15

Nog steeds ben ik de gelukkigste man op de wereld. Ik loop op wolken, de hele dag. Ik eet, ik slaap, ik vrij, alles op wolken. Ik werk zelfs op wolken, maar daarin ben ik niet de enige.

Het gaat ons voor de wind, we zijn gelukkig iets teruggevallen in de peilingen. Ooit, een maand geleden, stonden we op 68 zetels, nu op 50. Ik ben daar erg blij om, ik vind het eigenlijk nog teveel. Ik zal daar vanavond nog werk van maken.

Je mag natuurlijk nooit te vroeg pieken, en dat is wat er bij ons dreigde te gebeuren. We hadden er helemaal niets voor gedaan, sterker nog, we zwegen, en dat was voldoende. Nederland had zo tabak van het kabinet Halfbakken, het was niet nodig de burgers daar nog eens extra op te wijzen.

Maar nu wordt er van ons echt iets verwacht. We zijn begonnen met het ontvouwen van een toekomstplan voor Nederland. En, hoe bizar het ook klinkt, we bouwen daarbij voort op het beleid dat Halfbakken en zijn kornuiten hebben ingezet. Want hoe je het ook wendt of keert, de verzorgingsstaat zal moeten worden afgeslankt, willen wij haar betaalbaar houden. Maar de kiezer mag natuurlijk niet weten dat wij ons daarbij baseren op de inzichten van Halfbakken, dus daarom wordt onze leus: Het moet anders, het kan anders, de toekomst ligt in uw handen.

Vanavond houdt mijn baas, uiteraard onze toekomstige premier, maar dat mag hij nog niet van de daken schreeuwen, een speech in Rotterdam, in groot-Rotterdam, dat met zijn haven en zijn industrie een van de belangrijkste aanjagers is van onze economie. Wij zijn hier veel stemmen kwijtgeraakt aan rechtse schreeuwers, aan korte-termijn-hijgers, die gebakken lucht aanzien voor electoraal succes. Toch heb ik bedacht dat we vanavond niet moeten scoren. Ik wil morgen op 45 zetels staan, 5 minder dan nu. De speech gaat vanavond over een paar heilige huisjes, waar iedereen tot voor kort met een boog omheen liep. Wij hebben lef, wij hebben durf, dus wij pakken ze aan.

De aftrek van de hypotheekrente zal ter sprake komen, de gigantische problemen met de Marokkaanse jongeren, de onverdraagzaamheid in het algemeen en nog zo wat van die topics die ons uiteindelijk beter in de kiezersmarkt zullen zetten.

Mar, nogmaals, niet vanavond. Vanavond gaat mijn baas uitleggen dat er veel van de kiezer zal worden gevraagd. Hij zal de kiezer uitleggen dat we het land samen beter en sterker kunnen maken, en dat daar offers voor gevraagd moeten worden. Eerlijke, naar kracht bemeten offers, het oude verhaal van de sterkste schouders en de zwaarste lasten, maar in een modern jasje. Een jasje van verantwoordelijkheid. Want dat is wat we vanavond moeten doen, de kiezer aanspreken op zijn verantwoordelijkheid, en hem het gevoel geven dat hij, en alleen hij, verantwoordelijk is voor het welzijn en de welvaart in ons land. Hij hoeft daar maar één ding voor te doen, op ons stemmen.

Ik ga nu eerst even een stukje sleeën met mijn nieuwe kinderen, en dan ga ik verder op het ingeslagen pad van hoop en vooruitgang. Morgen zullen de kranten ongetwijfeld, na het bekend worden van de nieuwe peilingen, schrijven dat we te vroeg gepiekt hebben, en dat is precies wat ik wil. Ik wil voorspoed en geluk voor dit land, dat wil toch iedereen?