De elektromotor is een schaamlap

Speciaal verslaggever Vincent Bijlo en dito fotograaf Rob Huibers trekken er regelmatig op uit voor de Verdieping. Dit keer, in een poging het tij te keren, met een Toyota Prius.

Tekst Vincent Bijlo

Foto Rob Huibers

Binnenkort zal het overgrote gedeelte van de mensheid niet meer zijn dan geschiedenis. In enkele jaren tijds zullen wij worden geteisterd door stormen, die zo krachtig zijn, dat er geen Deltawerk tegen bestand is.

En dan kun je schuiven met de schuiven van de Oosterscheldekering wat je wilt, ze zullen niet opgewassen blijken te zijn tegen de aanstormende watermassa's. De schuiven zullen bezwijken, als waren zij niet meer dan strookjes van het dunste vloeipapier. Ontzagwekkende golven zullen de dijk Enkhuizen-Lelystad overspoelen, als was hij niet meer dan een nietige verkeersdrempel.

En wee degene die dan, met het water reeds tot aan de bange lippen reikend, nog het lef heeft om te zeggen dat hij het niet heeft zien aankomen. Alles wat ons zal overkomen is onze eigen stomme schuld. Immers: het milieu, dat zijn wij zelf. Tenzij ... Of is er geen tenzij. Valt het tij nog te keren? Gloort er nog licht aan het eind van de tunnel, of zullen wij, in onze benzineverslindende leasebakken, zingend, met hoge snelheid op de afgrond aansturen?

Er is misschien een strohalm. En dan heb ik het niet over de fiets of de benenwagen, nee, ik spreek hier van de Prius, de hybride Prius, de hybride Toyota Prius. Laat de Prius tot ons komen, en redt ons, uit de hel van CO2.

De Prius is innovatief. Hij rijdt op benzine en op oplaadbare batterijen. Als je op benzine rijdt, laden de batterijen zich op, en als je op batterijen rijdt, gebruik je geen benzine. Als je helemaal niet rijdt gebruik je niks, dan ben je echt goed bezig, maar dat is geen optie. Ik heb nou eenmaal een beroep waarvoor ik veel moet rijden, dus wat doe ik, om de wereld te redden: Ik maak een proefrit in een Prius.

Hij is uitgerust met een modern GPS-gestuurd navigatiesysteem. Een leuke mevrouw geeft je door een luidsprekertje commando's. Afgelopen is het gezwaai met de witte stok, en het is nog eens goed voor het milieu ook.

Prinsheerlijk zit ik in mijn schone Prius, nou ja, schoon, wat heet schoon, geen enkele auto is schoon. Ik zit dus prinsheerlijk in mijn minder vuile Prius, want zelfs als je op benzine rijdt, heb je maar een liter nodig voor twintig kilometer. Ik rijd, vervuld van trots naar mijn fotovriend Rob. Rob is ook goed voor het milieu, dus hij mag mee. Blij stapt hij in.

,,Laten we Herbert gaan halen'', stel ik voor. Herbert is mijn apparatenuitprobeervriend, die laatst mijn hele huis gezogen heeft met een robotstofzuiger, gebaseerd op kruisrakkettentechnologie. Toen de stofzuiger vond dat hij genoeg werk gedaan had, reed hij vanzelf terug naar het stopcontact om op te laden.

Herbert vindt mijn Prius leuk. Er zit namelijk een aan/uitknop op, net als op de televisie. Als je die indrukt, en je trapt op het gas, rijd je, nee glijd je, op je elektrofluistermotortje.

,,Laten we Evert gaan halen'', roept Rob. Evert is Robs autovriend. Herbert mag even achter het stuur. Hij trapt de Prius flink op zijn staart, op weg naar Evert. De benzinemotor brult, en Herbert krijgt het voor elkaar, we rijden 1 op 10! Dat geeft niet, want we zijn al zeker twintig minuten heel goed bezig geweest, dus we mogen best even scheuren. Hij haalt wel 170. Een voordeel is, dat als je zo hard rijdt, je batterijen lekker snel opladen.

Met krijsende banden stoppen we voor Evert's huis. We laten de Toyotatoeter schallen. Hij komt naar buiten, schopt tegen de banden en wil gelijk onder de motorkap. Hij kijkt, hij klopt, hij klakt. Het ziet er gelikt uit. Van binnen ook, lekker strak vindt hij het. Hij zet zich achter het stuur en begint zeer professioneel te praten. Het is een kek autootje, maar of het nou echt nut heeft, dit hybridesysteem?

We maken berekeningen en komen er achter dat je met deze auto slechts anderhalve kilometer kunt rijden op de elektromotor. Ondanks de grote hoeveelheid accuutjes, die erg goed verstopt zitten. Als je, zegt Evert, een beetje een normale rijstijl hebt, gebruik je de elektromotor nauwelijks. Dan kun je net zo goed in een Corollaatje rijden, vindt hij.

Hij lacht als hij bedenkt dat types die zo'n autootje kopen, gerust drie keer per jaar met het vliegtuig op vakantie gaan. Dit autootje is niet meer dan een schaamlap voor het geweten van de moderne, milieubewuste, Ryanairvliegende, Lidleshoppende mens.

Hup, daar schakelt de Prius alweer vanzelf vanuit de elektrostand in de benzinestand. Neeneeneenee, leuk geprobeerd, maar volgens Evert heb je er niks aan.

Daar gaat mijn milieuvriendelijke aankoop op in rook. En het was zo lief bedoeld. Het blijkt innovatie op microniveau te zijn. We rijden op de snelweg en we zijn net zo schoon of vuil als al die andere autootjes met zuinige benzinemotoren. Eigenlijk is het een soort van speelgoed, deze auto. Met lekker veel knopjes en een mooi display. Een echte jongensauto. Levensgevaarlijk om naar te kijken trouwens, tijdens het rijden, dat display.

,,Laten we mijn vrouw ophalen'', zeg ik vertwijfeld. Zij moet het dan maar bepalen, houden we de Prius, of doen we nog wat meer aan het broeikaseffect, zodat we binnenkort het hele jaar buiten kunnen zitten.

Het wordt buiten zitten, want hij heeft een te klein achterruitje, vindt ze, en hij is automatisch geschakeld, daar is ze niet aan gewend.

Gezamenlijk trekken we de eindconclusie: Aardig autootje, de functie van de elektromotor is niet duidelijk, er zitten te weinig accu's in en wij hebben ontzettende honger. We hebben een halve tank benzine weggereden, voor niets, met geen ander doel dan te ontdekken dat de zondvloed die ons te wachten staat nu misschien nog eerder komt dan aanvankelijik werd aangenomen. En dat komt alleen maar door ons.

Uiteindelijk is er maar één oplossing voor het milieuprobleem: motoren die op waterstof draaien. Maar die zullen er voorlopig nog niet zijn, daar zorgt onze machtige olielobby wel voor. De aarde moet en zal tot op de laatste druppel fossiele brandstof worden uitgemolken, want uiteindelijk is er toch maar één ding belangrijk: geld. En daar zal het milieu het altijd van verliezen.

Misschien moeten we maar een berg kopen, dan gaan we daarop wonen, en dan timmer ik vast een ark, voor als het zover is. Een ark, met een walmende buitenboordmotor.