klik hier om naar de site van de theaterboekwinkel te gaan

Over de cd Zeventien

Vincent schrijft al 17 jaar Nederlandstalige liedjes en ik pas 1 jaar, en toch wilde hij met mij een cd maken. Ik vond het ook ongelofelijk, maar ik heb wel heel graag het aanbod aangenomen! Ik mocht een selectie maken uit zijn repertoire en hij uit het mijne, plus 2 Engelstalige liedjes die al heel lang in ons leven zijn.

Het werd een mooi project om samen aan te werken. Thuis veel gerepeteerd, soms met mijn zanglerares, soms met onze pianoleraar, soms alleen. In januari hadden we twee hele dagen in een heuse studio geboekt, in het centrum van Haarlem. Overnacht in een hotel tegenover de St. Bavo. In de Graslandstudio stond een prachtige vleugel, waar we allebei helemaal blij van werden tijdens het spelen. Ik was eigenlijk wel verlegen om mijn liedjes te doen, want vrijwel niemand had ze toen ooit nog gehoord en nu werden ze dan al vereeuwigd! Maar de opnametechnici Joost en Lily zorgden voor zo’n prettige sfeer dat ik toch snel op mijn gemak was.

Later die maand hebben we nog een hele dag afgemixt, zoals dat heet. En onze vriend Marcel Koeleman ging aan de slag voor een mooi hoesontwerp. En nu is hij dus af, onze allereerste cd! Zeventien heet hij, omdat we dit jaar 17 jaar verkering hebben. Dat leek ons wel reden genoeg om een cd over de liefde uit te brengen.

Het Licht (tekst en muziek: VB)

‘Het licht ligt slapend naast me en het ademt licht’: ik heb Vincent deze regel al zo vaak horen zingen, minstens 200 keer, op allerlei soorten podia, met diverse bezettingen, op radio en cd en ik blijf hem mooi vinden!

Cornwall (tekst: MR, muziek: VB en MR)

Mijn vakantielied. We zijn 2 keer op vakante naar Cornwall in zuidwest Engeland geweest en ik zou het liefst elke volgende vakantie daar weer heengaan, maar dat is er om praktische redenen nog niet van gekomen. Om mijn verlangen ernaar vorm te geven, heb ik er een novelle over geschreven, (waar ik overigens nog een uitgever voor aan het zoeken ben) en dit lied is daar weer een vervolg op. Misschien moeten we nooit meer daadwerkelijk naar Cornwall gaan, want nu kan ik er tot in de eeuwigheid over blijven dromen en schrijven!

Stanza (tekst: Percy Bysshe Shelley, muziek: VB en MR)

Vincent speelde eens op de piano een mooie akkoordenreeks, en ik sloeg mijn dichtbundeltje van Shelley en Keats erbij open, en dit korte melancholieke gedicht van Shelley bleek er precies op te passen. We deden een experiment omdat ik toen mijn scriptie aan het schrijven was over het metrum van poëzie, dat was het meest muzikale onderwerp waar ik bij Engels op kon afstuderen. Het metrum van een gedicht moest af te stemmen zijn op het metrum van muziek, hoopte ik, en het bleek inderdaad te kloppen, en volgens mij versterkt en verlicht de muziek de tekst in dit geval.

De tekst gaat over iemand die zwaarmoedig zit te mijmeren aan zee, en in piano kun je de golfslag wel mooi horen.

De hoge E (tekst en muziek: VB)

Dit is altijd een van mijn lievelingsliedjes gebleven, omdat het zo mooi onze eerste ontmoeting beschrijft. Ik zie mezelf dan weer die kamer op het IBB (studentencomplex in Utrecht) binnenlopen en Vin op de grond zitten met een elektrische gitaar in zijn handen. Ik had nog nooit iemand op de grond zittend gitaar zien spelen. Op deze cd speelt hij op die bewuste gitaar, eigenlijk een beetje een pubergitaar. Authentieker kan ik dit liedje niet uitgevoerd worden! Kan zó op het Festival Oude Muziek!

Hemel (tekst en muziek: MR)

Op een avond dat ik alleen thuis was, las ik een kort citaat van iemand waar ik verder nog nooit van gehoord had, en dat luidde ongeveer: de mens is een gevallen god die zich de hemel herinnert. Die zin sprak me zo aan, dat de tekst van dit liedje, na enig gemijmer, zo uit mijn pen vloeide. De akkoorden zijn allemaal majeur septiem, eigenlijk begint het dus met een slotakkoord, maar dat past juist mooi bij dit liedje.

Schoenen (tekst en muziek: VB)

Dit liedje komt uit Vincents voorstelling Scheve Bomen (1998 – 2000). In dat programma vertelde Vincent dat ik een week weg was, op vakantie met een vriendin, en dat hij me uiteraard elke minuut van de dag miste. In ons vorige huis stond ook echt altijd wel ergens een schoenendoos in de woonkamer, want toen kocht ik nog best vaak schoenen, en er gingen meestal wel enkele weken overheen voordat ik de doos eindelijk eens weggooide. Ik dacht eigenlijk dat ik van deze tic af was, maar gisteren stuitte ik toch weer eens op een schoenendoos, die daar dus al een paar weken moet staan, want die schoenen zijn allang ingelopen! Op de cd hoor je mij op mijn optreedlaarzen stampen.

Ochtend (tekst en muziek: MR)

Dit is het allereerste liedje dat ik ooit schreef. Ik weet zelfs nog de datum: 7 februari 2004. Vincent trad die avond op in Wageningen, en onze buurman Bert vond het leuk om die avond weer eens te chaufferen, for old times' sake. Ik paste daarom op de buurjongens, maar die sliepen al om half 9, dus moest ik me de rest van de avond alleen zien te vermaken. Ineens had ik dit idee voor een liedje: wakker worden. Ik zou willen dat ik ’s morgens mijn bed uitsprong, maar dat is helaas nooit zo. Zeker de enkele keer dat Vincent al weg is, dan wil het maar niet lukken om op te staan.

Let op de mooie saxofoonsolo Jan de Roode!

Merlijn (tekst en muziek: VB)

Merlijntje is het oudste kind van mijn vriendin Anne. We hadden hem al vast toen hij nog maar een halve dag jong was en vanaf toen maken we hem in alle stadia mee. De eerste jaren merkte hij niet dat Vincent blind is, maar vanaf zijn vierde kreeg hij het door en ging hij er steeds over filosoferen, jong als hij was. Hij is uiteraard zeer trots dat er een lied over hem geschreven is, maar Vincent beweert dat hij slechts heeft opgeschreven wat Merlijn heeft gezegd. Slechts, jaja.

De kersenbomen (tekst en muziek: A.C. Jobim, vertaling: MR)

Vanaf de eerste keer dat mijn zanglerares dit ‘Corcovado’ voorzong op les, was ik er verliefd op. De melodie is zo mooi! Ik zat toen ook op Portugese les, dus ik kon het ook al een beetje lezen. Het grote probleem met Portugese liedjes is echter, dat niemand ze kan verstaan, en dat vind ik zelf in ieder geval altijd een groot gemis. De Engelse vertaling die men vaak zingt, vond ik een beetje drakerig. ‘Quiet walks by quiet streams, quiet thoughts and quiet dreams’. Dus heb ik zelf een vertaling gemaakt die veel dichter bij het origineel blijft: het gaat over iemand die aan zijn geliefde denkt, en uit het raam kijkt, en mijmert over wat hij ziet. Jobim zag de Corcovado (een berg) vanuit zijn raam, ik zie kersenbomen vanuit mijn raam. Verder is de tekst heel letterlijk vertaald en zelfs het rijmschema is intact. Want dat vind ik leuk.

Elke dag (tekst en muziek: MR)

De allereerste try-out van Zeventien hadden we op 10 september, en dat is de verjaardag van mijn oma. Ik wilde daarom per se een liedje over haar schrijven en dat op die avond uitvoeren. Uiteindelijk is het een algemeen liedje geworden over het gemis van overleden dierbaren. En onze buurman vindt dat het een hit moet worden.

Als je niet meer weet (tekst en muziek: MR)

De kruis 9-akkoorden in dit liedje maken het wat ontoegankelijk, onprettig misschien wel. Maar het is wel een liedje dat geschreven móest worden, en ook op deze cd hoort. Het grote voordeel van een lange liefdesrelatie is dat je de ander zo door en door kent. En als je dan zelf een tijdje niet meer weet wie je bent, dan helpt de ander je dat herinneren.

Het licht (tekst en muziek: VB)

De hele cd is als het ware een aanloop naar dit lied. In track 1 geeft Vin de voorzet met de eerste paar regels, en op track 12 maakt hij het helemaal af. Het is een van de mooiste liefdesliedjes die ik ken. Wat een groot wonder dat het nou net over mij gaat!!

Ik teken gewoon voor nog 17 jaar bij!

blind tracks:

Now o now I needs must part (tekst en muziek: John Dowland)

Toen ik in 1986 net studeerde en klassiek zangles had genomen, zong ik voornamelijk dit soort repertoire. Engelse luitliederen uit de Renaissance. John Dowland was wat wij nu een singersongwriter zouden noemen, een soort Bruce Springsteen, maar dan aan het Engelse hof. Compositorisch verschillen de liedjes ook eigenlijk niet zo erg van de liedjes uit onze tijd, weet ik sinds ik jazzpianoles heb, en toen dacht ik: waarom zouden ze dan alleen door klassiek geschoolde countertenors gezongen mogen worden? Waarom spelen en zingen we dit repertoire niet gewoon als lichte muziek, wat het in zijn tijd ook geweest moet zijn? Liefhebbers van Oude Muziek zullen wel de gruwels krijgen van deze barpiano, Vincent en ik hebben er een hoop lol aan beleefd. Een liedje over afscheid nemen, maar wel tongue in cheek, want dat had Dowland ook.

Merlijn (tekst en Muziek: VB)

Ik vind deze versie mooier, want het is echt Vincents liedje. Vin alsmede de technici Joost en Lily vonden mijn interpretatie mooier. Oordeel zelf.

Vincent Bijlo: zang, piano, Korg, gitaar

Mariska Reijmerink: zang, piano

Grasland Studio Haarlem: opname

Ontrackstudio Den Haag: mixage en mastering

Joost Dellebarre & Lily van Oijen: techniek

Jan de Roode: saxofoon

Marcel Koeleman: grafisch ontwerp

Rob Huibers: fotografie

Veronique Pans: management

Met dank aan:

Marjan Tolboom (zanglessen)

Paul Hoffman (pianolessen)

Lennie Wieman (support)

Voor Han Bijlo en Bram Vermeulen