BERICHTEN UIT BERLIJN

Hallo, hier zijn de vrolijke Trabanten vanuit Berlijn. Ik ben hier met Jeroen K, een goede vriend, die liever niet met zijn hele achternaam in de krant komt. Vijf jaar geleden waren we hier ook, en er is al weer heel veel veranderd. Berlijn is, denken wij, Jeroen K en ik, één van de meest dynamische steden van Europa. Het is hier zelfs zo dynamisch, dat we vannacht tot vier uur op een terras konden zitten bieren. Oei, wat zitten Jeroen K en ik te bieren, maar dat ligt niet aan ons, dat komt omdat die glazen hier zo waanzinnig groot zijn.

We zijn niet zo erg als de Britten hoor, die kunnen gewoon niet tegen bier, die zijn gewend pis te drinken, en dan krijgen ze opeens een echte, met Reinheitsgebot gebrauener Berliner voor hun kiezen, dan gaan ze raar doen. Maar wij niet, wij voeren de ganse avond filosofische gesprekken. Ik heb zelfs vannacht, met een Duitse jongen op een bankje met ook weer bier, maar dan uit een fles, alle problemen, althans alle grote problemen die er zoal op de wereld zijn opgelost. En dat dan in het Duits, wat het een stuk interessanter en diepgaander maakt. Duits is een taal die al heel gauw goed klinkt. Je moet alleen wel oppassen voor het Rudi Carell-effect. Je moet een beetje langzaam spreken, en elk woord weloverwogen uit je mond laten komen. Dan klinkt zelfs de zin "vielleicht werd es zeit om nach dem Wc ab zu reisen" al als een intellectuele vondst.

We zitten in hetzelfde hotel als vijf jaar geleden. Adler, op de Friedrichstrasse in het voormalige Oost-Berlijn. Hier is, op de gerenoveerde buitenkant na, weinig veranderd sinds de DDR ophield te bestaan. Zo is er een douche, op de gang, met een douchekop die niet lekt, dat is al een wonder. maar die douchekop kun je niet ophangen. Er is een stang waaraan dat zou kunnen, ook een wonder voor DDR-begrippen, maar de douchekop past niet in het klemmetje dat aan de stang bevestigd is.

In de douche lekt het. Boven deze douche is namelijk nog een douche, waarin je de douchekop ook niet kunt ophangen, en waar het water niet alleen uit de daarvoor bestemde gaatjes van de douchekop spuit, nee, het komt overal uit, zoals het een echte DDR-kop betaamt. De afvoer van die douche zit verstopt, zodat het water over de vloer van de badkamer golft. En dat water nu, dat lekt hier, door de Tl-buisarmatuur naar beneden. Ontzettend gevaarlijk natuurlijk, want de Tl-buis brandt, maar ach, ja, je moet gewoon niet onder die druppels gaan staan, dan is er niets aan de hand, dan wordt je niet geëlektrocuteerd. Er is toch stroom, dat is toch al geweldig, dan moet je geen bange zeurverhalen over elektrocutie gaan ophangen.

In dit hotel hangt nog de geur van bruinkool, hier werken nog teveel mensen bij de receptie en is alles groezelig. Groezelig, dat is het beste woord waarmee je de voormalige DDR kunt omschrijven, alles en iedereen was er groezelig.

Nu is Oost zich langzaam aan het oprichten. Vroeger was het doods een saai op plaatsen waar nu tot diep in de nacht gefeest wordt. Volgende week zal ik dieper ingaan op de historie van Berlijn, en de sporen die de muur nog steeds door de stad en de mensen trekt. We gaan nu een fietstocht maken, met een Groen Bondsdaglid en een Groene Europarlementariër. We hebben een tandem gehuurd. We gaan een Mauerstreichzug maken, een tocht langs plekken waar de muur liep.

Jammer is alleen dat het nu opeens ontzettend hard begint te regenen, dat zal het CDU wel op haar geweten hebben. (Wordt vervolgd.)