de laan met de scheve bomen richting Bergen aan Zee. We waren er, na drie uur, begon te regenen dus we konden niet wandelen, in een restaurant gaan zitten, en zij begonnen te zeuren dat het zo lastig voor mij was dat ik zo afhankelijk was en dat ik alleen zo weinig kon, ik had ze net helemaal naar Bergen aan zee gebracht. Nee zij hadden het een stuk beter voor elkaar binnen hun huwelijk onafhankelijk eigen dingen, tijdens het eten merkte ik dat ze eigen portemonnees hadden. Man zegt tegen zijn vrouw schat ik krijg nog vijf gulden van je anders kan ik geen hoofdgerecht nemen. Toen kwam rekening ruzie verdeling jij zes stokbroodjes op ik vier, ik zeg jongens, ik betaal. Op de terugweg bleven ze ruzie maken, op een gegeven moment genoeg van nou we houden er nou over op, dat bespreken we morgen in ons kwaliteitsuurtje. Maar ze hielden niet op reden weer verkeerd, ik dacht ik zeg niks ik wilde dat kwaliteitsuurtje zo lang mogelijk laten duren. Toen konden ze mijn huis niet vinden toen heb ik maar even uitgelegd hoe ze moesten rijden anders was ik er nu nog niet geweest, dat zou lullig voor jullie zijn. En zo raak ik steeds meer vrienden kwijt, maar het geeft niet, ik heb jullie, betalende vrienden wat wil je nog meer, ik heb mijn vrouw. Weet je wat ze laatst zei? Nee weet je niet, ze zei, ik ben nog nooit door iemand zo gezien als door jou. Maar ja, nou is ze weg, maar ik zie haar nu helemaal voor me. Ik hoor haar schoenen lopen door Barcelona. Over de Rambla, nu gaat ze naar binnen bij een bodega om rijoja te drinken en tapas te eten. Als zij er niet is krijg ik meteen de neiging heel lang op te blijven en veel bier te drinken en een beetje bij de radio te zitten. Want het heeft geen zin naar bed te gaan als zij er niet is. Dan zit ik een beetje te luisteren naar wat er zoal in de wereld gebeurt. (radio). En dan word ik somber. Het zal wel met het donker te maken hebben of met het bier, of allebei. Dan denk ik soms dat het richeltje van geluk waarop ik balanceer misschien wel eens zo smal zou kunnen zijn dat ik er morgen af kan donderen. Overdag is er niks Aan de hand. Dan is dat richeltje een brede boulevard waar de zon altijd schijnt. Dan krijg ik altijd van die gedachten van, is het nou niet ontzettend stom dat ik mijn vrouw zo mis, en dat ik zo afhankelijk van haar ben. Maar dan denk ik, nou liever zo afhankelijk dan die zogenaamde onafhankelijkheid van al die vrienden. Ik heb er ook een tijdje in geloofd, in die zogenaamde onafhankelijkheid. Ik kon alles alleen, maar ik was de hele dag bezig met niet te verdwalen. En iedereen bemoeide zich met mij. Ik werd naar plaatsen gebracht waar ik helemaal niet wilde zijn, maar alleen kon ik het eigenlijk ook niet. Als ik midden in een zandbak sta heb ik het gevoel alsof ik in de Sahara sta. Ik was de hele dag bezig onafhankelijk te zijn en dat kostte mij zoveel energie dat ik nergens anders meer aan toekwam. En ik was altijd bang. Maar dat was geen echte onafhankelijkheid. Echt onafhankelijkheid bereik je pas als je afhankelijk durft te zijn. En daarom blijf ik binnen, tot mijn vrouw terugkomt, daarom bestel ik elke avond een pizza, want binnen is het hartstikke leuk, jullie zijn er toch. En jullie zullen nooit zeggen ga nou toch eens naar buiten, jullie zullen wel gek zijn, want jullie hebben ervoor betaald.

 

ZIEN

Zien was op vakantie met mijn ouders zien was zitten op mijn vaders schouders zien is voelen aan scheve bomen zien is horen hoe de golven het strand op komen zien is ruiken dat het heeft geregend zien is het ruisen van de bomen bewegend in de wind. Als je alleen kijkt dan zie je niets pas als je samen kijkt dan zie je iets dan zie jij mij dan zie ik jou vertrouw jij mij vertrouw ik jou zien is voelen van de blauwe lucht zien is horen van de fokker op zijn allerlaatste vlucht zien is rijden op de snelweg zien is samen op de snelweg als je alleen kijkt dan zie je niets pas als je samen kijkt dan zie je iets dan zie jij mij dan zie ik jou vertrouw jij mij vertrouw ik jou hou jij van mij en ik van jou.